|
|
«Δευτερεύοντα» ελλείμματα
Συχνά χαρακτηρίζονται ως "δευτερεύοντα". "Εδώ δεν λύσαμε τα σοβαρά και θα ασχοληθούμε με αυτά;", είναι το σύνηθες επιχείρημα απαξίωσής τους. Θαρρείς και πρόκειται ποτέ να μηδενίσουμε το χρέος, να δομήσουμε το άριστο εκπαιδευτικό σύστημα ή να πατάξουμε πλήρως το πελατειακό κράτος. Θαρρείς, από την άλλη, και δεν έχουν γίνει βήματα σε αυτά τα όντως σημαντικά πεδία. Κι εκείνα τα άλλα, όμως, τα "δευτερεύοντα", κάποια στιγμή πρέπει να παίρνουν τον δρόμο τους προς τη Βουλή και μετά -κυρίως- προς την εφαρμογή τους.
Παράδειγμα πρώτο: καύση νεκρών. Από το 2006 που θεσμοθετήθηκε (Ν. 3448) δεν έγινε πράξη, καθώς λείπουν τα κέντρα αποτέφρωσης. Το πρώτο προτίθεται να κατασκευάσει άμεσα ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης, καθώς δηλώνει, προς τιμήν του, ότι αποτελεί "θέμα πολιτισμού", ενώ ο συνάδελφός του της Γλυφάδας προτιμά να παρανομεί υπό τις ευλογίες του οικείου μητροπολίτη, χωροθετώντας, κατά παράβαση κάθε νομοθεσίας, κοιμητήριο.
Παράδειγμα δεύτερο: το σύμφωνο συμβίωσης. Θεσμοθετήθηκε το 2008 (Ν. 3719), αλλά σπανίως γίνεται χρήση του, καθώς δεν καλύπτει κοινωνικοασφαλιστικά και άλλα δικαιώματα των συμβιούντων συντρόφων, οι οποίοι συνεπώς για πληρέστερη κάλυψη προτιμούν τον γάμο.
Παράδειγμα τρίτο: δωρεά οργάνων. Ο νόμος που μας καθιστά όλους δωρητές, εκτός κι αν δηλώσουμε το αντίθετο, έχει πλέον ψηφιστεί. Μένει να εφαρμοστεί, αν βεβαίως δεν επικρατήσει ο στείρος φόβος που μεταμφιέζεται σε άρνηση, τάχα, της εμπορευματοποίησης, αυτής ακριβώς που καταπολεμάται μόνον όταν η προσφορά υπερβαίνει τη ζήτηση.
Παράδειγμα τέταρτο: αποποινικοποίηση της χρήσης ναρκωτικών. Την προβλέπει το σχέδιο νόμου που δόθηκε πρόσφατα στη δημοσιότητα, με το οποίο ως βασικό έγκλημα τυποποιείται η παράνομη διακίνηση και όχι η χρήση και θεσπίζεται αυστηρότερο πλαίσιο για τους μεγαλεμπόρους.
Ολα τα παραπάνω, ωστόσο, έμειναν μισά: η καύση επιτρέπεται από τον νόμο (ά. 35 §1) μόνο αν την επέτρεπαν και οι εν ζωή θρησκευτικές πεποιθήσεις του θανόντος, αποποινικοποιείται η χρήση αλλά όχι η κατοχή μικροποσότητας και η καλλιέργεια για ατομική χρήση, οι οποίες καθίστανται πταίσματα μεν, αλλά διατηρούν την ποινική τους απαξία, το δε σύμφωνο συμβίωσης παρέλειψε να συμπεριλάβει τα ομόφυλα ζευγάρια, αυτά δηλαδή που το έχουν περισσότερη ανάγκη, καθώς αποκλείονται από τον θεσμό του γάμου.
Κάποιο τερτίπι, ίσως, βρεθεί και για να μειωθεί ο αριθμός των μοσχευμάτων, να παραμείνουν δυσεύρετα και να ανέβει η εμπορική τους αξία. Σε όλα τα παραπάνω αντιδρά, εξάλλου, και η Ορθόδοξη Εκκλησία. Τυχαίο;
Αυτά τα "δευτερεύοντα", που θα έλυναν "μικρά" ανθρώπινα προβλήματα, μένουν μισά ή ανεφάρμοστα, όχι επειδή δουλεύουμε σκληρά για να αντιμετωπίσουμε τα σοβαρά και κοστοβόρα, αλλά επειδή προσκρούουν σε συντηρητικά ανακλαστικά, σε εδραιωμένες παραδόσεις, στο μείγμα ανατολίτικης οπισθοδρόμησης και αντιδυτικού αντιφιλελευθερισμού που διατρέχει, χωρίς κομματικές προκαταλήψεις, μέρος της ελληνικής κοινωνίας.
Οχι λόγω οικονομικών ελλειμμάτων, πρωτογενών ή δευτερογενών· μένουν μισά ή ανεφάρμοστα λόγω "δευτερευόντων" ελλειμμάτων αγάπης και αποδοχής του άλλου: όποιου δεν χωρά στο στενό κοστούμι του υγιούς, ορθόδοξου, ετεροφυλόφιλου Ελληνα. Η γενναιοδωρία της ψυχής και η διεύρυνση του νου παραμένουν έτσι ζητούμενα για την Εκκλησία, για τον νομοθέτη και εφαρμοστή του δικαίου, για όλους μας.
Aπό τη Λίνα Παπαδοπούλου
Επίκουρη καθηγήτρια Συνταγματικού Δικαίου στο Τμήμα Νομικής του ΑΠΘ
Παράδειγμα πρώτο: καύση νεκρών. Από το 2006 που θεσμοθετήθηκε (Ν. 3448) δεν έγινε πράξη, καθώς λείπουν τα κέντρα αποτέφρωσης. Το πρώτο προτίθεται να κατασκευάσει άμεσα ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης, καθώς δηλώνει, προς τιμήν του, ότι αποτελεί "θέμα πολιτισμού", ενώ ο συνάδελφός του της Γλυφάδας προτιμά να παρανομεί υπό τις ευλογίες του οικείου μητροπολίτη, χωροθετώντας, κατά παράβαση κάθε νομοθεσίας, κοιμητήριο.
Παράδειγμα δεύτερο: το σύμφωνο συμβίωσης. Θεσμοθετήθηκε το 2008 (Ν. 3719), αλλά σπανίως γίνεται χρήση του, καθώς δεν καλύπτει κοινωνικοασφαλιστικά και άλλα δικαιώματα των συμβιούντων συντρόφων, οι οποίοι συνεπώς για πληρέστερη κάλυψη προτιμούν τον γάμο.
Παράδειγμα τρίτο: δωρεά οργάνων. Ο νόμος που μας καθιστά όλους δωρητές, εκτός κι αν δηλώσουμε το αντίθετο, έχει πλέον ψηφιστεί. Μένει να εφαρμοστεί, αν βεβαίως δεν επικρατήσει ο στείρος φόβος που μεταμφιέζεται σε άρνηση, τάχα, της εμπορευματοποίησης, αυτής ακριβώς που καταπολεμάται μόνον όταν η προσφορά υπερβαίνει τη ζήτηση.
Παράδειγμα τέταρτο: αποποινικοποίηση της χρήσης ναρκωτικών. Την προβλέπει το σχέδιο νόμου που δόθηκε πρόσφατα στη δημοσιότητα, με το οποίο ως βασικό έγκλημα τυποποιείται η παράνομη διακίνηση και όχι η χρήση και θεσπίζεται αυστηρότερο πλαίσιο για τους μεγαλεμπόρους.
Ολα τα παραπάνω, ωστόσο, έμειναν μισά: η καύση επιτρέπεται από τον νόμο (ά. 35 §1) μόνο αν την επέτρεπαν και οι εν ζωή θρησκευτικές πεποιθήσεις του θανόντος, αποποινικοποιείται η χρήση αλλά όχι η κατοχή μικροποσότητας και η καλλιέργεια για ατομική χρήση, οι οποίες καθίστανται πταίσματα μεν, αλλά διατηρούν την ποινική τους απαξία, το δε σύμφωνο συμβίωσης παρέλειψε να συμπεριλάβει τα ομόφυλα ζευγάρια, αυτά δηλαδή που το έχουν περισσότερη ανάγκη, καθώς αποκλείονται από τον θεσμό του γάμου.
Κάποιο τερτίπι, ίσως, βρεθεί και για να μειωθεί ο αριθμός των μοσχευμάτων, να παραμείνουν δυσεύρετα και να ανέβει η εμπορική τους αξία. Σε όλα τα παραπάνω αντιδρά, εξάλλου, και η Ορθόδοξη Εκκλησία. Τυχαίο;
Αυτά τα "δευτερεύοντα", που θα έλυναν "μικρά" ανθρώπινα προβλήματα, μένουν μισά ή ανεφάρμοστα, όχι επειδή δουλεύουμε σκληρά για να αντιμετωπίσουμε τα σοβαρά και κοστοβόρα, αλλά επειδή προσκρούουν σε συντηρητικά ανακλαστικά, σε εδραιωμένες παραδόσεις, στο μείγμα ανατολίτικης οπισθοδρόμησης και αντιδυτικού αντιφιλελευθερισμού που διατρέχει, χωρίς κομματικές προκαταλήψεις, μέρος της ελληνικής κοινωνίας.
Οχι λόγω οικονομικών ελλειμμάτων, πρωτογενών ή δευτερογενών· μένουν μισά ή ανεφάρμοστα λόγω "δευτερευόντων" ελλειμμάτων αγάπης και αποδοχής του άλλου: όποιου δεν χωρά στο στενό κοστούμι του υγιούς, ορθόδοξου, ετεροφυλόφιλου Ελληνα. Η γενναιοδωρία της ψυχής και η διεύρυνση του νου παραμένουν έτσι ζητούμενα για την Εκκλησία, για τον νομοθέτη και εφαρμοστή του δικαίου, για όλους μας.
Aπό τη Λίνα Παπαδοπούλου
Επίκουρη καθηγήτρια Συνταγματικού Δικαίου στο Τμήμα Νομικής του ΑΠΘ
Πικρό αντίο σε 14χρονο ομοφυλόφιλο που έδωσε τέλος στη ζωή του Yπό το βάρος αδυσώπητου ομοφοβικού bullying
Τον περασμένο Μάιο ο Jamey από το Buffalo (της Νέας Υόρκης) ανέβασε ένα βίντεο στα πλαίσια της διαδικτυακής καμπάνιας κατά του ομοφοβικού bullying IT GETS BETTER. Ακούγεται λίγο ευάλωτος, αλλά το μήνυμα του είναι ξεκάθαρο και αισιόδοξο. Υπόσχεται σε όλους τους γκέι και τις λεσβίες έφηβους ότι τα πράγματα θα καλυτερέψουν γι' αυτούς ....
Την ώρα που οι αμερικανοί και αμερικανίδες στρατιώτες γιορτάζουν την πολυαναμενόμενη κατάργηση της πολιτικής διακρίσεων του αμερικανικού στρατού που ακούει στο όνομα Dont Ask Dont Tell, ένας ακόμα γκέι έφηβος αυτοκτονεί υπό το βάρος του ομοφοβικού bullying που συνεχίζει να μαστίζει την ομοφυλοφιλική κοινότητα, και ιδιαίτερα τους νέους.
Ο Jamey Rodemeyer ήταν μόλις 14 χρονων κι όμως πάλευε να ακουστεί σε έναν κόσμο με ομοφοβικούς δαίμονες και έκανε ότι μπορούσε για να τον αλλάξει. Στις 9 Σεπτέμβρη έγραφε στο μπλογκ του «Μιλάω συνέχεια για το οτι γίνομαι στόχος ομοφοβικού bullying αλλά κανείς δεν με ακούει. Τί πρέπει να κάνω για να ακουστώ;»
Μια βδομάδα μετά το ποστ αυτό ο Jamey βρήκε, δυστυχώς, τον τρόπο να μας κάνει να τον ακούσουμε, όλοι. Βρέθηκε νεκρός έξω από το σπίτι του. Όλες οι ενδείξεις μιλούν για αυτοκτονία.
Στους μήνες που προηγήθηκαν, στις αναρτήσεις που ανέβαζε στο μπλογκ του μιλούσε για το πρόβλημα του bullying στα σχολεία αλλά και για κάποιες σκέψεις που έκανε ... σκεφτόταν να αυτοκτονήσει. Στις 8 του Σεπτέμβρη πόσταρε το εξής μήνυμα: «Κανείς στο σχολείο μου δεν νοιάζεται για την πρόληψη των αυτοκτονιών, την ώρα που εσείς με προπηλακίζετε λεκτικά και μου ξεσκίζετε την αξιοπρέπεια μου». Σε ένα ξεχωριστό ποστ την ίδια μέρα ενημέρωνε τους πάντες για το ότι ήταν Εθνική Ημέρα Πρόληψης Αυτοκτονιών. Παράλληλα, ανέβασε στο μπλογκ του και τους στίχους του κομματιού των Hollywood Undead που έλεγαν τα εξής:
I just wanna say good bye, disappear with no one knowing
I don't wanna live this lie, smiling to the world unknowing
I dont want you to try, you've done enough to keep me going
I'll be fine, I'll be fine, I'll be fine for the very last time
Το Σάββατο (10 Σεπτεμβρίου) πόσταρε και τους στίχους της Lady Gaga από το κομμάτι The Queen που λένε: «Μην με ξεχάστε όταν έρθω κλαίγοντας στην πόρτα του παραδείσου».
Την Κυριακή το πρωί (γύρω στις 1:30 πμ) ανέρτησε τα δυο τελευταία του μηνύματα. Στο ένα έλεγε πως θέλει πολύ να ξαναδεί την προγιαγιά του, που πέθανε πρόσφατα, και στο άλλο ευχαριστούσε την Lady Gaga (For everything you have done for me Paws up forever).
Και μετά το μπλογκ του σιώπησε για πάντα.
Η μαμά του αλλά και οι φίλες του διηγούνται το πόσο καλό, ευγενικό και γλυκό παιδί ήταν. Ήταν αρκετά εξωστρεφής και πρόσχαρος, πλησίαζε και έκανε φίλους του όλους όσους δεν είχαν άλλους φίλους. Ήθελε να κάνει τους πάντες να χαμογελούν, ακόμα και στις χειρότερες μέρες.
Είχε και ο ίδιος «κακές μέρες» όμως. Μιλούσε συχνά για τις επιθέσεις bullying που δεχόταν και για την αυτοκτονία, οι γονείς και οι φίλες του είχαν γνώση αυτών του των σκέψεων. Οι αντιδράσεις όμως των υπολοίπων συμμαθητών του σε όσα έγραφε για όλα αυτά στον ιστότοπο του, ήταν αποκαρδιωτικές, αδυσώπητες, βάρβαρες. Να τι είδους (ανώνυμα) μηνύματα άφηναν στη σελίδα του.
«Ο Jamey είναι ηλίθιος, γκέι, χοντρός και άσχημος. ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙ!»
«Δε με νοιάζει καθόλου αν πεθάνεις. Κανέναν δε νοιάζει. Άρα κάν’ το J Θα έκανες τους πάντες πολύ πιο χαρούμενους αν το έκανες!»
ΠΗΓΗ: Lifo.gr
26.9.2011
Την ώρα που οι αμερικανοί και αμερικανίδες στρατιώτες γιορτάζουν την πολυαναμενόμενη κατάργηση της πολιτικής διακρίσεων του αμερικανικού στρατού που ακούει στο όνομα Dont Ask Dont Tell, ένας ακόμα γκέι έφηβος αυτοκτονεί υπό το βάρος του ομοφοβικού bullying που συνεχίζει να μαστίζει την ομοφυλοφιλική κοινότητα, και ιδιαίτερα τους νέους.
Ο Jamey Rodemeyer ήταν μόλις 14 χρονων κι όμως πάλευε να ακουστεί σε έναν κόσμο με ομοφοβικούς δαίμονες και έκανε ότι μπορούσε για να τον αλλάξει. Στις 9 Σεπτέμβρη έγραφε στο μπλογκ του «Μιλάω συνέχεια για το οτι γίνομαι στόχος ομοφοβικού bullying αλλά κανείς δεν με ακούει. Τί πρέπει να κάνω για να ακουστώ;»
Μια βδομάδα μετά το ποστ αυτό ο Jamey βρήκε, δυστυχώς, τον τρόπο να μας κάνει να τον ακούσουμε, όλοι. Βρέθηκε νεκρός έξω από το σπίτι του. Όλες οι ενδείξεις μιλούν για αυτοκτονία.
Στους μήνες που προηγήθηκαν, στις αναρτήσεις που ανέβαζε στο μπλογκ του μιλούσε για το πρόβλημα του bullying στα σχολεία αλλά και για κάποιες σκέψεις που έκανε ... σκεφτόταν να αυτοκτονήσει. Στις 8 του Σεπτέμβρη πόσταρε το εξής μήνυμα: «Κανείς στο σχολείο μου δεν νοιάζεται για την πρόληψη των αυτοκτονιών, την ώρα που εσείς με προπηλακίζετε λεκτικά και μου ξεσκίζετε την αξιοπρέπεια μου». Σε ένα ξεχωριστό ποστ την ίδια μέρα ενημέρωνε τους πάντες για το ότι ήταν Εθνική Ημέρα Πρόληψης Αυτοκτονιών. Παράλληλα, ανέβασε στο μπλογκ του και τους στίχους του κομματιού των Hollywood Undead που έλεγαν τα εξής:
I just wanna say good bye, disappear with no one knowing
I don't wanna live this lie, smiling to the world unknowing
I dont want you to try, you've done enough to keep me going
I'll be fine, I'll be fine, I'll be fine for the very last time
Το Σάββατο (10 Σεπτεμβρίου) πόσταρε και τους στίχους της Lady Gaga από το κομμάτι The Queen που λένε: «Μην με ξεχάστε όταν έρθω κλαίγοντας στην πόρτα του παραδείσου».
Την Κυριακή το πρωί (γύρω στις 1:30 πμ) ανέρτησε τα δυο τελευταία του μηνύματα. Στο ένα έλεγε πως θέλει πολύ να ξαναδεί την προγιαγιά του, που πέθανε πρόσφατα, και στο άλλο ευχαριστούσε την Lady Gaga (For everything you have done for me Paws up forever).
Και μετά το μπλογκ του σιώπησε για πάντα.
Η μαμά του αλλά και οι φίλες του διηγούνται το πόσο καλό, ευγενικό και γλυκό παιδί ήταν. Ήταν αρκετά εξωστρεφής και πρόσχαρος, πλησίαζε και έκανε φίλους του όλους όσους δεν είχαν άλλους φίλους. Ήθελε να κάνει τους πάντες να χαμογελούν, ακόμα και στις χειρότερες μέρες.
Είχε και ο ίδιος «κακές μέρες» όμως. Μιλούσε συχνά για τις επιθέσεις bullying που δεχόταν και για την αυτοκτονία, οι γονείς και οι φίλες του είχαν γνώση αυτών του των σκέψεων. Οι αντιδράσεις όμως των υπολοίπων συμμαθητών του σε όσα έγραφε για όλα αυτά στον ιστότοπο του, ήταν αποκαρδιωτικές, αδυσώπητες, βάρβαρες. Να τι είδους (ανώνυμα) μηνύματα άφηναν στη σελίδα του.
«Ο Jamey είναι ηλίθιος, γκέι, χοντρός και άσχημος. ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙ!»
«Δε με νοιάζει καθόλου αν πεθάνεις. Κανέναν δε νοιάζει. Άρα κάν’ το J Θα έκανες τους πάντες πολύ πιο χαρούμενους αν το έκανες!»
ΠΗΓΗ: Lifo.gr
26.9.2011
Ποια λεσβία ηθοποιός δεν κρύβει τα λόγια της;
Η Jane Lynch της γνωστής σειράς Glee μιλά στο gay περιοδικό Advocate.
Η Sue Sylvester, η γνωστή προπονήτρια του μαζορετών της σειράς Glee είναι μία out and proud ομοφυλόφιλη γυναίκα που ποτέ δεν έκρυψε τη σεξουαλικότητα της και πάντα μιλά ανοιχτά τα δικαιώματα των ανθρώπων με αντίστοιχο σεξουαλικό προσανατολισμό.
Το gay περιοδικό Advocate τη φιλοξενεί το μήνα αυτό στο εξώφυλλο του και της αφιερώνει μία μεγάλη, εφ'όλης της ύλης συνέντευξη στην οποία την αντιμετωπίζει ίσως ως τη πιο διάσημη λεσβία της βιομηχανίας του θεάματος.
Η Jane μιλά λοιπόν για τις ερωτικές σκηνές με γυναίκες μπροστά από την camera, το σεβασμό που της δείχνουν οι συνάδερφοι της γιατί πάντα ήταν ειλικρινής με τον εαυτό της και όλους τους ηθοποιούς και τραγουδιστές που πλέον δεν ντρέπονται να βγουν από τη ντουλάπα και να μοιραστούν με τους θαυμαστές τους τη σεξουαλικότητα τους. Ένα πραγματικό πρότυπο που αξίζει να διαβάσετε τα όσα λέει.
ΠΗΓΗ: www.queen.gr
13 Σεπτέμβριος 2011
Η Sue Sylvester, η γνωστή προπονήτρια του μαζορετών της σειράς Glee είναι μία out and proud ομοφυλόφιλη γυναίκα που ποτέ δεν έκρυψε τη σεξουαλικότητα της και πάντα μιλά ανοιχτά τα δικαιώματα των ανθρώπων με αντίστοιχο σεξουαλικό προσανατολισμό.
Το gay περιοδικό Advocate τη φιλοξενεί το μήνα αυτό στο εξώφυλλο του και της αφιερώνει μία μεγάλη, εφ'όλης της ύλης συνέντευξη στην οποία την αντιμετωπίζει ίσως ως τη πιο διάσημη λεσβία της βιομηχανίας του θεάματος.
Η Jane μιλά λοιπόν για τις ερωτικές σκηνές με γυναίκες μπροστά από την camera, το σεβασμό που της δείχνουν οι συνάδερφοι της γιατί πάντα ήταν ειλικρινής με τον εαυτό της και όλους τους ηθοποιούς και τραγουδιστές που πλέον δεν ντρέπονται να βγουν από τη ντουλάπα και να μοιραστούν με τους θαυμαστές τους τη σεξουαλικότητα τους. Ένα πραγματικό πρότυπο που αξίζει να διαβάσετε τα όσα λέει.
ΠΗΓΗ: www.queen.gr
13 Σεπτέμβριος 2011
Λίστα με ομοφυλόφιλους και ομοφοβικούς
Σάλος για το διαδικτυακό «outing» Ιταλών πολιτικών
«Πολεμική» προκλήθηκε στην Ιταλία, μετά την ανάρτηση σε μπλογκ λίστας με δέκα πολιτικούς, που φέρονται ότι είναι ομοφυλόφιλοι, αλλά και ομοφοβικοί.
Το θέμα απασχολεί τα μεγαλύτερα μέσα ενημέρωσης της χώρας. Σύμφωνα με το μπλογκ «ListaOuting», στους πολιτικούς που ψήφισαν κατά του νόμου που θα καταδίκαζε τις ομοφοβικές συμπεριφορές, αλλά είναι, στην πραγματικότητα, ομοφυλόφιλοι, συγκαταλέγονται γνωστά ονόματα, όπως εκείνα δύο στενών συνεργατών του Σίλβιο Μπερλουσκόνι, ενός υπουργού και ενός καθολικού περιφερειάρχη του ιταλικού Βορρά.
Την πρωτοβουλία είχε προαναγγείλει πριν από μία εβδομάδα ο πρώην πρόεδρος της οργάνωσης Arcigay, Αουρέλιο Μανκούζο. Οι απόψεις, όμως, τόσο στο εσωτερικό της ομοφυλοφιλικής κονότητας όσο και στο χώρο της πολιτικής, διίστανται: η βουλευτίνα του Δημοκρατικού Κόμματος Πάολα Κόντσια, που υπερασπίζεται τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων, θεωρεί ότι πρόκειται για «έναν ακραίο τρόπο άσκησης της πολιτικής».
«Μπορεί να εξελιχθεί σε μπούμερανγκ για τον αγώνα χιλιάδων ανθρώπων που θέλουν να κατακτήσουν τα δικαιώματά τους» τονίζει ο Ενρίκο Ολιάρι, υπεύθυνος της οργάνωσης «Gaylib», η οποία πρόσκειται στην κεντροδεξιά.
Η δε Μάρα Καρφάνια, υπουργός Ισότητας, κάνει λόγο για «συκοφάντηση που δεν βοηθά τις διεκδικήσεις των ομοφυλόφιλων, αλλά μπορεί να προκαλέσει νέα έλλειψη ανοχής».
Οι συντάκτες της λίστας, μέσω του μπλογκ, τονίζουν ότι «πρόκειται για το μόνο τρόπο που έχουν στη διάθεσή τους για να μπορέσει να καταλάβει ο κόσμος ότι στην ιταλική Βουλή κυβερνούν μόνο η υποκρισία και οι διακρίσεις» και προαναγγέλλουν νέους καταλόγους ονομάτων.
Ο δε Αουέρλιο Μανκούζο δήλωσε στην εφημερίδα «Λα Ρεπούμπλικα» ότι «μπορεί η όλη πρωτοβουλία να μην χαρακτηρίζεται από ιδιαίτερο οργανωτικό πνεύμα, αλλά είναι βέβαιο ότι το μεγαλύτερο μέρος της ιταλικής ομοφυλοφιλικής κοινότητας την συμμερίζεται».
Υπενθυμίζεται, τέλος, ότι στην Ιταλία δεν αναγνωρίζεται κανενός είδους δικαίωμα στα ζευγάρια που συζούν, ανεξαρτήτως σεξουαλικής ταυτότητας, και δεν έχει εγκριθεί νόμος που να καταδικάζει τις ομοφοβικές στάσεις και συμπεριφορές.
ΠΗΓΗ: ΤΟ ΘΕΜΑ
Το θέμα απασχολεί τα μεγαλύτερα μέσα ενημέρωσης της χώρας. Σύμφωνα με το μπλογκ «ListaOuting», στους πολιτικούς που ψήφισαν κατά του νόμου που θα καταδίκαζε τις ομοφοβικές συμπεριφορές, αλλά είναι, στην πραγματικότητα, ομοφυλόφιλοι, συγκαταλέγονται γνωστά ονόματα, όπως εκείνα δύο στενών συνεργατών του Σίλβιο Μπερλουσκόνι, ενός υπουργού και ενός καθολικού περιφερειάρχη του ιταλικού Βορρά.
Την πρωτοβουλία είχε προαναγγείλει πριν από μία εβδομάδα ο πρώην πρόεδρος της οργάνωσης Arcigay, Αουρέλιο Μανκούζο. Οι απόψεις, όμως, τόσο στο εσωτερικό της ομοφυλοφιλικής κονότητας όσο και στο χώρο της πολιτικής, διίστανται: η βουλευτίνα του Δημοκρατικού Κόμματος Πάολα Κόντσια, που υπερασπίζεται τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων, θεωρεί ότι πρόκειται για «έναν ακραίο τρόπο άσκησης της πολιτικής».
«Μπορεί να εξελιχθεί σε μπούμερανγκ για τον αγώνα χιλιάδων ανθρώπων που θέλουν να κατακτήσουν τα δικαιώματά τους» τονίζει ο Ενρίκο Ολιάρι, υπεύθυνος της οργάνωσης «Gaylib», η οποία πρόσκειται στην κεντροδεξιά.
Η δε Μάρα Καρφάνια, υπουργός Ισότητας, κάνει λόγο για «συκοφάντηση που δεν βοηθά τις διεκδικήσεις των ομοφυλόφιλων, αλλά μπορεί να προκαλέσει νέα έλλειψη ανοχής».
Οι συντάκτες της λίστας, μέσω του μπλογκ, τονίζουν ότι «πρόκειται για το μόνο τρόπο που έχουν στη διάθεσή τους για να μπορέσει να καταλάβει ο κόσμος ότι στην ιταλική Βουλή κυβερνούν μόνο η υποκρισία και οι διακρίσεις» και προαναγγέλλουν νέους καταλόγους ονομάτων.
Ο δε Αουέρλιο Μανκούζο δήλωσε στην εφημερίδα «Λα Ρεπούμπλικα» ότι «μπορεί η όλη πρωτοβουλία να μην χαρακτηρίζεται από ιδιαίτερο οργανωτικό πνεύμα, αλλά είναι βέβαιο ότι το μεγαλύτερο μέρος της ιταλικής ομοφυλοφιλικής κοινότητας την συμμερίζεται».
Υπενθυμίζεται, τέλος, ότι στην Ιταλία δεν αναγνωρίζεται κανενός είδους δικαίωμα στα ζευγάρια που συζούν, ανεξαρτήτως σεξουαλικής ταυτότητας, και δεν έχει εγκριθεί νόμος που να καταδικάζει τις ομοφοβικές στάσεις και συμπεριφορές.
ΠΗΓΗ: ΤΟ ΘΕΜΑ
Θεσσαλονίκη-Χαλκιδική: Τουριστικό άνοιγμα στη γκέι κοινότητα Γερμανοί δημοσιογράφοι, συνεργαζόμενοι με οργανώσεις ομοφυλόφιλων ξεναγήθηκαν σε ξενοδοχεία
Ανοιγμα στη γκέι κοινότητα επιχειρεί η Βόρεια Ελλάδα με το πρώτο ταξίδι Γερμανών δημοσιογράφων που πραγματοποιήθηκε, ύστερα από πρόσκληση της Ενωσης Ξενοδοχείων Χαλκιδικής σε συνεργασία με τον Οργανισμό Τουριστικής Προβολής και Μάρκετινγκ Θεσσαλονίκης (ΟΤΠΜΘ).
Κατά τη διάρκεια ενός τετραήμερου, πρωτοβουλία που χαιρέτησε και ο Δήμαρχος Θεσσαλονίκης κ. Ι. Μπουτάρης, το πρόγραμμα των προσκεκλημένων περιλάμβανε επισκέψεις σε ξενοδοχεία, κρουαζιέρες, διασκέδαση, πολιτισμικές διαδρομές και γευσιγνωσία, ενώ οι δημοσιογράφοι εξερεύνησαν τις δυνατότητες που τους προσφέρει ο συνδυασμός των δύο προορισμών για τους Ευρωπαίους επισκέπτες.
Η γκέι κοινότητα αποτελείται από τουρίστες που καλύπτουν μεσαία και ανώτερα βαλάντια, σημειώνει ο πρόεδρος της Ενωσης Ξενοδόχων Χαλκιδικής κ. Γ. Τάσιος, ενώ σημειώνει το υψηλό μορφωτικό επίπεδο των επισκεπτών.
Την ίδια άποψη έχει και ο γενικός διευθυντής του ΟΤΠΜΘ κ. Ν. Σαπουντζής, λέγοντας πως η συγκεκριμένη κατηγορία αποτελεί «δυνητική δεξαμενή τουριστών με μεγάλη οικονομική δυνατότητα», την οποία αξιοποιούν χώρες της Ευρώπης και οι μεγαλύτεροι τουριστικοί προορισμοί όπως η Βαρκελώνη, η Πράγα, το Βερολίνο και η Ρώμη, χωρίς να αποκλείουν καμία κατηγορία πελατών.
Οπως αναφέρει ο κ. Σαπουντζής, στο πλαίσιο της διεθνούς τουριστικής έκθεσης Philoxenia τον Νοέμβριο στη Θεσσαλονίκη θα διοργανωθεί ημερίδα με εκπροσώπους της γκέι κοινότητας και του αντίστοιχου τμήματος της διεθνούς έκθεσης τουρισμού ΙΤΒ που πραγματοποιείται κάθε χρόνο στο Βερολίνο.
Το 2010 ο τζίρος της τουριστικής αγοράς ομοφυλόφιλων ταξιδιωτών έφθασε στα 142 δισ. δολάρια, σύμφωνα με έρευνες σε 18 χώρες που διεξήγαγε η OutNow Global. Η εταιρεία ερευνών σημειώνει ότι πέρα από τα τουριστικά έσοδα, η νομοθετική καθιέρωση δικαιωμάτων στους ομοφυλόφιλους προωθεί και με άλλους τρόπους τις εσωτερικές αγορές.
Η πρώτη επαφή της Θεσσαλονίκης και Χαλκιδικής με την γκέι κοινότητα της Ευρώπης έγινε το Μάρτιο του 2011 στη διεθνή τουριστική έκθεση ITB του Βερολίνου, της οποίας οι δημοσιογράφοι που συμμετείχαν στο δημοσιογραφικό ταξίδια είναι επίσημοι συνεργάτες.
Πρόκειται για την πρώτη μιας σειράς δράσεων που αποσκοπούν στο να γίνει γνωστή η Θεσσαλονίκη και η Χαλκιδική σε ένα κοινό με το οποίο μέχρι στιγμής δεν υπήρχε συνεργασία. Τα δημοσιογραφικά ταξίδια θα επαναληφθούν το 2012 με εκπροσώπους και άλλων χωρών όπως η Σουηδία, η Βρετανία και το Βέλγιο, δίνοντας έμφαση στις χώρες με τις οποίες το αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης συνδέεται απευθείας.
ΠΗΓΗ: ΤΟ ΒΗΜΑ
ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 06/09/2011
Κατά τη διάρκεια ενός τετραήμερου, πρωτοβουλία που χαιρέτησε και ο Δήμαρχος Θεσσαλονίκης κ. Ι. Μπουτάρης, το πρόγραμμα των προσκεκλημένων περιλάμβανε επισκέψεις σε ξενοδοχεία, κρουαζιέρες, διασκέδαση, πολιτισμικές διαδρομές και γευσιγνωσία, ενώ οι δημοσιογράφοι εξερεύνησαν τις δυνατότητες που τους προσφέρει ο συνδυασμός των δύο προορισμών για τους Ευρωπαίους επισκέπτες.
Η γκέι κοινότητα αποτελείται από τουρίστες που καλύπτουν μεσαία και ανώτερα βαλάντια, σημειώνει ο πρόεδρος της Ενωσης Ξενοδόχων Χαλκιδικής κ. Γ. Τάσιος, ενώ σημειώνει το υψηλό μορφωτικό επίπεδο των επισκεπτών.
Την ίδια άποψη έχει και ο γενικός διευθυντής του ΟΤΠΜΘ κ. Ν. Σαπουντζής, λέγοντας πως η συγκεκριμένη κατηγορία αποτελεί «δυνητική δεξαμενή τουριστών με μεγάλη οικονομική δυνατότητα», την οποία αξιοποιούν χώρες της Ευρώπης και οι μεγαλύτεροι τουριστικοί προορισμοί όπως η Βαρκελώνη, η Πράγα, το Βερολίνο και η Ρώμη, χωρίς να αποκλείουν καμία κατηγορία πελατών.
Οπως αναφέρει ο κ. Σαπουντζής, στο πλαίσιο της διεθνούς τουριστικής έκθεσης Philoxenia τον Νοέμβριο στη Θεσσαλονίκη θα διοργανωθεί ημερίδα με εκπροσώπους της γκέι κοινότητας και του αντίστοιχου τμήματος της διεθνούς έκθεσης τουρισμού ΙΤΒ που πραγματοποιείται κάθε χρόνο στο Βερολίνο.
Το 2010 ο τζίρος της τουριστικής αγοράς ομοφυλόφιλων ταξιδιωτών έφθασε στα 142 δισ. δολάρια, σύμφωνα με έρευνες σε 18 χώρες που διεξήγαγε η OutNow Global. Η εταιρεία ερευνών σημειώνει ότι πέρα από τα τουριστικά έσοδα, η νομοθετική καθιέρωση δικαιωμάτων στους ομοφυλόφιλους προωθεί και με άλλους τρόπους τις εσωτερικές αγορές.
Η πρώτη επαφή της Θεσσαλονίκης και Χαλκιδικής με την γκέι κοινότητα της Ευρώπης έγινε το Μάρτιο του 2011 στη διεθνή τουριστική έκθεση ITB του Βερολίνου, της οποίας οι δημοσιογράφοι που συμμετείχαν στο δημοσιογραφικό ταξίδια είναι επίσημοι συνεργάτες.
Πρόκειται για την πρώτη μιας σειράς δράσεων που αποσκοπούν στο να γίνει γνωστή η Θεσσαλονίκη και η Χαλκιδική σε ένα κοινό με το οποίο μέχρι στιγμής δεν υπήρχε συνεργασία. Τα δημοσιογραφικά ταξίδια θα επαναληφθούν το 2012 με εκπροσώπους και άλλων χωρών όπως η Σουηδία, η Βρετανία και το Βέλγιο, δίνοντας έμφαση στις χώρες με τις οποίες το αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης συνδέεται απευθείας.
ΠΗΓΗ: ΤΟ ΒΗΜΑ
ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 06/09/2011
Αυστραλία: Επιλέγουν το φύλο τους στο διαβατήριο Η επιλογή υπάρχει και χωρίς εγχείρηση αλλαγής φύλου
Το αυστραλιανό υπουργείο Εξωτερικών προειδοποιεί τους Αυστραλούς πολίτες που ταξιδεύουν στο εξωτερικό ότι σε κάποιες χώρες ίσως αντιμετωπίσουν προβλήματα αν έχουν προσδιορίσει το γενετικό φύλο τους ως …Χ!
Το υπουργείο προσφάτως εξέδωσε οδηγίες σύμφωνα με τις οποίες οι Αυστραλοί μπορούν να επιλέξουν τι φύλο θέλουν να αναγράφεται στα αυστραλιανά διαβατήρια ακόμα και αν δεν έχουν υποβληθεί σε αλλαγή φύλου.
Αρκεί μια βεβαίωση από γιατρό την οποία αν παρουσιάσουν θα μπορούν να προσδιορίζουν το φύλο τους όπως θέλουν: Άρρεν, Θήλυ ή Χ.
Η γερουσιαστής του Εργατικού Κόμματος Λουίζ Πρατ, είπε ότι τα ταξίδια στο εξωτερικό μπορεί να είναι επικίνδυνα για άτομα που η εμφάνισή τους δεν ταιριάζει με το φύλο που αναγράφεται στο διαβατήριό τους.
Η ίδια έχει σύντροφο που έχει γεννηθεί γυναίκα, αλλά μετά από ορμονοθεραπεία έχει εξελιχθεί σε άνδρα.
«Με την αλλαγή στα διαβατήρια μπορούμε να ταξιδεύουμε στο εξωτερικό χωρίς πρόβλημα τώρα», είπε η γερουσιαστής.
ΠΗΓΗ: ΤΟ ΒΗΜΑ
ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 16/09/2011,
Το υπουργείο προσφάτως εξέδωσε οδηγίες σύμφωνα με τις οποίες οι Αυστραλοί μπορούν να επιλέξουν τι φύλο θέλουν να αναγράφεται στα αυστραλιανά διαβατήρια ακόμα και αν δεν έχουν υποβληθεί σε αλλαγή φύλου.
Αρκεί μια βεβαίωση από γιατρό την οποία αν παρουσιάσουν θα μπορούν να προσδιορίζουν το φύλο τους όπως θέλουν: Άρρεν, Θήλυ ή Χ.
Η γερουσιαστής του Εργατικού Κόμματος Λουίζ Πρατ, είπε ότι τα ταξίδια στο εξωτερικό μπορεί να είναι επικίνδυνα για άτομα που η εμφάνισή τους δεν ταιριάζει με το φύλο που αναγράφεται στο διαβατήριό τους.
Η ίδια έχει σύντροφο που έχει γεννηθεί γυναίκα, αλλά μετά από ορμονοθεραπεία έχει εξελιχθεί σε άνδρα.
«Με την αλλαγή στα διαβατήρια μπορούμε να ταξιδεύουμε στο εξωτερικό χωρίς πρόβλημα τώρα», είπε η γερουσιαστής.
ΠΗΓΗ: ΤΟ ΒΗΜΑ
ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 16/09/2011,
Μη φιλική για γκέι τουρίστες η Ελλάδα
Εξω από τη λίστα με τους αγαπημένους της προορισμούς αφήνει την Ελλάδα η παγκόσμια κοινότητα των ομοφυλόφιλων. Οι γκέι τουρίστες, μάλιστα, εκτιμάται ότι ταξιδεύουν περισσότερο και ξοδεύουν πάνω από τον μέσο όρο, αφού κατά κανόνα έχουν λιγότερες οικογενειακές υποχρεώσεις, γεγονός που τους επιτρέπει να διαθέτουν περισσότερα χρήματα για τις διακοπές.
Ο τζίρος από την ομοτουριστική αγορά, σύμφωνα με στοιχεία της ολλανδικής εταιρείας ερευνών, OutNow Consulting, ανέρχεται περίπου στα 142 δισ. δολάρια τον χρόνο. Από την ίδια έρευνα προκύπτει ότι η Ελλάδα αντλεί ελάχιστα χρήματα από τη συγκεκριμένη δεξαμενή, αφού δεν βρίσκεται στη λίστα με τους αγαπημένους προορισμούς των ομοφυλόφιλων τουριστών. Οπως προκύπτει από την έρευνα, η Αθήνα δεν περιλαμβάνεται στον κατάλογο με τις 20 πόλεις σε όλο τον κόσμο τις οποίες οι ομοφυλόφιλοι θα ήθελαν να περάσουν τις διακοπές τους την επόμενη τριετία. Μάλιστα, στην Ελλάδα «καταλογίζεται» μη φιλική συμπεριφορά απέναντι στα γκέι ζευγάρια με εξαίρεση μόνο συγκεκριμένα νησιά, όπως η Μύκονος και η Λέσβος.
Οι επιχειρηματίες στον τομέα του τουρισμού πάντως αντιτείνουν ότι οι παροχές προς όλους τους επισκέπτες πρέπει να είναι ίδιες, μακριά από άστοχες κατηγοριοποιήσεις και ταμπέλες, που μπορεί μεν να προσελκύσουν μια ομάδα τουριστών, αλλά αυτόματα μπορεί να αποκλείσουν πολλές άλλες. Αυτό υποστηρίζει ο αντιπρόεδρος του Ξενοδοχειακού Επιμελητηρίου, Ανδρέας Φιορεντίνος. «Δεν ξέρω τι σημαίνει gay friendly ξενοδοχείο από τη στιγμή που όλοι έχουν δικαίωμα να ταξιδέψουν και να πάνε διακοπές. Οταν κάνεις κράτηση σε ένα ξενοδοχείο δεν νομίζω ότι κάνεις ζητάει στοιχεία που αφορούν τον σεξουαλικό σου προσανατολισμό». Ο Ανδρέας Φιορεντίνος θεωρεί ότι δεν υπάρχουν κριτήρια τα οποία μπορεί μια ξενοδοχειακή μονάδα να προβάλει για να γίνει πιο ελκυστική για τον γκέι τουρίστα. Οι υπηρεσίες και η εξυπηρέτηση οφείλουν να έχει τα ίδια στάνταρ και το ίδιο ποιοτικό επίπεδο προς όλους όσοι φιλοξενούνται στις ξενοδοχειακές μονάδες.
Ο Δημήτρης Φιλίππου, ιδιοκτήτης ξενοδοχείου στη Σαντορίνη, υποστηρίζει ότι ένα ξενοδοχείο οφείλει κατ' αρχήν να σέβεται τον πελάτη που έχει επιλέξει τη συγκεκριμένη μονάδα για να περάσει τις διακοπές του. Από την άλλη όμως o gay friendly προσανατολισμός μια επιχείρησης σηματοδοτεί μια πιο άνετη συμπεριφορά απέναντι στους επισκέπτες. «Δεν θα ντραπούν να ζητήσουν ένα διπλό κρεβάτι και θα νιώθουν πιο άνετα, αφού το προσωπικό θα τους αντιμετωπίζει φυσιολογικά, χωρίς κρυφογελάκια και βλέμματα που θα προδίδουν κοροϊδευτική διάθεση. Κατά τα άλλα, τα πάντα κινούνται σε φυσιολογικά επίπεδα. Δεν κάνουμε κάτι ξεχωριστό πέρα από το γεγονός ότι φερόμαστε στα ομόφυλα ζευγάρια όπως σε όλους τους άλλους πελάτες. Ετσι καταφέρνουν και οι ίδιοι να νιώθουν και να κινούνται άνετα στον χώρο».
Ο Αλέξανδρος Αδριτσόπουλος, υπεύθυνος ξενοδοχείου στην Οία, προσδιορίζει τον gay friendly χαρακτήρα του, λέγοντας πως «δεν κάνουμε κάτι άλλο, πέρα από το να είμαστε διακριτικοί και να σεβόμαστε τις προσωπικές επιλογές κάθε πελάτη». Οπως λέει, «οφείλεις όμως να έχεις προσωπικό εκπαιδευμένο στο να δέχεται τις ιδιαιτερότητες της κάθε ομάδας που φιλοξενεί για να μπορεί ο επισκέπτης να αισθανθεί άνεση και να περάσει καλά στις διακοπές του. Μην ξεχνάμε, άλλωστε, ότι πρόκειται για άτομα τα οποία ξοδεύουν αρκετά χρήματα για τα ταξίδια τους, τη διασκέδασή τους, την εμφάνισή τους».
ΠΗΓΗ: ΤΑ ΝΕΑ
Ρεπορτάζ: Ζωή Λιάκα
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Δευτέρα 05 Σεπτεμβρίου 2011
Ο τζίρος από την ομοτουριστική αγορά, σύμφωνα με στοιχεία της ολλανδικής εταιρείας ερευνών, OutNow Consulting, ανέρχεται περίπου στα 142 δισ. δολάρια τον χρόνο. Από την ίδια έρευνα προκύπτει ότι η Ελλάδα αντλεί ελάχιστα χρήματα από τη συγκεκριμένη δεξαμενή, αφού δεν βρίσκεται στη λίστα με τους αγαπημένους προορισμούς των ομοφυλόφιλων τουριστών. Οπως προκύπτει από την έρευνα, η Αθήνα δεν περιλαμβάνεται στον κατάλογο με τις 20 πόλεις σε όλο τον κόσμο τις οποίες οι ομοφυλόφιλοι θα ήθελαν να περάσουν τις διακοπές τους την επόμενη τριετία. Μάλιστα, στην Ελλάδα «καταλογίζεται» μη φιλική συμπεριφορά απέναντι στα γκέι ζευγάρια με εξαίρεση μόνο συγκεκριμένα νησιά, όπως η Μύκονος και η Λέσβος.
Οι επιχειρηματίες στον τομέα του τουρισμού πάντως αντιτείνουν ότι οι παροχές προς όλους τους επισκέπτες πρέπει να είναι ίδιες, μακριά από άστοχες κατηγοριοποιήσεις και ταμπέλες, που μπορεί μεν να προσελκύσουν μια ομάδα τουριστών, αλλά αυτόματα μπορεί να αποκλείσουν πολλές άλλες. Αυτό υποστηρίζει ο αντιπρόεδρος του Ξενοδοχειακού Επιμελητηρίου, Ανδρέας Φιορεντίνος. «Δεν ξέρω τι σημαίνει gay friendly ξενοδοχείο από τη στιγμή που όλοι έχουν δικαίωμα να ταξιδέψουν και να πάνε διακοπές. Οταν κάνεις κράτηση σε ένα ξενοδοχείο δεν νομίζω ότι κάνεις ζητάει στοιχεία που αφορούν τον σεξουαλικό σου προσανατολισμό». Ο Ανδρέας Φιορεντίνος θεωρεί ότι δεν υπάρχουν κριτήρια τα οποία μπορεί μια ξενοδοχειακή μονάδα να προβάλει για να γίνει πιο ελκυστική για τον γκέι τουρίστα. Οι υπηρεσίες και η εξυπηρέτηση οφείλουν να έχει τα ίδια στάνταρ και το ίδιο ποιοτικό επίπεδο προς όλους όσοι φιλοξενούνται στις ξενοδοχειακές μονάδες.
Ο Δημήτρης Φιλίππου, ιδιοκτήτης ξενοδοχείου στη Σαντορίνη, υποστηρίζει ότι ένα ξενοδοχείο οφείλει κατ' αρχήν να σέβεται τον πελάτη που έχει επιλέξει τη συγκεκριμένη μονάδα για να περάσει τις διακοπές του. Από την άλλη όμως o gay friendly προσανατολισμός μια επιχείρησης σηματοδοτεί μια πιο άνετη συμπεριφορά απέναντι στους επισκέπτες. «Δεν θα ντραπούν να ζητήσουν ένα διπλό κρεβάτι και θα νιώθουν πιο άνετα, αφού το προσωπικό θα τους αντιμετωπίζει φυσιολογικά, χωρίς κρυφογελάκια και βλέμματα που θα προδίδουν κοροϊδευτική διάθεση. Κατά τα άλλα, τα πάντα κινούνται σε φυσιολογικά επίπεδα. Δεν κάνουμε κάτι ξεχωριστό πέρα από το γεγονός ότι φερόμαστε στα ομόφυλα ζευγάρια όπως σε όλους τους άλλους πελάτες. Ετσι καταφέρνουν και οι ίδιοι να νιώθουν και να κινούνται άνετα στον χώρο».
Ο Αλέξανδρος Αδριτσόπουλος, υπεύθυνος ξενοδοχείου στην Οία, προσδιορίζει τον gay friendly χαρακτήρα του, λέγοντας πως «δεν κάνουμε κάτι άλλο, πέρα από το να είμαστε διακριτικοί και να σεβόμαστε τις προσωπικές επιλογές κάθε πελάτη». Οπως λέει, «οφείλεις όμως να έχεις προσωπικό εκπαιδευμένο στο να δέχεται τις ιδιαιτερότητες της κάθε ομάδας που φιλοξενεί για να μπορεί ο επισκέπτης να αισθανθεί άνεση και να περάσει καλά στις διακοπές του. Μην ξεχνάμε, άλλωστε, ότι πρόκειται για άτομα τα οποία ξοδεύουν αρκετά χρήματα για τα ταξίδια τους, τη διασκέδασή τους, την εμφάνισή τους».
ΠΗΓΗ: ΤΑ ΝΕΑ
Ρεπορτάζ: Ζωή Λιάκα
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Δευτέρα 05 Σεπτεμβρίου 2011
«Ανοικτή» ομοφυλοφιλία στο αμερικανικό στρατό
Η εγκατάλειψη της πολιτικής «μη ρωτάτε, μη το λέτε» σημαίνει πως στη στρατιωτική υπηρεσία τα μέλη της μπορούν τώρα να αποκαλύψουν ότι είναι ομοφυλόφιλοι, χωρίς το φόβο της έρευνας ή της καθαίρεσης τους.
Εορτές για την " Ημέρα Κατάργησης» έχουν οργανωθεί σε ολόκληρη τη χώρα για τον χαιρετισμό της νίκης για τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων. Το αμερικανικό Κογκρέσο ψήφισε το περασμένο έτος τη κατάργησηι του νόμου, ο οποίος εισήχθη το 1993 υπό τη διοίκηση Κλίντον. Σύμφωνα με τον νόμο αυτό, οι ομοφυλόφιλοι είχαν τη δυνατότητα να υπηρετήσουν στο στρατό υπό την προϋπόθεση ότι δεν αναγνώριζαν ανοιχτά τον σεξουαλικό προσανατολισμό τους, ενώ οι διοικητές δεν είχαν το δικαίωμα να ρωτάνε σχετικά.
Ο γραμματέας Τύπου του Πενταγώνου, George Little, δήλωσε χθες ότι το Υπουργείο Άμυνας ήταν πλήρως προετοιμασμένοι για την κατάργηση, και ότι το 97% του στρατιωτικού προσωπικού έχει λάβει εκπαίδευση για το νέο νόμο.
«Οι ένοπλες δυνάμεις έχουν αρχίσει να δέχονται αιτήσεις από ανοιχτά γκέι νεοσύλλεκτους εδώ και μερικές εβδομάδες και θα αρχίσουμε τη διεκπεραίωσή τους τώρα που ο νέος νόμος έχει τεθεί σε εφαρμογή» δήλωσε ο Little. «Ο στρατός έχει δημοσιεύσει επίσης ένα αναθεωρημένο σύνολο των κανονισμών, χωρίς αναφορές σε καμία απαγόρευση κατά των ομοφυλόφιλων», πρόσθεσε.
Εκείνοι που είχαν διωχθεί από το προηγούμενο καθεστώς έχουν το δικαίωμα να αιτηθούν την εκ νέου στρατολόγηση τους. Ωστόσο, τα υπάρχοντα πρότυπα της προσωπικής συμπεριφοράς, όπως αυτές που αφορούν τη δημόσια επίδειξη της αγάπης, δεν θα αλλάξουν. Ούτε θα υπάρξει οποιαδήποτε αλλαγή στα πρότυπα επιλεξιμότητας για τα στρατιωτικά οφέλη.
Κάποιοι στο Κογκρέσο παραμένουν αντίθετοι στην κατάργηση, υποστηρίζοντας ότι θα μπορούσε να υπονομεύσει την αποτελεσματικότητα και την πειθαρχία στον στρατό. Όμως, μετά την κατάργηση του προηγούμενου νόμου από το Κογκρέσο τον περασμένο Δεκέμβριο, η πολιτική και στρατιωτική ηγεσία της χώρας έχει διαβεβαιώσει ότι η ανοιχτή συμμετοχή των ομοφυλόφιλων στην υπηρεσία δεν θα υπονομεύσει τον στρατό.
ΠΗΓΗ: enet.gr, 09:45
Τρίτη 20 Σεπτεμβρίου 2011
Τέλος στις διακρίσεις των φύλων και με σφραγίδα ΟΗΕ
Το Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ υιοθέτησε σήμερα μια απόφαση που προωθεί την ισότητα των ατόμων, ανεξάρτητα από τις σεξουαλικές τους προτιμήσεις.
Το κείμενο της απόφασης χαρακτηρίστηκε «ιστορικό» από οργανώσεις ομοφυλοφίλων, ενώ πυροδότησε θυελλώδεις συζητήσεις. Η απόφαση ψηφίστηκε με 23 ψήφους υπέρ, 19 κατά, ενώ υπήρξαν και τρεις αποχές.
Το κείμενο της απόφασης, που παρουσιάστηκε από τη Νότια Αφρική, χαρακτηρίστηκε "ιστορικό" από μη κυβερνητικές οργανώσεις δικαιωμάτων των ομοφυλόφιλων και έδωσε αφορμή για μια θυελλώδη συζήτηση ανάμεσα στα αφρικανικά κράτη, υπό την προεδρία της Νιγηρίας, που εξέφρασαν την αντίθεσή τους προς αυτήν.
Στην απόφαση τονίζεται συγκεκριμένα "πως όλοι οι άνθρωποι γεννιούνται ελεύθεροι και ίσοι σε ό,τι αφορά στην αξιοπρέπεια και τα δικαιώματά τους και καθένας πρέπει να απολαμβάνει το σύνολο των δικαιωμάτων και των ελευθεριών... χωρίς καμιά διάκριση".
Ζητείται επίσης να εκπονηθεί ειδική μελέτη για τους νόμους που εφαρμόζουν διακρίσεις, αλλά και για τις βιαιότητες εναντίον ατόμων εξαιτίας των σεξουαλικών τους προτιμήσεων.
ΠΗΓΗ:Ελευθεροτυπία
enet.gr Παρασκευή 17 Ιουνίου 2011
Το κείμενο της απόφασης χαρακτηρίστηκε «ιστορικό» από οργανώσεις ομοφυλοφίλων, ενώ πυροδότησε θυελλώδεις συζητήσεις. Η απόφαση ψηφίστηκε με 23 ψήφους υπέρ, 19 κατά, ενώ υπήρξαν και τρεις αποχές.
Το κείμενο της απόφασης, που παρουσιάστηκε από τη Νότια Αφρική, χαρακτηρίστηκε "ιστορικό" από μη κυβερνητικές οργανώσεις δικαιωμάτων των ομοφυλόφιλων και έδωσε αφορμή για μια θυελλώδη συζήτηση ανάμεσα στα αφρικανικά κράτη, υπό την προεδρία της Νιγηρίας, που εξέφρασαν την αντίθεσή τους προς αυτήν.
Στην απόφαση τονίζεται συγκεκριμένα "πως όλοι οι άνθρωποι γεννιούνται ελεύθεροι και ίσοι σε ό,τι αφορά στην αξιοπρέπεια και τα δικαιώματά τους και καθένας πρέπει να απολαμβάνει το σύνολο των δικαιωμάτων και των ελευθεριών... χωρίς καμιά διάκριση".
Ζητείται επίσης να εκπονηθεί ειδική μελέτη για τους νόμους που εφαρμόζουν διακρίσεις, αλλά και για τις βιαιότητες εναντίον ατόμων εξαιτίας των σεξουαλικών τους προτιμήσεων.
ΠΗΓΗ:Ελευθεροτυπία
enet.gr Παρασκευή 17 Ιουνίου 2011
Η Λ.Ο.Θ ΣΤΟ ATHENS PRIDE 2011
Σάρα Γουότερς: «Η σεξουαλικότητα είναι πολιτική»
Λαμπρινή Κουζέλη
Την αποκαλούν σπουδαία συγγραφέα του «αποκλίνοντος ερωτισμού». Η 45χρονη βρετανή πεζογράφος Σάρα Γουότερς είναι λεσβία και τέσσερα από τα πέντε μυθιστορήματά της οργανώνονται γύρω από γυναικείους χαρακτήρες σε λεσβιακές σχέσεις. Ανακάλυψε τις σεξουαλικές προτιμήσεις της στο πανεπιστήμιο και, συνειδητοποιημένη πλέον, ερεύνησε την ιστορία της λεσβιακής ταυτότητας στη διδακτορική διατριβή της και δραστηριοποιήθηκε στο λεσβιακό κίνημα στη δεκαετία του ’80.
Αυτές τις ημέρες βρέθηκε στην Ελλάδα, προσκεκλημένη του Βρετανικού Συμβουλίου, για να παραστεί στο φεστιβάλ ομοφυλοφιλικού κινηματογράφου Outview Film Festival στο Ινστιτούτο Θερβάντες, όπου προβλήθηκαν δύο σειρές του BBC βασισμένες στα μυθιστορήματά της «Χείλη σαν βελούδο» (Καστανιώτης, 2009) και «Η κλέφτρα»
(Αλεξάνδρεια, 2007).
Την ίδια τύχη με το BBC είχε και το «Ξαγρυπνώντας» (Καστανιώτης, 2007), ενώ το «Αffinity» (2000) έχει μεταφερθεί στον κινηματογράφο. Θα το ακολουθήσει το τελευταίο βιβλίο της, που μόλις κυκλοφόρησε στα ελληνικά, ο «Ανήλικος επισκέπτης» (Καστανιώτης, 2011), μια ιστορία φαντασμάτων σε μια έπαυλη της μεταπολεμικής βρετανικής αριστοκρατίας, από όπου απουσιάζουν λεσβιακοί χαρακτήρες.
Εμπορική και επιτυχημένη, η Σάρα Γουότερς είναι παράλληλα μια συγγραφέας που έχει ξεχωρίσει η κριτική. Βιβλία της συγκαταλέχθηκαν δύο φορές στις βραχείες λίστες για το βραβείο Booker και το βραβείο Orange για γυναίκες συγγραφείς.
Τη συναντήσαμε στο καφέ του ξενοδοχείου της στο κέντρο της Αθήνας. Το ταξίδι της στην Ελλάδα είναι μια παράταση του μήνα του μέλιτος. Παντρεύτηκε μόλις πριν από λίγες ημέρες την επί εννέα χρόνια σύντροφό της. Είναι η πρώτη της επίσκεψη στην Αθήνα και εντυπωσιάστηκε από τη θέα της βραδινής φωτισμένης Ακρόπολης: «Αγαπώ το Λονδίνο για τα παλιά του κτίρια, αλλά όταν βλέπεις την Ακρόπολη τότε καταλαβαίνεις τι θα πει κτίριο με πραγματικά μεγάλη ιστορία».
Βρήκε μια Αθήνα πολύ καθαρότερη από ό,τι περίμενε και πολύ πιο «αγανακτισμένη». Ταυτίστηκε με τους «Αγανακτισμένους» στο Σύνταγμα γιατί και στη Βρετανία η κατάσταση δεν διαφέρει πολύ. Ανήκει στην Αριστερά και είναι απογοητευμένη από την κυβέρνηση Κάμερον. Την τρομάζουν οι στοχευμένες περικοπές σε βασικές κατακτήσεις, στην παιδεία, στην υγεία, στον πολιτισμό.
«Το θετικό είναι», μας είπε ζυγίζοντας τα πράγματα, «ότι η κατάσταση αυτή έβγαλε ξανά τον κόσμο στους δρόμους, νέους, ηλικιωμένους, όλους. Ο κόσμος είχε τεμπελιάσει πολιτικά και τώρα πολιτικοποιήθηκαν πάλι». Αυτό είναι το χαρακτηριστικό της προσωπικότητας της Σάρα Γουότερς, όπως συνειδητοποιήσαμε από την κουβέντα μας: προσπαθεί σε κάθε κατάσταση, όσο δυσάρεστη και αν είναι, να βρει τα θετικά της σημεία. Ισως εκεί βασίζεται η μεγάλη ηρεμία που αποπνέει.
Συνομιλήσαμε μαζί της για τα βιβλία της, για τις γυναίκες και τους άνδρες, αλλά και για όσα αφήνει στο σκοτάδι η ετικέτα της λεσβίας συγγραφέως με την οποία συνήθως προβάλλεται: για την Ιστορία και τις κοινωνικές τάξεις, για την πολιτική, για το εκδοτικό σύστημα, αλλά και για τον πριγκιπικό γάμο του Ουίλιαμ με την Κέιτ.
- Βρετανή, γυναίκα, λεσβία, συγγραφέας, ποιο από όλα τα στοιχεία προτάσσετε στην ταυτότητά σας;
«Ολα μαζί και καθένα ξεχωριστά. Είμαι Βρετανή και ασχολούμαι πολύ με τη βρετανική Ιστορία και επίσης νιώθω άνετα με τη λεσβιακή ταυτότητά μου. Ελπίζω όμως ότι οι ιστορίες μου δεν έχουν απήχηση μόνο σε ανθρώπους που αναγνωρίζουν τον εαυτό τους σε κάποιο από τα στοιχεία της ταυτότητάς μου αλλά ενδιαφέρουν πολλούς και διαφορετικούς αναγνώστες».
- Βιώσατε ποτέ διακρίσεις λόγω της ομοφυλοφιλίας σας;
«Η ίδια ένιωθα πολύ άνετα και η οικογένειά μου ήταν πολύ υποστηρικτική, αλλά η Βρετανία της δεκαετίας του ’80, όταν ήμουν νεαρή λεσβία, ήταν πολύ συντηρητική. Οι καιροί ήταν δύσκολοι για να είναι κανείς γκέι, από την άλλη όμως υπήρχε μεγάλη επίγνωση για το θέμα της ομοφυλοφιλίας, υπήρχαν οι λεσβιακές κοινότητες, ειδικά στο Λονδίνο. Στο διάστημα που πέρασε βέβαια τα πράγματα άλλαξαν πάρα πολύ, δείτε (και δείχνει τη βέρα της)… Δεν είχα ποτέ τη διακαή επιθυμία να παντρευτώ, αλλά είναι σπουδαίο να έχει κανείς τη δυνατότητα να το κάνει».
- Η διατριβή σας για την ομοφυλόφιλη ιστορική μυθοπλασία από το 1870 και εξής προέκυψε από την ανάγκη να διερευνήσετε περισσότερο τη λεσβιακή σας ταυτότητα;
«Με ενδιαφέρει πολύ η ιστορία της ομοφυλοφιλίας, το πώς προέκυψε αυτό που λέμε “ταυτότητα του ομοφυλόφιλου”. Παγιδευμένοι στο παρόν, πιστεύουμε ότι η ομοφυλοφιλία και η ετεροφυλοφιλία είναι διαχρονικά δύο διακριτές καταστάσεις. Οι έννοιες όμως είναι σύγχρονες. Πάρτε για παράδειγμα την Αρχαία Ελλάδα. Υπήρχε πολλή ομοφυλόφιλη δραστηριότητα, αλλά όχι ομοφυλόφιλη ταυτότητα. Ο19ος αιώνας στη Βρετανία έχει πολύ ενδιαφέρον, διότι τότε προκύπτουν οι ταυτότητες όπως τις εννοούμε σήμερα, ενώ επιβιώνουν ακόμη παλαιότερες πρακτικές. Κυρίως όμως με απασχόλησε στη διατριβή το πώς γράφουμε για το παρελθόν, πώς γράφουμε για την ομοφυλοφιλία και το παρελθόν, το πώς επινοούμε την Ιστορία κάθε φορά που γράφουμε για το παρελθόν».
- Πώς έγινε η μετάβαση στο βικτοριανό ιστορικό μυθιστόρημα με λεσβίες ηρωίδες;
«Αιτία ήταν οι δυσκολίες που συνάντησα όσο έγραφα τη διατριβή. Τα στοιχεία που έβρισκα ήταν λίγα, μικρές υπόνοιες σε επιστολές και ημερολόγια. Η έλλειψη τεκμηρίων και πηγών είναι απογοητευτική για τον μελετητή, αλλά ενθουσιάζει τον μυθιστοριογράφο, γιατί διαπιστώνεις ότι υπάρχουν πολλά κενά που μπορείς ελεύθερα να γεμίσεις με τη φαντασία σου».
- Η κριτική εντοπίζει στη γραφή σας ομοιότητες με τον Ντίκενς και τον Χένρι Τζέιμς. Ποιες είναι οι λογοτεχνικές αναφορές σας;
«Μου αρέσει πολύ ο Ντίκενς και τα έργα των αδερφών Μπροντέ, ο Γουίλκι Κόλινς και η σκοτεινότερη πλευρά της βικτοριανής μυθοπλασίας. Μου άρεσαν πάντοτε οι αλλόκοτες ιστορίες, μικρή λάτρευα τα παραμύθια των αδελφών Γκριμ. Με έχει επηρεάσει επίσης η Άντζελα Κάρτερ, με τη “Ματωμένη κάμαρα” όπου θίγει ζητήματα φύλου, και η Α. Σ. Μπάιατ με το “Αιχμάλωτα πάθη”, και επίσης ο Πίτερ Κάρεϊ και ο Πίτερ Άκροϊντ, που γράφουν για το παρελθόν με τρόπο μοντέρνο, μεταμοντέρνο θα έλεγα, όπως και η Χίλαρι Μαντέλ».
- Εκτός από την ομοφυλοφιλία και το παρελθόν, σας απασχολούν στα έργα σας και οι κοινωνικές τάξεις. Σε τι έχουμε κάνει μεγαλύτερη πρόοδο, στην εξάλειψη των ταξικών διακρίσεων ή των διακρίσεων που αφορούν τη σεξουαλικότητα;
«Στη μεταπολεμική εποχή έγιναν στη Βρετανία σπουδαίες αλλαγές σχετικά με τις κοινωνικές τάξεις. Δόθηκε στους ανθρώπους της εργατικής τάξης η δυνατότητα να κάνουν πολλά, υπήρξε μεγάλη κοινωνική κινητικότητα. Η γενιά των γονιών μου –που προέρχονται και δύο από την εργατική τάξη– είχε τη δυνατότητα καλής δωρεάν παιδείας, ωφελήθηκε από το εθνικό σύστημα υγείας και περίθαλψης, οι άνθρωποι κατάφεραν πράγματα στη ζωή τους που οι γονείς τους δεν θα μπορούσαν. Τώρα αυτό αλλάζει, χάνουμε έδαφος στη Βρετανία. Δεν υπάρχει κοινωνική κινητικότητα και το χάσμα πλούσιων και φτωχών διευρύνεται τρομερά. Τα μέλη της τωρινής κυβέρνησης προέρχονται από την τάξη των προνομιούχων. Αποφοίτησαν από ακριβά ιδιωτικά
σχολεία, λίγο μπορούν να κατανοήσουν τα προβλήματα που απασχολούν τους περισσότερους και δεν κάνουν τίποτε για να δώσουν ευκαιρίες στους ανθρώπους της εργατικής τάξης.
Οσο για τη γυναίκα και τη σεξουαλικότητα, τα τελευταία 20-30 χρόνια έχουμε πετύχει σημαντικές κατακτήσεις. Υπάρχει όμως και εδώ μια οπισθοδρόμηση τώρα, με την εμμονή με το γυναικείο σώμα, που είναι πιο έντονη ακόμη και από όσο ήταν τη δεκαετία του ’80. Η σεξουαλικοποίηση της ζωής των νεαρών γυναικών και των παιδιών έχει ενταθεί, το χάσμα μεταξύ ανδρών και γυναικών διευρύνεται διαρκώς.
Πρέπει και στα δύο ζητήματα να είμαστε διαρκώς σε επαγρύπνηση, να αγωνιζόμαστε για όσα έχουμε κατακτήσει».
- Ο πριγκιπικός γάμος του Ουίλιαμ με την Κέιτ, με την παγκόσμια προβολή που έλαβε, πιστεύετε ότι αναβίωσε παλαιά ταξικά στερεότυπα;
«Χμ, πραγματικά ο κόσμος στη Βρετανία είχε πάθει εμμονή με τον γάμο. Σε κάποιον βαθμό, θέλω να πιστεύω ότι υπήρχε και μια ειρωνική διάσταση σε αυτή την εμμονή. Για πολλούς ήταν απλώς μια ευκαιρία να βγουν στους δρόμους, να κατασκηνώσουν στα πάρκα και να κάνουν πάρτι, μια ευκαιρία να διασκεδάσουν λίγο σε ζοφερούς καιρούς. Από την άλλη βέβαια, το ταξικό σύστημα στη Βρετανία δεν έχει καταργηθεί. Μας αρέσει να παραπονιόμαστε για τις τάξεις και τους σνομπ, αλλά την ίδια στιγμή μας ελκύει η ταξική ιστορία της Βρετανίας και πολλοί νοσταλγούν την εποχή όπου ο καθένας ήξερε ποια ήταν η θέση του. Ο κόσμος σήμερα φοβάται. Δεν υπάρχει καθαρή εικόνα για το μέλλον, δεν ξέρει πού θα πάει η χώρα, οπότε στρέφεται στο παρελθόν. Θέλω να πιστεύω ότι τα δικά μου μυθιστορήματα δεν εκφράζουν μια νοσταλγία για το παρελθόν, ότι δεν βλέπω το παρελθόν ως καταφύγιο από το παρόν αλλά ότι καταφέρνω να αναδείξω τις ανισότητες και τις εντάσεις εκείνων των εποχών».
- Εχετε κάποια πολιτική στόχευση με τα έργα σας;
«Ανήκω στην Αριστερά, αλλά δεν έχω κάποια “πολιτική ατζέντα” όταν γράφω. Αναπόφευκτα όμως τα ενδιαφέροντά μου για την ιστορία του γυναικείου κινήματος, την ομοφυλοφιλία και τις κοινωνικές τάξεις έχουν πολιτική χροιά».
- Εχετε προταθεί δύο φορές ταυτόχρονα για το βραβείο Booker και το βραβείο Orange γυναικείας λογοτεχνίας, ο οίκος Virago που εκδίδει τα βιβλία σας ειδικεύεται στην έκδοση έργων για τη ζωή των γυναικών. Ανδρική και γυναικεία λογοτεχνία διαφέρουν;
«Λένε ότι οι γυναίκες είναι πολύ καλές στην παρατήρηση μικρών λεπτομερειών της οικιακής ζωής και των ανθρώπινων σχέσεων –η Τζέιν Οστεν ήταν μαστόρισσα σε αυτό– και ότι οι άνδρες είναι καλύτεροι στην απόδοση της ευρύτερης εικόνας της κοινωνίας. Δεν ξέρω αν ισχύει, αλλά ακόμη κι έτσι, μιλάμε για διαφορετική γραφή, όχι για καλύτερη ή χειρότερη γραφή. Ο λόγος που δημιουργήθηκαν στο παρελθόν οίκοι όπως ο Virago και βραβεία όπως το Orange είναι επειδή οι γυναίκες βρίσκονταν σε μειονεκτική θέση και είχαν λίγες ευκαιρίες να φανεί η δουλειά τους στο κυρίαρχο εκδοτικό σύστημα. Σήμερα δεν ξέρω αν υπάρχει η ίδια ανάγκη».
- Μπορεί μια γυναίκα να γίνει «η μεγάλη μυθιστοριογράφος» μιας εθνικής λογοτεχνίας; Στις ΗΠΑ συζητείται πολύ το θέμα τελευταίως και η άποψη είναι πως μόνο οι άνδρες έχουν την τιμή αυτού του χαρακτηρισμού.
«Η βρετανική πεζογραφία σήμερα κυριαρχείται από γυναίκες συγγραφείς, όπως η Χίλαρι Μαντέλ, η Α. Σ. Μπάιατ, αν και στατιστικά είναι αλήθεια ότι για τα έργα των ανδρών γράφονται περισσότερες κριτικές από ό,τι για των γυναικών. Στην Αμερική έχει γίνει θέμα γιατί τους αρέσει να κάνουν μεγάλες δηλώσεις για τη λογοτεχνία με τρόπο που δεν συμβαίνει στη Βρετανία. Φαίνεται ότι υπάρχει η επιθυμία να διατηρήσουν αυτή την αίσθηση του “μεγάλου μυθιστορήματος” ή “του μεγάλου συγγραφέα”, μια επιθυμία ελέγχου της λογοτεχνικής κατάστασης. Στη Βρετανία αυτό που συμβαίνει σήμερα είναι ότι η λογοτεχνία “ανοίχτηκε”, ότι ακούγονται πολλές διαφορετικές φωνές και ότι η διάκριση ανάμεσα στην ποιοτική και στην εμπορική λογοτεχνία –που είναι χρήσιμη μερικές φορές– έχει παρουσιάσει ρωγμές, γεγονός το οποίο βρίσκω υγιές».
- Πολλοί φοβούνται ότι η εμπορική γυναικεία λογοτεχνία που ταυτίζεται συνήθως με το ελαφρό αισθηματικό μυθιστόρημα διαβρώνει το γούστο του κοινού και είναι απειλή για την ποιοτική λογοτεχνία. Εσείς τι πιστεύετε;
«Πάντοτε υπήρχαν δημοφιλείς συγγραφείς ρομαντικής μυθοπλασίας, νομίζω ότι οι συγγραφείς αυτοί απαντούν σε μια ανάγκη του κόσμου. Και εδώ όμως υπάρχει μια προκατάληψη που βασίζεται στο φύλο. Μιλούν πολλοί για την ελαφριά αισθηματική πεζογραφία που καλλιεργείται από γυναίκες και καταστρέφει τη λογοτεχνία. Υπάρχει αντίστοιχα πολλή pulp fiction γραμμένη από άντρες, πολλά κακά περιπετειώδη και αστυνομικά πεζογραφήματα στα οποία κανείς δεν δίνει τόση έμφαση και κανείς δεν τα θεωρεί απειλή για τη λογοτεχνία. Το ζήτημα στην εποχή μας δεν είναι μεταξύ ανδρικής και γυναικείας λογοτεχνίας αλλά μεταξύ εμπορικού και ποιοτικού βιβλίου.
Και εδώ τα πράγματα έχουν αλλάξει. Στη Βρετανία ο κόσμος διαβάζει και αγοράζει πολλά βιβλία. Δημιουργούνται μεγάλα μπεστ-σέλερ τα οποία προωθούν οι εκδότες, τα μεγάλα βιβλιοπωλεία, οι λέσχες ανάγνωσης και τα ηλεκτρονικά βιβλιοπωλεία και η απόσταση ανάμεσα στα βιβλία αυτά και σε εκείνα που ακολουθούν στις πωλήσεις είναι τεράστια. Οι εκδότες αναζητούν την επόμενη μεγάλη επιτυχία και δεν επενδύουν σε λιγότερο εμπορικούς συγγραφείς. Από αυτό το σύστημα όμως έχουν ωφεληθεί και οι ποιοτικοί συγγραφείς. Η εποχή μας είναι καλή εποχή για να γίνει γνωστός και εμπορικός ένας ποιοτικός συγγραφέας».
- Εσείς ζείτε από τα βιβλία σας;
«Ζω από τα βιβλία μου, είναι υπέροχο!»
- Ολα τα βιβλία σας έχουν μεταφερθεί στην τηλεόραση και στον κινηματογράφο. Κείμενο και εικόνα ωφελούνται αμοιβαία από αυτή τη σχέση ή το ένα λειτουργεί σε βάρος του άλλου;
«Νομίζω ότι το όφελος είναι αμοιβαίο. Εγώ έμεινα ευχαριστημένη από την τηλεοπτική μεταφορά των βιβλίων μου. Βέβαια, το σημαντικό κέρδος του λογοτέχνη είναι ότι η τηλεόραση και ο κινηματογράφος του φέρνουν αναγνώστες και χρήματα».
- Πόσο επηρεάζει η τηλεόραση το αναγνωστικό κοινό; Δώστε μας ένα παράδειγμα από την προσωπική σας εμπειρία.
«Αυτό φάνηκε στις πωλήσεις του βιβλίου μου “Χείλη από βελούδο”, που ήταν το πρώτο μου μυθιστόρημα και δεν ήμουν ακόμη γνωστή. Το αρχικό τιράζ ήταν 5.000 αντίτυπα και οι πωλήσεις ήταν μέτριες. Μόλις γυρίστηκε σε σειρά από το BBC, πουλήθηκαν 60.000 αντίτυπα μόνο στις δύο πρώτες εβδομάδες της προβολής της. Στα επόμενα βιβλία η διαφορά δεν ήταν τόσο μεγάλη».
- Στον «Ανήλικο επισκέπτη» μας μεταφέρετε πιο κοντά στο παρόν, απουσιάζουν οι λεσβίες ηρωίδες και εμφανίζονται φαντάσματα. Εχετε εξαντλήσει το θέμα της ομοφυλοφιλίας και τη φόρμα του ιστορικού μυθιστορήματος; Τι να περιμένουμε στο επόμενο βιβλίο σας;
«Η ιστορία του βιβλίου που γράφω τώρα διαδραματίζεται στη δεκαετία του 1920, μια εποχή που έχει τρομερό ενδιαφέρον, γιατί συναντάμε ταυτόχρονα την κληρονομιά της βικτοριανής εποχής και την προσμονή του μοντέρνου. Στον “Ανήλικο επισκέπτη” άφησα να με καθοδηγήσουν άλλα ενδιαφέροντά μου, μου άρεσαν πάντοτε οιιστορίες φαντασμάτων, ήθελα να γράψω μία και το έκανα. Στο μυθιστόρημα που γράφω τώρα, επιστρέφω στο θέμα της σεξουαλικότητας και στις λεσβίες ηρωίδες. Το ζήτημα της ομοφυλοφιλίας πάντοτε θα με ενδιαφέρει».
ΠΗΓΗ: ΤΟ ΒΗΜΑ
ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 03/06/2011
Αυτές τις ημέρες βρέθηκε στην Ελλάδα, προσκεκλημένη του Βρετανικού Συμβουλίου, για να παραστεί στο φεστιβάλ ομοφυλοφιλικού κινηματογράφου Outview Film Festival στο Ινστιτούτο Θερβάντες, όπου προβλήθηκαν δύο σειρές του BBC βασισμένες στα μυθιστορήματά της «Χείλη σαν βελούδο» (Καστανιώτης, 2009) και «Η κλέφτρα»
(Αλεξάνδρεια, 2007).
Την ίδια τύχη με το BBC είχε και το «Ξαγρυπνώντας» (Καστανιώτης, 2007), ενώ το «Αffinity» (2000) έχει μεταφερθεί στον κινηματογράφο. Θα το ακολουθήσει το τελευταίο βιβλίο της, που μόλις κυκλοφόρησε στα ελληνικά, ο «Ανήλικος επισκέπτης» (Καστανιώτης, 2011), μια ιστορία φαντασμάτων σε μια έπαυλη της μεταπολεμικής βρετανικής αριστοκρατίας, από όπου απουσιάζουν λεσβιακοί χαρακτήρες.
Εμπορική και επιτυχημένη, η Σάρα Γουότερς είναι παράλληλα μια συγγραφέας που έχει ξεχωρίσει η κριτική. Βιβλία της συγκαταλέχθηκαν δύο φορές στις βραχείες λίστες για το βραβείο Booker και το βραβείο Orange για γυναίκες συγγραφείς.
Τη συναντήσαμε στο καφέ του ξενοδοχείου της στο κέντρο της Αθήνας. Το ταξίδι της στην Ελλάδα είναι μια παράταση του μήνα του μέλιτος. Παντρεύτηκε μόλις πριν από λίγες ημέρες την επί εννέα χρόνια σύντροφό της. Είναι η πρώτη της επίσκεψη στην Αθήνα και εντυπωσιάστηκε από τη θέα της βραδινής φωτισμένης Ακρόπολης: «Αγαπώ το Λονδίνο για τα παλιά του κτίρια, αλλά όταν βλέπεις την Ακρόπολη τότε καταλαβαίνεις τι θα πει κτίριο με πραγματικά μεγάλη ιστορία».
Βρήκε μια Αθήνα πολύ καθαρότερη από ό,τι περίμενε και πολύ πιο «αγανακτισμένη». Ταυτίστηκε με τους «Αγανακτισμένους» στο Σύνταγμα γιατί και στη Βρετανία η κατάσταση δεν διαφέρει πολύ. Ανήκει στην Αριστερά και είναι απογοητευμένη από την κυβέρνηση Κάμερον. Την τρομάζουν οι στοχευμένες περικοπές σε βασικές κατακτήσεις, στην παιδεία, στην υγεία, στον πολιτισμό.
«Το θετικό είναι», μας είπε ζυγίζοντας τα πράγματα, «ότι η κατάσταση αυτή έβγαλε ξανά τον κόσμο στους δρόμους, νέους, ηλικιωμένους, όλους. Ο κόσμος είχε τεμπελιάσει πολιτικά και τώρα πολιτικοποιήθηκαν πάλι». Αυτό είναι το χαρακτηριστικό της προσωπικότητας της Σάρα Γουότερς, όπως συνειδητοποιήσαμε από την κουβέντα μας: προσπαθεί σε κάθε κατάσταση, όσο δυσάρεστη και αν είναι, να βρει τα θετικά της σημεία. Ισως εκεί βασίζεται η μεγάλη ηρεμία που αποπνέει.
Συνομιλήσαμε μαζί της για τα βιβλία της, για τις γυναίκες και τους άνδρες, αλλά και για όσα αφήνει στο σκοτάδι η ετικέτα της λεσβίας συγγραφέως με την οποία συνήθως προβάλλεται: για την Ιστορία και τις κοινωνικές τάξεις, για την πολιτική, για το εκδοτικό σύστημα, αλλά και για τον πριγκιπικό γάμο του Ουίλιαμ με την Κέιτ.
- Βρετανή, γυναίκα, λεσβία, συγγραφέας, ποιο από όλα τα στοιχεία προτάσσετε στην ταυτότητά σας;
«Ολα μαζί και καθένα ξεχωριστά. Είμαι Βρετανή και ασχολούμαι πολύ με τη βρετανική Ιστορία και επίσης νιώθω άνετα με τη λεσβιακή ταυτότητά μου. Ελπίζω όμως ότι οι ιστορίες μου δεν έχουν απήχηση μόνο σε ανθρώπους που αναγνωρίζουν τον εαυτό τους σε κάποιο από τα στοιχεία της ταυτότητάς μου αλλά ενδιαφέρουν πολλούς και διαφορετικούς αναγνώστες».
- Βιώσατε ποτέ διακρίσεις λόγω της ομοφυλοφιλίας σας;
«Η ίδια ένιωθα πολύ άνετα και η οικογένειά μου ήταν πολύ υποστηρικτική, αλλά η Βρετανία της δεκαετίας του ’80, όταν ήμουν νεαρή λεσβία, ήταν πολύ συντηρητική. Οι καιροί ήταν δύσκολοι για να είναι κανείς γκέι, από την άλλη όμως υπήρχε μεγάλη επίγνωση για το θέμα της ομοφυλοφιλίας, υπήρχαν οι λεσβιακές κοινότητες, ειδικά στο Λονδίνο. Στο διάστημα που πέρασε βέβαια τα πράγματα άλλαξαν πάρα πολύ, δείτε (και δείχνει τη βέρα της)… Δεν είχα ποτέ τη διακαή επιθυμία να παντρευτώ, αλλά είναι σπουδαίο να έχει κανείς τη δυνατότητα να το κάνει».
- Η διατριβή σας για την ομοφυλόφιλη ιστορική μυθοπλασία από το 1870 και εξής προέκυψε από την ανάγκη να διερευνήσετε περισσότερο τη λεσβιακή σας ταυτότητα;
«Με ενδιαφέρει πολύ η ιστορία της ομοφυλοφιλίας, το πώς προέκυψε αυτό που λέμε “ταυτότητα του ομοφυλόφιλου”. Παγιδευμένοι στο παρόν, πιστεύουμε ότι η ομοφυλοφιλία και η ετεροφυλοφιλία είναι διαχρονικά δύο διακριτές καταστάσεις. Οι έννοιες όμως είναι σύγχρονες. Πάρτε για παράδειγμα την Αρχαία Ελλάδα. Υπήρχε πολλή ομοφυλόφιλη δραστηριότητα, αλλά όχι ομοφυλόφιλη ταυτότητα. Ο19ος αιώνας στη Βρετανία έχει πολύ ενδιαφέρον, διότι τότε προκύπτουν οι ταυτότητες όπως τις εννοούμε σήμερα, ενώ επιβιώνουν ακόμη παλαιότερες πρακτικές. Κυρίως όμως με απασχόλησε στη διατριβή το πώς γράφουμε για το παρελθόν, πώς γράφουμε για την ομοφυλοφιλία και το παρελθόν, το πώς επινοούμε την Ιστορία κάθε φορά που γράφουμε για το παρελθόν».
- Πώς έγινε η μετάβαση στο βικτοριανό ιστορικό μυθιστόρημα με λεσβίες ηρωίδες;
«Αιτία ήταν οι δυσκολίες που συνάντησα όσο έγραφα τη διατριβή. Τα στοιχεία που έβρισκα ήταν λίγα, μικρές υπόνοιες σε επιστολές και ημερολόγια. Η έλλειψη τεκμηρίων και πηγών είναι απογοητευτική για τον μελετητή, αλλά ενθουσιάζει τον μυθιστοριογράφο, γιατί διαπιστώνεις ότι υπάρχουν πολλά κενά που μπορείς ελεύθερα να γεμίσεις με τη φαντασία σου».
- Η κριτική εντοπίζει στη γραφή σας ομοιότητες με τον Ντίκενς και τον Χένρι Τζέιμς. Ποιες είναι οι λογοτεχνικές αναφορές σας;
«Μου αρέσει πολύ ο Ντίκενς και τα έργα των αδερφών Μπροντέ, ο Γουίλκι Κόλινς και η σκοτεινότερη πλευρά της βικτοριανής μυθοπλασίας. Μου άρεσαν πάντοτε οι αλλόκοτες ιστορίες, μικρή λάτρευα τα παραμύθια των αδελφών Γκριμ. Με έχει επηρεάσει επίσης η Άντζελα Κάρτερ, με τη “Ματωμένη κάμαρα” όπου θίγει ζητήματα φύλου, και η Α. Σ. Μπάιατ με το “Αιχμάλωτα πάθη”, και επίσης ο Πίτερ Κάρεϊ και ο Πίτερ Άκροϊντ, που γράφουν για το παρελθόν με τρόπο μοντέρνο, μεταμοντέρνο θα έλεγα, όπως και η Χίλαρι Μαντέλ».
- Εκτός από την ομοφυλοφιλία και το παρελθόν, σας απασχολούν στα έργα σας και οι κοινωνικές τάξεις. Σε τι έχουμε κάνει μεγαλύτερη πρόοδο, στην εξάλειψη των ταξικών διακρίσεων ή των διακρίσεων που αφορούν τη σεξουαλικότητα;
«Στη μεταπολεμική εποχή έγιναν στη Βρετανία σπουδαίες αλλαγές σχετικά με τις κοινωνικές τάξεις. Δόθηκε στους ανθρώπους της εργατικής τάξης η δυνατότητα να κάνουν πολλά, υπήρξε μεγάλη κοινωνική κινητικότητα. Η γενιά των γονιών μου –που προέρχονται και δύο από την εργατική τάξη– είχε τη δυνατότητα καλής δωρεάν παιδείας, ωφελήθηκε από το εθνικό σύστημα υγείας και περίθαλψης, οι άνθρωποι κατάφεραν πράγματα στη ζωή τους που οι γονείς τους δεν θα μπορούσαν. Τώρα αυτό αλλάζει, χάνουμε έδαφος στη Βρετανία. Δεν υπάρχει κοινωνική κινητικότητα και το χάσμα πλούσιων και φτωχών διευρύνεται τρομερά. Τα μέλη της τωρινής κυβέρνησης προέρχονται από την τάξη των προνομιούχων. Αποφοίτησαν από ακριβά ιδιωτικά
σχολεία, λίγο μπορούν να κατανοήσουν τα προβλήματα που απασχολούν τους περισσότερους και δεν κάνουν τίποτε για να δώσουν ευκαιρίες στους ανθρώπους της εργατικής τάξης.
Οσο για τη γυναίκα και τη σεξουαλικότητα, τα τελευταία 20-30 χρόνια έχουμε πετύχει σημαντικές κατακτήσεις. Υπάρχει όμως και εδώ μια οπισθοδρόμηση τώρα, με την εμμονή με το γυναικείο σώμα, που είναι πιο έντονη ακόμη και από όσο ήταν τη δεκαετία του ’80. Η σεξουαλικοποίηση της ζωής των νεαρών γυναικών και των παιδιών έχει ενταθεί, το χάσμα μεταξύ ανδρών και γυναικών διευρύνεται διαρκώς.
Πρέπει και στα δύο ζητήματα να είμαστε διαρκώς σε επαγρύπνηση, να αγωνιζόμαστε για όσα έχουμε κατακτήσει».
- Ο πριγκιπικός γάμος του Ουίλιαμ με την Κέιτ, με την παγκόσμια προβολή που έλαβε, πιστεύετε ότι αναβίωσε παλαιά ταξικά στερεότυπα;
«Χμ, πραγματικά ο κόσμος στη Βρετανία είχε πάθει εμμονή με τον γάμο. Σε κάποιον βαθμό, θέλω να πιστεύω ότι υπήρχε και μια ειρωνική διάσταση σε αυτή την εμμονή. Για πολλούς ήταν απλώς μια ευκαιρία να βγουν στους δρόμους, να κατασκηνώσουν στα πάρκα και να κάνουν πάρτι, μια ευκαιρία να διασκεδάσουν λίγο σε ζοφερούς καιρούς. Από την άλλη βέβαια, το ταξικό σύστημα στη Βρετανία δεν έχει καταργηθεί. Μας αρέσει να παραπονιόμαστε για τις τάξεις και τους σνομπ, αλλά την ίδια στιγμή μας ελκύει η ταξική ιστορία της Βρετανίας και πολλοί νοσταλγούν την εποχή όπου ο καθένας ήξερε ποια ήταν η θέση του. Ο κόσμος σήμερα φοβάται. Δεν υπάρχει καθαρή εικόνα για το μέλλον, δεν ξέρει πού θα πάει η χώρα, οπότε στρέφεται στο παρελθόν. Θέλω να πιστεύω ότι τα δικά μου μυθιστορήματα δεν εκφράζουν μια νοσταλγία για το παρελθόν, ότι δεν βλέπω το παρελθόν ως καταφύγιο από το παρόν αλλά ότι καταφέρνω να αναδείξω τις ανισότητες και τις εντάσεις εκείνων των εποχών».
- Εχετε κάποια πολιτική στόχευση με τα έργα σας;
«Ανήκω στην Αριστερά, αλλά δεν έχω κάποια “πολιτική ατζέντα” όταν γράφω. Αναπόφευκτα όμως τα ενδιαφέροντά μου για την ιστορία του γυναικείου κινήματος, την ομοφυλοφιλία και τις κοινωνικές τάξεις έχουν πολιτική χροιά».
- Εχετε προταθεί δύο φορές ταυτόχρονα για το βραβείο Booker και το βραβείο Orange γυναικείας λογοτεχνίας, ο οίκος Virago που εκδίδει τα βιβλία σας ειδικεύεται στην έκδοση έργων για τη ζωή των γυναικών. Ανδρική και γυναικεία λογοτεχνία διαφέρουν;
«Λένε ότι οι γυναίκες είναι πολύ καλές στην παρατήρηση μικρών λεπτομερειών της οικιακής ζωής και των ανθρώπινων σχέσεων –η Τζέιν Οστεν ήταν μαστόρισσα σε αυτό– και ότι οι άνδρες είναι καλύτεροι στην απόδοση της ευρύτερης εικόνας της κοινωνίας. Δεν ξέρω αν ισχύει, αλλά ακόμη κι έτσι, μιλάμε για διαφορετική γραφή, όχι για καλύτερη ή χειρότερη γραφή. Ο λόγος που δημιουργήθηκαν στο παρελθόν οίκοι όπως ο Virago και βραβεία όπως το Orange είναι επειδή οι γυναίκες βρίσκονταν σε μειονεκτική θέση και είχαν λίγες ευκαιρίες να φανεί η δουλειά τους στο κυρίαρχο εκδοτικό σύστημα. Σήμερα δεν ξέρω αν υπάρχει η ίδια ανάγκη».
- Μπορεί μια γυναίκα να γίνει «η μεγάλη μυθιστοριογράφος» μιας εθνικής λογοτεχνίας; Στις ΗΠΑ συζητείται πολύ το θέμα τελευταίως και η άποψη είναι πως μόνο οι άνδρες έχουν την τιμή αυτού του χαρακτηρισμού.
«Η βρετανική πεζογραφία σήμερα κυριαρχείται από γυναίκες συγγραφείς, όπως η Χίλαρι Μαντέλ, η Α. Σ. Μπάιατ, αν και στατιστικά είναι αλήθεια ότι για τα έργα των ανδρών γράφονται περισσότερες κριτικές από ό,τι για των γυναικών. Στην Αμερική έχει γίνει θέμα γιατί τους αρέσει να κάνουν μεγάλες δηλώσεις για τη λογοτεχνία με τρόπο που δεν συμβαίνει στη Βρετανία. Φαίνεται ότι υπάρχει η επιθυμία να διατηρήσουν αυτή την αίσθηση του “μεγάλου μυθιστορήματος” ή “του μεγάλου συγγραφέα”, μια επιθυμία ελέγχου της λογοτεχνικής κατάστασης. Στη Βρετανία αυτό που συμβαίνει σήμερα είναι ότι η λογοτεχνία “ανοίχτηκε”, ότι ακούγονται πολλές διαφορετικές φωνές και ότι η διάκριση ανάμεσα στην ποιοτική και στην εμπορική λογοτεχνία –που είναι χρήσιμη μερικές φορές– έχει παρουσιάσει ρωγμές, γεγονός το οποίο βρίσκω υγιές».
- Πολλοί φοβούνται ότι η εμπορική γυναικεία λογοτεχνία που ταυτίζεται συνήθως με το ελαφρό αισθηματικό μυθιστόρημα διαβρώνει το γούστο του κοινού και είναι απειλή για την ποιοτική λογοτεχνία. Εσείς τι πιστεύετε;
«Πάντοτε υπήρχαν δημοφιλείς συγγραφείς ρομαντικής μυθοπλασίας, νομίζω ότι οι συγγραφείς αυτοί απαντούν σε μια ανάγκη του κόσμου. Και εδώ όμως υπάρχει μια προκατάληψη που βασίζεται στο φύλο. Μιλούν πολλοί για την ελαφριά αισθηματική πεζογραφία που καλλιεργείται από γυναίκες και καταστρέφει τη λογοτεχνία. Υπάρχει αντίστοιχα πολλή pulp fiction γραμμένη από άντρες, πολλά κακά περιπετειώδη και αστυνομικά πεζογραφήματα στα οποία κανείς δεν δίνει τόση έμφαση και κανείς δεν τα θεωρεί απειλή για τη λογοτεχνία. Το ζήτημα στην εποχή μας δεν είναι μεταξύ ανδρικής και γυναικείας λογοτεχνίας αλλά μεταξύ εμπορικού και ποιοτικού βιβλίου.
Και εδώ τα πράγματα έχουν αλλάξει. Στη Βρετανία ο κόσμος διαβάζει και αγοράζει πολλά βιβλία. Δημιουργούνται μεγάλα μπεστ-σέλερ τα οποία προωθούν οι εκδότες, τα μεγάλα βιβλιοπωλεία, οι λέσχες ανάγνωσης και τα ηλεκτρονικά βιβλιοπωλεία και η απόσταση ανάμεσα στα βιβλία αυτά και σε εκείνα που ακολουθούν στις πωλήσεις είναι τεράστια. Οι εκδότες αναζητούν την επόμενη μεγάλη επιτυχία και δεν επενδύουν σε λιγότερο εμπορικούς συγγραφείς. Από αυτό το σύστημα όμως έχουν ωφεληθεί και οι ποιοτικοί συγγραφείς. Η εποχή μας είναι καλή εποχή για να γίνει γνωστός και εμπορικός ένας ποιοτικός συγγραφέας».
- Εσείς ζείτε από τα βιβλία σας;
«Ζω από τα βιβλία μου, είναι υπέροχο!»
- Ολα τα βιβλία σας έχουν μεταφερθεί στην τηλεόραση και στον κινηματογράφο. Κείμενο και εικόνα ωφελούνται αμοιβαία από αυτή τη σχέση ή το ένα λειτουργεί σε βάρος του άλλου;
«Νομίζω ότι το όφελος είναι αμοιβαίο. Εγώ έμεινα ευχαριστημένη από την τηλεοπτική μεταφορά των βιβλίων μου. Βέβαια, το σημαντικό κέρδος του λογοτέχνη είναι ότι η τηλεόραση και ο κινηματογράφος του φέρνουν αναγνώστες και χρήματα».
- Πόσο επηρεάζει η τηλεόραση το αναγνωστικό κοινό; Δώστε μας ένα παράδειγμα από την προσωπική σας εμπειρία.
«Αυτό φάνηκε στις πωλήσεις του βιβλίου μου “Χείλη από βελούδο”, που ήταν το πρώτο μου μυθιστόρημα και δεν ήμουν ακόμη γνωστή. Το αρχικό τιράζ ήταν 5.000 αντίτυπα και οι πωλήσεις ήταν μέτριες. Μόλις γυρίστηκε σε σειρά από το BBC, πουλήθηκαν 60.000 αντίτυπα μόνο στις δύο πρώτες εβδομάδες της προβολής της. Στα επόμενα βιβλία η διαφορά δεν ήταν τόσο μεγάλη».
- Στον «Ανήλικο επισκέπτη» μας μεταφέρετε πιο κοντά στο παρόν, απουσιάζουν οι λεσβίες ηρωίδες και εμφανίζονται φαντάσματα. Εχετε εξαντλήσει το θέμα της ομοφυλοφιλίας και τη φόρμα του ιστορικού μυθιστορήματος; Τι να περιμένουμε στο επόμενο βιβλίο σας;
«Η ιστορία του βιβλίου που γράφω τώρα διαδραματίζεται στη δεκαετία του 1920, μια εποχή που έχει τρομερό ενδιαφέρον, γιατί συναντάμε ταυτόχρονα την κληρονομιά της βικτοριανής εποχής και την προσμονή του μοντέρνου. Στον “Ανήλικο επισκέπτη” άφησα να με καθοδηγήσουν άλλα ενδιαφέροντά μου, μου άρεσαν πάντοτε οιιστορίες φαντασμάτων, ήθελα να γράψω μία και το έκανα. Στο μυθιστόρημα που γράφω τώρα, επιστρέφω στο θέμα της σεξουαλικότητας και στις λεσβίες ηρωίδες. Το ζήτημα της ομοφυλοφιλίας πάντοτε θα με ενδιαφέρει».
ΠΗΓΗ: ΤΟ ΒΗΜΑ
ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 03/06/2011
Μπλόγκερ απήχθη από τους δρόμους της Δαμασκού
Σύμφωνα με καταγγελίες της οικογένειάς της
Μπλόγκερ απήχθη από τους δρόμους της Δαμασκού
Η οικογένεια της Αμίνα Αμπντάλα, μίας νεαρής μπλόγκερ από τη Συρία, ανακοίνωσε ότι αγνοείται. Σύμφωνα με τη μαρτυρία φίλη της απήχθη από τρεις ένοπλους άνδρες ηλικίας περίπου είκοσι ετών. Η Αμίνα Αμπντάλα είναι δημιουργός του μπλογκ "A Gay Girl in Damascus", μέσω του οποίου υπερασπίζεται την ομοφυλοφιλία της και ζητάει τον εκδημοκρατισμό του συριακού καθεστώτος.
Ελευθεροτυπία
7 Ιουνίου 2001
Μπλόγκερ απήχθη από τους δρόμους της Δαμασκού
Η οικογένεια της Αμίνα Αμπντάλα, μίας νεαρής μπλόγκερ από τη Συρία, ανακοίνωσε ότι αγνοείται. Σύμφωνα με τη μαρτυρία φίλη της απήχθη από τρεις ένοπλους άνδρες ηλικίας περίπου είκοσι ετών. Η Αμίνα Αμπντάλα είναι δημιουργός του μπλογκ "A Gay Girl in Damascus", μέσω του οποίου υπερασπίζεται την ομοφυλοφιλία της και ζητάει τον εκδημοκρατισμό του συριακού καθεστώτος.
Ελευθεροτυπία
7 Ιουνίου 2001
«Η μαμά αγάπησε την άλλη μαμά και μένουμε όλοι μαζί...»
ΤΟ ΣΧΟΛΙΚΟ επιστρέφει στην πόρτα του σπιτιού στις 3 μ.μ. Ο Στέφανος και ο Δημήτρης εφορμούν με τα σακίδια στην πλάτη.Φωνές, γέλια, «έι,εγώ δεν έχω φιλί;», «πλύντε χέρια, τα φαγητό είναι έτοιμο». Τα δίδυμα αγόρια δίνουν μια μεγάλη αγκαλιά στη μαμά και ένα φιλί στην Ελένη. «Ηθελαν να μας φωνάζουν και τις δύο “μαμά”.Τους είπα όμως,για να μηνμπερδευόμαστε,εμένα να με φωνάζουν με το όνομά μου» λέει η 48χρονη Ελένη,στέλεχος σε φαρμακευτική εταιρεία.Μαζί με την 50χρονη σύντροφό της Κάτια,ψυχολόγο,μεγαλώνουν τα δύο τους παιδιά, εξίμισι ετών, λίγο έξω από την Αθήνα· ένα ομόφυλο ζευγάρι που διεκδίκησε και δημιούργησε τη δική του οικογένεια, κόντρα σε στερεότυπα, κοινωνικά,βιολογικά,ρόλου,φύλου.Εν όψει του νέου νομοθετικού πλαισίου που εξετάζει το ενδεχόμενο υιοθεσίας παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια,οι δύο γυναίκες δέχτηκαν να μας ανοίξουν το σπίτι τους και την πραγματικότητά τους.
Είναι μαζί εδώ και 13 χρόνια. Τονίζουν ότι δεν έχουν να κρύψουν απολύτως τίποτε. Ο μόνος λόγος που αποφάσισαν να μη μιλήσουν με τα αληθινά τους ονόματα και να μη δείξουν τα πρόσωπά τους είναι τα παιδιά: «Ο Στέφανος και ο Δημήτρης είναι ακόμα πολύ μικροί για να μπορέσουν να το υποστηρίξουν. Αν ήταν 12 χρόνων, δεν θα είχαμε απολύτως κανένα πρόβλημα». Η πολωνή κοπέλα του σπιτιού εναποθέτει στο τραπέζι μια εντυπωσιακή παντζαροσαλάτα. «Φυσικά και γνωρίζει. Δεν της έχουμε κάνει βέβαια ανακοίνωση. Εσείς χρειάστηκε ποτέ να ανακοινώσετε στη γυναίκα που σας καθαρίζει “Είμαι παντρεμένη με αυτόν τον άνδρα που ζει στο σπίτι;”».
Οι δύο γυναίκες χαμογελούν καθώς παρακολουθούν τους γιους τους να «καταστρέφουν» με συνοπτικές διαδικασίες το σαλόνι, δείχνουν να απολαμβάνουν τη μοιρασμένη αυτή μητρότητα, τα τελετουργικά, τις ευθύνες, τις εκπλήξεις, τις χαρές της. Στη γιορτή της μητέρας πήραν και οι δύο κάρτα και γλαστράκι. «Είναι στιγμές που κλαίω από ευτυχία» λέει η Κάτια. «Βιώνω μια τέτοια πληρότητα! Πολλές φορές αγκαλιάζω τα παιδιά μου και τους λέω: “Ξέρετε ότι με έχετε κάνει τον πιο ευτυχισμένο άνθρωπο του κόσμου;”».
Εκτεθειμένη νομικά
Η Ελένη εκμυστηρεύεται ότι απολαμβάνει πλήρη ισοτιμία στον γονεϊκό της ρόλο. Συναισθηματικά τουλάχιστον. Γιατί νομικά είναι εντελώς εκτεθειμένη. «Και αυτό είναι πολύ αγωνιώδες για την οικογένειά μας. Γιατί αν, ό μη γένοιτο, συμβεί κάτι στην Κάτια,εγώ δεν έχω κανέναν λόγο και τα παιδιά είναι στον αέρα». «Θα μπορούσαν ακόμα και κάποιοι συγγενείς να τα διεκδικήσουν, γιατί υπάρχει και μια ακίνητη περιουσία» συμπληρώνει η Κάτια, η οποία λίγο προτού γεννήσει έσπευσε σε έναν συμβολαιογράφο. «Αν συμβεί κάτι σ΄ εμένα, η Ελένη θα διαχειρίζεται τα πάντα η ίδια και υπέρ των παιδιών. Κανένας όμως δεν σου διασφαλίζει ότι αυτό δεν θα διαρραγεί». Η Ελένη υποδέχεται με ενθουσιασμό την αναθεώρηση του υπάρχοντος νομοθετικού πλαισίου και το ενδεχόμενο να δοθεί το δικαίωμα υιοθεσίας σε ομοφυλόφιλα ζευγάρια: «Το θεωρώ πολύ σημαντικό. Είναι η πρώτη φορά που βλέπω ένα ανοιχτό κράτος που θέλει να με προστατεύσει». Στο ερώτημα αν η ελληνική κοινωνία είναι έτοιμη για ένα τέτοιο βήμα είναι κατηγορηματική: «Γιατί να μην είναι δηλαδή; Είναι υποχρεωμένοι να διασφαλίσουν ότι όλοι οι έλληνες πολίτες έχουν τα ίδια δικαιώματα.Εδώ έχει γίνει αποδεκτό σε πολύ συντηρητικές χώρες,δεν θα γίνει στη χώρα της ελευθερίας και της δημοκρατίας;
«Εργοστάσιο υιοθεσιών...»
«Η σκέψη για παιδί υπήρχε σχεδόν από την αρχή της σχέσης» εξηγεί η Ελένη. «Από την πρώτη στιγμή που συνάντησα την Κάτια- γνωριστήκαμε σε ένα φιλικό σπίτι- ένιωσα ότι υπάρχει μια τρομερή χημεία.Και νομίζω ότι ήταν στον δεύτερο χρόνο της γνωριμίας μας που είπα ότι θα ήταν πολύ ωραίο να κάνουμε παιδιά μαζί». Η ανάγκη
της μητρότητας είναι η ίδια σε μια ομοφυλόφιλη γυναίκα; «Είναι ακριβώς η ίδια. Κάποιες θέλουν παιδί, κάποιες όχι. Ακριβώς όπως συμβαίνει και στις ετεροφυλόφιλες».Δεν άργησαν να μπουν στη διαδικασία της υιοθεσίας. Γρήγορα όμως εγκατέλειψαν την προσπάθεια. Οχι μόνο λόγω της επώδυνης (και για τα ετερόφυλα ζευγάρια) γραφειοκρατίας, ούτε μόνο επειδή τις απωθούσε το «εργοστάσιο» υιοθεσιών που έχει στηθεί. «Η αλήθεια είναι ότι πριν από οκτώ χρόνια είχα τη δυνατότητα να υιοθετήσω μόνη μου,διότι τότε ακόμη επιτρεπόταν σε μονογονεϊκές οικογένειες» εξηγεί η Κάτια. «Ενιωθα όμως τρομερή ανασφάλεια,γιατί ερχόταν η κοινωνική λειτουργός στο σπίτι και εγώ έπρεπε να κρύβω τη ζωή μου,έπρεπε να κρύβω την Ελένη. Δεν άντεχα όμως να ζω αυτό το ψέμα».
Ετσι αποφάσισαν να αποκτήσουν δικό τους παιδί. Οπως υπογραμμίζουν, δεν τέθηκε ποτέ θέμα ποια θα είναι εκείνη που θα κυοφορούσε. «Η Κάτια ήθελε πολύ να γεννήσει...Εγώ δεν είχα αντίρρηση, όμως αν δεν μπορούσε για κάποιον λόγο εκείνη, θα το έκανα εγώ» λέει η Ελένη. «Για μένα ήταν πολύ έντονη η ανάγκη να γεννήσω, γιατί είμαι και υιοθετημένη» εξηγεί η Κάτια.
Οι προσπάθειες ξεκίνησαν όταν η ίδια ήταν 39 ετών. Εκείνη ήταν που πήρε την πρωτοβουλία για ένα βήμα παραπέρα. «Πήραμε και από τις δύο μας ωάρια. Η Ελένη ήθελε από την αρχή να βάλω μόνο δικά μου,όμως εγώ επέμενα, το είχα ανάγκη, πίστευα ότι έτσι θα ήταν καλύτερη η μοιρασιά. Στον γιατρό έκανε εντύπωση,αλλά μας δήλωσε ότι ήταν καθαρά δική μας απόφαση. Θυμάμαι τότε ήταν η μοναδική φορά που είχα δει τη μητέρα μου,που ήταν ένας πολύ ανοιχτός γενικά άνθρωπος,κάπως σκεπτική. Μου είπε:“Γιατί να πάρεις και ωάρια της Ελένης;”.“Γιατί όχι;”.Γύρισε λοιπόν και μου είπε: “Βρε Κάτια μου, θα κάνεις χοντρά παιδιά!”».
Εξωσωματική και εγκυμοσύνη για δύο
Ετσι βίωσαν μαζί τα οργανικά και συναισθηματικά σκαμπανεβάσματα της εξωσωματικής, τις καθημερινές ενέσεις, την αγωνία, την αναμονή, τις ετυμηγορίες του εμβρυολόγου. «Δεν ξέρουμε ποιας είναι τα ωάρια και δεν μας ενδιαφέρει καθόλου. Αλλωστε τι να το κάνουμε το τεστ DΝΑ;Ο Στέφανος είναι ίδιος η Κάτια και ο Δημήτρης είναι ίδιος εγώ!». Και η εγκυμοσύνη ήταν, σύμφωνα με την Κάτια, μια μοιρασμένη εμπειρία: «Δεν θα μπορούσα ποτέ να κάνω παιδί μόνη μου. Η Ελένη το ζούσε κοντά μου. Εβαζε ακουστικά πάνω στην κοιλιά μου,με προστάτευε τρομερά...».
Μέσα στο μαιευτήριο ήταν που αντιμετώπισαν τα πρώτα «γραφειοκρατικής» φύσεως προβλήματα. «Επειδή είχα διαβήτη κύησης, τα παιδιά χρειάστηκε να μείνουν δύο ημέρες στην Εντατική.Πήγα,όπως πάντα,συνοδευόμενη από την Ελένη, αλλά δεν την άφηναν να μπει. Επρεπε να επέμβει ένας δικός μας γιατρός, που βρέθηκε τυχαία εκεί, για να επιτραπεί η είσοδος και σε εκείνη.Οταν εγώ γύρισα τελικά στο σπίτι με τον Στέφανο, η Ελένη πηγαινοερχόταν στο μαιευτήριο μεταφέροντας δικό μου γάλα στον Δημήτρη που είχε μείνει δύο ημέρες ακόμη για παρακολούθηση».
Πριν από περίπου δύο χρόνια, όταν τα παιδιά είχαν κλείσει τα τέσσερα, έμαθαν «με θεατρικό τρόπο» όλη την αλήθεια. «Τοκ,τοκ,τοκ,χτύπησα εγώ μια μέρα την πόρτα στο σπίτι μιας φίλης μου» άρχισε την εξιστόρηση η Κάτια. «Βλέπω μέσα την Ελένη. Α,
Ελένη, τι κάνεις. Γνωριστήκαμε,αγαπηθήκαμε πάρα πολύ και ξεκινήσαμε να μένουμε στο ίδιο σπίτι. Θέλαμε λοιπόν να κάνουμε δύο αγόρια,έναν Στέφανο και έναν Δημήτρη. Δεν μπορούσαμε όμως να κάνουμε εμείς παιδιά,γιατί έχουμε δύο αβγουλάκια. Για να γίνει όμως ένα παιδάκι, πρέπει να ενωθεί ένα αβγουλάκι με ένα σποράκι, σαν αυτά που έχετε εσείς που είστε αγόρια.Ετσι πήγαμε σε ένα μεγάλο εργαστήρι,σαν αυτό του Αϊ-Βασίλη, χτυπήσαμε την πόρτα,τοκ,τοκ,μας άνοιξε αυτός ο φοβερός επιστήμονας, άνοιξε ένα μικρό κουτάκι και έβγαλε από μέσα δύο σποράκια.Τα έβαλα εγώ στην κοιλίτσα μου και να τα τα παιδάκια».
Είπαν «ναι» σε υιοθεσία από ομόφυλα ζευγάρια
Στην Ευρώπη η υιοθεσία ανηλίκου από ομόφυλα ζευγάρια επιτρέπεται στην Ανδόρα, στην Ολλανδία, στο Βέλγιο, στη Δανία, στην Ισπανία, στην Ισλανδία, στη Νορβηγία, στη Σουηδία και στο Ηνωμένο Βασίλειο. Επίσης, επιτρέπεται στην Αργεντινή, στην Ουρουγουάη, στη Νότια Αφρική, στις ΗΠΑ και σε τρεις Πολιτείες της Αυστραλίας.
Η υιοθεσία του βιολογικού του παιδιού ή της συντρόφου επιτρέπεται σε όλες τις παραπάνω ευρωπαϊκές χώρες, καθώς και στη Φινλανδία, στη Γερμανία και στη Γροιλανδία.
Σήμερα στις ΗΠΑ 65.000 παιδιά είναι υιοθετημένα από ομοφυλόφιλους.Τα ηνία κρατάει φυσικά η Καλιφόρνια: πάνω από 16.000 παιδιά με γκέι γονείς. Ενα 4% των υιοθετημένων παιδιών στις ΗΠΑ μεγαλώνουν με ομοφυλόφιλους γονείς.
Πρόσβαση σε τεχνικές μεθόδους γονιμοποίησης και αναπαραγωγής έχουν τα ομόφυλα ζευγάρια στο Βέλγιο, στη Δανία, στη Φινλανδία, στην Ισλανδία, στην Ολλανδία, στη Νορβηγία, στη Ρουμανία, στην Ισπανία, στη Σουηδία και στο Ηνωμένο Βασίλειο.
«Η αλήθεια ασπίδα των παιδιών απέναντι στους κακόβουλους»
Τι απαντούν η Ελένη και η Κάτια σε κάποιες έρευνες που θέλουν τα παιδιά των ομόφυλων ζευγαριών να έχουν περισσότερες πιθανότητες να γίνουν τα ίδια ομοφυλόφιλα; «Είμαστε υπέρ των ερευνών. Τόσα χρόνια όμως γιατί δεν έχουμε δει μια έρευνα για το πόσοι ομοφυλόφιλοι γεννιούνται από ετεροφυλόφιλα ζευγάρια; Ή τι ψυχολογικά προβλήματα έχουν τα παιδιά των ετεροφυλόφιλων;» . Το ενδεχόμενο να γίνουν οι γιοι τους γκέι δεν τις απασχολεί ποσώς: «Εκείνο που μας ενδιαφέρει είναι να γίνουν ευτυχισμένοι» .
Αμφότερες υποστηρίζουν ότι η δική τους οικογένεια δεν διαφέρει σε τίποτε από μια οποιαδήποτε οικογένεια με δύο ζωηρά νήπια. «Μια μαμά που είχε φέρει το παιδάκι της στο σπίτι να παίξει με τα δικά μας μάς είχε πει:“Εσείς που είσαστε δύο γυναίκες θα τα πηγαίνετε πιο καλά!Τη διαβεβαιώσαμε ότι...δυστυχώς δεν υπάρχει καμία απολύτως διαφορά.Και γκρινιάζουμε και τσακωνόμαστε και αγαπιόμαστε...» .
Δεν υπάρχουν διακριτοί ρόλοι, μητρικός, πατρικός, αρσενικός, θηλυκός: «Αλλωστε όλοι έχουμε πολλούς ρόλους μέσα μας. Εμείς λειτουργούμε μέσα από αυτή την ελευθερία» . Το περιβάλλον τους (συγγενείς, συνεργάτες, δάσκαλοι των παιδιών) έχει αγκαλιάσει την επιλογή τους. «Τα παιδιά είναι πολύ καλοί μαθητές, έχουν άπειρους φίλους, όλοι τούς λατρεύουν. Μέχρι στιγμής δεν έχουμε ακούσει τίποτε που να μας έκανε να νιώσουμε άβολα.Ούτε στη γειτονιά,ούτε στο σχολείο των παιδιών- μέχρι πέρυσι πήγαιναν σε δημόσιο. Τώρα το τι μπορεί να λέει κανείς από πίσω, δεν μας αφορά». Τα παιδιά με τι έχουν θωρακιστεί σε ενδεχόμενα περίεργα ή κακόβουλα σχόλια; «Με ό,τι θα έπρεπε να θωρακίζονται όλα τα παιδιά και όλοι οι ενήλικοι:με την αλήθεια.Ποιος ο λόγος να ζούμε αν δεν είμαστε κοντά στην αλήθεια μας;».
«Δεν τους λείπει ο μπαμπάς, υπάρχει τόση αγάπη»
Ισως η μόνη διαφορά είναι ότι ο Στέφανος και ο Δημήτρης μυήθηκαν εξ απαλών ονύχων στη διαφορετικότητα. «Δεν θα κάνουμε ποτέ κριτική αν κάποιος έχει μπαμπά,αν έχει μαμά,αν οι γονείς του είναι χωρισμένοι κτλ., γιατί όλες οι οικογένειες είναι διαφορετικές» λέει η Κάτια. «Ηταν δύο ετών όταν τους κατέβασα στον κήπο και τους έδειξα τις λεμονιές. Κόβαμε ένα λεμονάκι από τη μία λεμονιά, ένα από την άλλη,το κοιτάζαμε το μυρίζαμε...Τους ρωτούσα:“Είναι η μία λεμονιά ίδια με την άλλη;”. “Οχι”.“Είναι το ένα λεμονάκι ίδιο με το άλλο;”.“Οχι”.Δεν τους το είπα επειδή είμαι σε μια ομοφυλοφιλική σχέση. Και με άντρα να ήμουν, το ίδιο θα τους έλεγα. Αυτή είναι η αλήθεια της ζωής. Δεν είναι τυχαίο ότι μια μέρα ο Στέφανος ρώτησε για το υιοθετημένο παιδί μιας φίλης:“Δεν έχει μπαμπά;”. Του απάντησα “όχι” και ύστερα τον ρώτησα:“Εσύ έχεις μπαμπά;”. Μου είπε:“Μαμά, δεν με νοιάζει αν έχω μπαμπά, εγώ έχω τον αδελφό μου,εσένα και την Ελένη”».
Στην ερώτηση αν η απουσία του ανδρικού προτύπου επηρεάζει την ομαλή ψυχοσωματική ανάπτυξη των παιδιών, η Κάτια απαντά: «Τα παιδιά μεγαλώνουν μέσα σε μια οικογένεια με δύο γυναίκες,δύο μαμάδες.Δεν είναι ότι δεν υπάρχει πια ο μπαμπάς, δεν υπήρξε ποτέ, δεν βίωσαν κάποια απώλεια. Μεγαλώνουν χαρούμενα, γιατί να τους
λείπει κάτι;Στο περιβάλλον τους υπάρχουν ανδρικά πρότυπα, π.χ. έχουν τον νονό τους,δικούς μας φίλους. Δηλαδή, όταν θα φτάσουν στην εφηβεία και θα χρειαστεί ενδεχομένως να κάνουν κάποιες “ανδρικές” κουβέντες,έχουν ανθρώπους να μιλήσουν».
Ο Στέφανος και ο Δημήτρηςτρώνε βανίλια «υποβρύχιο» και ετοιμάζονται για σκανδαλιές στον κήπο. «Βάλτε ένα φούτερ, δεν έχει ακόμα τόση ζέστη!». «Μια οικογένεια για να είναι υγιής δεν χρειάζεται τίποτε άλλο από αγάπη» λένε η Ελένη και η Κάτια. Στην ερώτηση ποια φιλοσοφία ζωής θέλουν να περάσουν στα δύο τους αγόρια, δεν χρειάζεται να το σκεφτούν: «Τον σεβασμό στον εαυτό τους. Αρα και στον διπλανό τους.Οποιος και να είναι».
«Διαφέρουμε χωρίς να είμαστε κάτι διαφορετικό»
ΕΧΟΥΝ ΕΛΑΧΙΣΤΟΥΣφίλους γκέι, όπως παραδέχονται οι ίδιες. «Μόνο μια-δυο φίλες» λέει η Ελένη. «Πολλοί έχουν πρόβλημα με τον εαυτό τους,δεν μπορούν να υποστηρίξουν τις επιλογές τους.Θα έλεγα μάλιστα πως όταν είπαμε ότι η Κάτια είναι έγκυος και ότι σε λίγο θα έρχονταν στον κόσμο τα παιδιά μας, περισσότερο σοκαρίστηκαν οι γκέι.Ηταν σχεδόν σαν να σου έλεγαν:“Πώς γίνεται εγώ ακόμη να κρύβω ποιος είμαι και εσύ να προχωράς στο επόμενο βήμα.” Εμείς θέλουμε πάνω απ΄ όλα δίπλα μας ανθρώπους συμφιλιωμένους με τον εαυτό τους, είτε είναι ομοφυλόφιλοι είτε όχι».
«Προ ετών κάπως είχε γίνει και είχαμε έρθει σε επαφή με ένα άλλο ζευγάρι ομοφυλόφιλων μαμάδων» καταθέτει τη δική της εμπειρία η Κάτια . «Μίλησα τηλεφωνικά με τη μία και την άκουσα να λέει στην κόρη της:“Είδες; Να μην έχεις πρόβλημα, υπάρχουν και άλλες οικογένειες...”. Μόλις το άκουσα αυτό, έκοψα την επαφή. Δεν θα αφήσω κανέναν να μεταφέρει το δικό του πρόβλημα στη δική μου
οικογένεια.Με ενοχλεί επίσης αυτή η γκετοποίηση, να γίνει π.χ. μια ιστοσελίδα με γκέι μητέρες.Δεν είμαστε κάτι διαφορετικό» .
Η ματιά του Χόλιγουντ
Τα ομόφυλα ζευγάρια και τα απρόοπτα που προκύπτουν προσέγγισε και ο κινηματογράφος. «Τα παιδιά είναι εντάξει» (2010) της Λίζα Τσολοντένκο είναι μια τέτοια ταινία που κέρδισε μία Χρυσή Σφαίρα και τέσσερις υποψηφιότητες Οσκαρ. Μια ήσυχη και ευτυχισμένη τετραμελής αμερικανική οικογένεια, με τη Νικ (την υποδύεται η Ανέτ Μπένινγκ, αριστερά) και την Τζουλς (τον ρόλο κρατά η κοκκινομάλλα Τζουλιάν Μουρ ) να βρίσκονται επικεφαλής. Είναι παντρεμένες και μένουν στα προάστια της Νότιας Καλιφόρνιας μαζί με τα έφηβα παιδιά τους, την Τζόνι (σε πρώτο πλάνο) και τον Λέιζερ (μόλις που διακρίνεται πίσω). Οι μαμάδες τα ανάθρεψαν σωστά και με κανόνες οι οποίοι κλονίζονται όταν τα βλαστάρια τους σκαλίζουν τις... ρίζες τους αναζητώντας τον βιολογικό τους πατέρα. Από εκεί και μετά αναλαμβάνει το Χόλιγουντ με ανατροπές, χιούμορ και απρόοπτες καταστάσεις.
Πηγή: Κώστας Λακαφώσης
ΒΗΜΑ:22/05/2011
Είναι μαζί εδώ και 13 χρόνια. Τονίζουν ότι δεν έχουν να κρύψουν απολύτως τίποτε. Ο μόνος λόγος που αποφάσισαν να μη μιλήσουν με τα αληθινά τους ονόματα και να μη δείξουν τα πρόσωπά τους είναι τα παιδιά: «Ο Στέφανος και ο Δημήτρης είναι ακόμα πολύ μικροί για να μπορέσουν να το υποστηρίξουν. Αν ήταν 12 χρόνων, δεν θα είχαμε απολύτως κανένα πρόβλημα». Η πολωνή κοπέλα του σπιτιού εναποθέτει στο τραπέζι μια εντυπωσιακή παντζαροσαλάτα. «Φυσικά και γνωρίζει. Δεν της έχουμε κάνει βέβαια ανακοίνωση. Εσείς χρειάστηκε ποτέ να ανακοινώσετε στη γυναίκα που σας καθαρίζει “Είμαι παντρεμένη με αυτόν τον άνδρα που ζει στο σπίτι;”».
Οι δύο γυναίκες χαμογελούν καθώς παρακολουθούν τους γιους τους να «καταστρέφουν» με συνοπτικές διαδικασίες το σαλόνι, δείχνουν να απολαμβάνουν τη μοιρασμένη αυτή μητρότητα, τα τελετουργικά, τις ευθύνες, τις εκπλήξεις, τις χαρές της. Στη γιορτή της μητέρας πήραν και οι δύο κάρτα και γλαστράκι. «Είναι στιγμές που κλαίω από ευτυχία» λέει η Κάτια. «Βιώνω μια τέτοια πληρότητα! Πολλές φορές αγκαλιάζω τα παιδιά μου και τους λέω: “Ξέρετε ότι με έχετε κάνει τον πιο ευτυχισμένο άνθρωπο του κόσμου;”».
Εκτεθειμένη νομικά
Η Ελένη εκμυστηρεύεται ότι απολαμβάνει πλήρη ισοτιμία στον γονεϊκό της ρόλο. Συναισθηματικά τουλάχιστον. Γιατί νομικά είναι εντελώς εκτεθειμένη. «Και αυτό είναι πολύ αγωνιώδες για την οικογένειά μας. Γιατί αν, ό μη γένοιτο, συμβεί κάτι στην Κάτια,εγώ δεν έχω κανέναν λόγο και τα παιδιά είναι στον αέρα». «Θα μπορούσαν ακόμα και κάποιοι συγγενείς να τα διεκδικήσουν, γιατί υπάρχει και μια ακίνητη περιουσία» συμπληρώνει η Κάτια, η οποία λίγο προτού γεννήσει έσπευσε σε έναν συμβολαιογράφο. «Αν συμβεί κάτι σ΄ εμένα, η Ελένη θα διαχειρίζεται τα πάντα η ίδια και υπέρ των παιδιών. Κανένας όμως δεν σου διασφαλίζει ότι αυτό δεν θα διαρραγεί». Η Ελένη υποδέχεται με ενθουσιασμό την αναθεώρηση του υπάρχοντος νομοθετικού πλαισίου και το ενδεχόμενο να δοθεί το δικαίωμα υιοθεσίας σε ομοφυλόφιλα ζευγάρια: «Το θεωρώ πολύ σημαντικό. Είναι η πρώτη φορά που βλέπω ένα ανοιχτό κράτος που θέλει να με προστατεύσει». Στο ερώτημα αν η ελληνική κοινωνία είναι έτοιμη για ένα τέτοιο βήμα είναι κατηγορηματική: «Γιατί να μην είναι δηλαδή; Είναι υποχρεωμένοι να διασφαλίσουν ότι όλοι οι έλληνες πολίτες έχουν τα ίδια δικαιώματα.Εδώ έχει γίνει αποδεκτό σε πολύ συντηρητικές χώρες,δεν θα γίνει στη χώρα της ελευθερίας και της δημοκρατίας;
«Εργοστάσιο υιοθεσιών...»
«Η σκέψη για παιδί υπήρχε σχεδόν από την αρχή της σχέσης» εξηγεί η Ελένη. «Από την πρώτη στιγμή που συνάντησα την Κάτια- γνωριστήκαμε σε ένα φιλικό σπίτι- ένιωσα ότι υπάρχει μια τρομερή χημεία.Και νομίζω ότι ήταν στον δεύτερο χρόνο της γνωριμίας μας που είπα ότι θα ήταν πολύ ωραίο να κάνουμε παιδιά μαζί». Η ανάγκη
της μητρότητας είναι η ίδια σε μια ομοφυλόφιλη γυναίκα; «Είναι ακριβώς η ίδια. Κάποιες θέλουν παιδί, κάποιες όχι. Ακριβώς όπως συμβαίνει και στις ετεροφυλόφιλες».Δεν άργησαν να μπουν στη διαδικασία της υιοθεσίας. Γρήγορα όμως εγκατέλειψαν την προσπάθεια. Οχι μόνο λόγω της επώδυνης (και για τα ετερόφυλα ζευγάρια) γραφειοκρατίας, ούτε μόνο επειδή τις απωθούσε το «εργοστάσιο» υιοθεσιών που έχει στηθεί. «Η αλήθεια είναι ότι πριν από οκτώ χρόνια είχα τη δυνατότητα να υιοθετήσω μόνη μου,διότι τότε ακόμη επιτρεπόταν σε μονογονεϊκές οικογένειες» εξηγεί η Κάτια. «Ενιωθα όμως τρομερή ανασφάλεια,γιατί ερχόταν η κοινωνική λειτουργός στο σπίτι και εγώ έπρεπε να κρύβω τη ζωή μου,έπρεπε να κρύβω την Ελένη. Δεν άντεχα όμως να ζω αυτό το ψέμα».
Ετσι αποφάσισαν να αποκτήσουν δικό τους παιδί. Οπως υπογραμμίζουν, δεν τέθηκε ποτέ θέμα ποια θα είναι εκείνη που θα κυοφορούσε. «Η Κάτια ήθελε πολύ να γεννήσει...Εγώ δεν είχα αντίρρηση, όμως αν δεν μπορούσε για κάποιον λόγο εκείνη, θα το έκανα εγώ» λέει η Ελένη. «Για μένα ήταν πολύ έντονη η ανάγκη να γεννήσω, γιατί είμαι και υιοθετημένη» εξηγεί η Κάτια.
Οι προσπάθειες ξεκίνησαν όταν η ίδια ήταν 39 ετών. Εκείνη ήταν που πήρε την πρωτοβουλία για ένα βήμα παραπέρα. «Πήραμε και από τις δύο μας ωάρια. Η Ελένη ήθελε από την αρχή να βάλω μόνο δικά μου,όμως εγώ επέμενα, το είχα ανάγκη, πίστευα ότι έτσι θα ήταν καλύτερη η μοιρασιά. Στον γιατρό έκανε εντύπωση,αλλά μας δήλωσε ότι ήταν καθαρά δική μας απόφαση. Θυμάμαι τότε ήταν η μοναδική φορά που είχα δει τη μητέρα μου,που ήταν ένας πολύ ανοιχτός γενικά άνθρωπος,κάπως σκεπτική. Μου είπε:“Γιατί να πάρεις και ωάρια της Ελένης;”.“Γιατί όχι;”.Γύρισε λοιπόν και μου είπε: “Βρε Κάτια μου, θα κάνεις χοντρά παιδιά!”».
Εξωσωματική και εγκυμοσύνη για δύο
Ετσι βίωσαν μαζί τα οργανικά και συναισθηματικά σκαμπανεβάσματα της εξωσωματικής, τις καθημερινές ενέσεις, την αγωνία, την αναμονή, τις ετυμηγορίες του εμβρυολόγου. «Δεν ξέρουμε ποιας είναι τα ωάρια και δεν μας ενδιαφέρει καθόλου. Αλλωστε τι να το κάνουμε το τεστ DΝΑ;Ο Στέφανος είναι ίδιος η Κάτια και ο Δημήτρης είναι ίδιος εγώ!». Και η εγκυμοσύνη ήταν, σύμφωνα με την Κάτια, μια μοιρασμένη εμπειρία: «Δεν θα μπορούσα ποτέ να κάνω παιδί μόνη μου. Η Ελένη το ζούσε κοντά μου. Εβαζε ακουστικά πάνω στην κοιλιά μου,με προστάτευε τρομερά...».
Μέσα στο μαιευτήριο ήταν που αντιμετώπισαν τα πρώτα «γραφειοκρατικής» φύσεως προβλήματα. «Επειδή είχα διαβήτη κύησης, τα παιδιά χρειάστηκε να μείνουν δύο ημέρες στην Εντατική.Πήγα,όπως πάντα,συνοδευόμενη από την Ελένη, αλλά δεν την άφηναν να μπει. Επρεπε να επέμβει ένας δικός μας γιατρός, που βρέθηκε τυχαία εκεί, για να επιτραπεί η είσοδος και σε εκείνη.Οταν εγώ γύρισα τελικά στο σπίτι με τον Στέφανο, η Ελένη πηγαινοερχόταν στο μαιευτήριο μεταφέροντας δικό μου γάλα στον Δημήτρη που είχε μείνει δύο ημέρες ακόμη για παρακολούθηση».
Πριν από περίπου δύο χρόνια, όταν τα παιδιά είχαν κλείσει τα τέσσερα, έμαθαν «με θεατρικό τρόπο» όλη την αλήθεια. «Τοκ,τοκ,τοκ,χτύπησα εγώ μια μέρα την πόρτα στο σπίτι μιας φίλης μου» άρχισε την εξιστόρηση η Κάτια. «Βλέπω μέσα την Ελένη. Α,
Ελένη, τι κάνεις. Γνωριστήκαμε,αγαπηθήκαμε πάρα πολύ και ξεκινήσαμε να μένουμε στο ίδιο σπίτι. Θέλαμε λοιπόν να κάνουμε δύο αγόρια,έναν Στέφανο και έναν Δημήτρη. Δεν μπορούσαμε όμως να κάνουμε εμείς παιδιά,γιατί έχουμε δύο αβγουλάκια. Για να γίνει όμως ένα παιδάκι, πρέπει να ενωθεί ένα αβγουλάκι με ένα σποράκι, σαν αυτά που έχετε εσείς που είστε αγόρια.Ετσι πήγαμε σε ένα μεγάλο εργαστήρι,σαν αυτό του Αϊ-Βασίλη, χτυπήσαμε την πόρτα,τοκ,τοκ,μας άνοιξε αυτός ο φοβερός επιστήμονας, άνοιξε ένα μικρό κουτάκι και έβγαλε από μέσα δύο σποράκια.Τα έβαλα εγώ στην κοιλίτσα μου και να τα τα παιδάκια».
Είπαν «ναι» σε υιοθεσία από ομόφυλα ζευγάρια
Στην Ευρώπη η υιοθεσία ανηλίκου από ομόφυλα ζευγάρια επιτρέπεται στην Ανδόρα, στην Ολλανδία, στο Βέλγιο, στη Δανία, στην Ισπανία, στην Ισλανδία, στη Νορβηγία, στη Σουηδία και στο Ηνωμένο Βασίλειο. Επίσης, επιτρέπεται στην Αργεντινή, στην Ουρουγουάη, στη Νότια Αφρική, στις ΗΠΑ και σε τρεις Πολιτείες της Αυστραλίας.
Η υιοθεσία του βιολογικού του παιδιού ή της συντρόφου επιτρέπεται σε όλες τις παραπάνω ευρωπαϊκές χώρες, καθώς και στη Φινλανδία, στη Γερμανία και στη Γροιλανδία.
Σήμερα στις ΗΠΑ 65.000 παιδιά είναι υιοθετημένα από ομοφυλόφιλους.Τα ηνία κρατάει φυσικά η Καλιφόρνια: πάνω από 16.000 παιδιά με γκέι γονείς. Ενα 4% των υιοθετημένων παιδιών στις ΗΠΑ μεγαλώνουν με ομοφυλόφιλους γονείς.
Πρόσβαση σε τεχνικές μεθόδους γονιμοποίησης και αναπαραγωγής έχουν τα ομόφυλα ζευγάρια στο Βέλγιο, στη Δανία, στη Φινλανδία, στην Ισλανδία, στην Ολλανδία, στη Νορβηγία, στη Ρουμανία, στην Ισπανία, στη Σουηδία και στο Ηνωμένο Βασίλειο.
«Η αλήθεια ασπίδα των παιδιών απέναντι στους κακόβουλους»
Τι απαντούν η Ελένη και η Κάτια σε κάποιες έρευνες που θέλουν τα παιδιά των ομόφυλων ζευγαριών να έχουν περισσότερες πιθανότητες να γίνουν τα ίδια ομοφυλόφιλα; «Είμαστε υπέρ των ερευνών. Τόσα χρόνια όμως γιατί δεν έχουμε δει μια έρευνα για το πόσοι ομοφυλόφιλοι γεννιούνται από ετεροφυλόφιλα ζευγάρια; Ή τι ψυχολογικά προβλήματα έχουν τα παιδιά των ετεροφυλόφιλων;» . Το ενδεχόμενο να γίνουν οι γιοι τους γκέι δεν τις απασχολεί ποσώς: «Εκείνο που μας ενδιαφέρει είναι να γίνουν ευτυχισμένοι» .
Αμφότερες υποστηρίζουν ότι η δική τους οικογένεια δεν διαφέρει σε τίποτε από μια οποιαδήποτε οικογένεια με δύο ζωηρά νήπια. «Μια μαμά που είχε φέρει το παιδάκι της στο σπίτι να παίξει με τα δικά μας μάς είχε πει:“Εσείς που είσαστε δύο γυναίκες θα τα πηγαίνετε πιο καλά!Τη διαβεβαιώσαμε ότι...δυστυχώς δεν υπάρχει καμία απολύτως διαφορά.Και γκρινιάζουμε και τσακωνόμαστε και αγαπιόμαστε...» .
Δεν υπάρχουν διακριτοί ρόλοι, μητρικός, πατρικός, αρσενικός, θηλυκός: «Αλλωστε όλοι έχουμε πολλούς ρόλους μέσα μας. Εμείς λειτουργούμε μέσα από αυτή την ελευθερία» . Το περιβάλλον τους (συγγενείς, συνεργάτες, δάσκαλοι των παιδιών) έχει αγκαλιάσει την επιλογή τους. «Τα παιδιά είναι πολύ καλοί μαθητές, έχουν άπειρους φίλους, όλοι τούς λατρεύουν. Μέχρι στιγμής δεν έχουμε ακούσει τίποτε που να μας έκανε να νιώσουμε άβολα.Ούτε στη γειτονιά,ούτε στο σχολείο των παιδιών- μέχρι πέρυσι πήγαιναν σε δημόσιο. Τώρα το τι μπορεί να λέει κανείς από πίσω, δεν μας αφορά». Τα παιδιά με τι έχουν θωρακιστεί σε ενδεχόμενα περίεργα ή κακόβουλα σχόλια; «Με ό,τι θα έπρεπε να θωρακίζονται όλα τα παιδιά και όλοι οι ενήλικοι:με την αλήθεια.Ποιος ο λόγος να ζούμε αν δεν είμαστε κοντά στην αλήθεια μας;».
«Δεν τους λείπει ο μπαμπάς, υπάρχει τόση αγάπη»
Ισως η μόνη διαφορά είναι ότι ο Στέφανος και ο Δημήτρης μυήθηκαν εξ απαλών ονύχων στη διαφορετικότητα. «Δεν θα κάνουμε ποτέ κριτική αν κάποιος έχει μπαμπά,αν έχει μαμά,αν οι γονείς του είναι χωρισμένοι κτλ., γιατί όλες οι οικογένειες είναι διαφορετικές» λέει η Κάτια. «Ηταν δύο ετών όταν τους κατέβασα στον κήπο και τους έδειξα τις λεμονιές. Κόβαμε ένα λεμονάκι από τη μία λεμονιά, ένα από την άλλη,το κοιτάζαμε το μυρίζαμε...Τους ρωτούσα:“Είναι η μία λεμονιά ίδια με την άλλη;”. “Οχι”.“Είναι το ένα λεμονάκι ίδιο με το άλλο;”.“Οχι”.Δεν τους το είπα επειδή είμαι σε μια ομοφυλοφιλική σχέση. Και με άντρα να ήμουν, το ίδιο θα τους έλεγα. Αυτή είναι η αλήθεια της ζωής. Δεν είναι τυχαίο ότι μια μέρα ο Στέφανος ρώτησε για το υιοθετημένο παιδί μιας φίλης:“Δεν έχει μπαμπά;”. Του απάντησα “όχι” και ύστερα τον ρώτησα:“Εσύ έχεις μπαμπά;”. Μου είπε:“Μαμά, δεν με νοιάζει αν έχω μπαμπά, εγώ έχω τον αδελφό μου,εσένα και την Ελένη”».
Στην ερώτηση αν η απουσία του ανδρικού προτύπου επηρεάζει την ομαλή ψυχοσωματική ανάπτυξη των παιδιών, η Κάτια απαντά: «Τα παιδιά μεγαλώνουν μέσα σε μια οικογένεια με δύο γυναίκες,δύο μαμάδες.Δεν είναι ότι δεν υπάρχει πια ο μπαμπάς, δεν υπήρξε ποτέ, δεν βίωσαν κάποια απώλεια. Μεγαλώνουν χαρούμενα, γιατί να τους
λείπει κάτι;Στο περιβάλλον τους υπάρχουν ανδρικά πρότυπα, π.χ. έχουν τον νονό τους,δικούς μας φίλους. Δηλαδή, όταν θα φτάσουν στην εφηβεία και θα χρειαστεί ενδεχομένως να κάνουν κάποιες “ανδρικές” κουβέντες,έχουν ανθρώπους να μιλήσουν».
Ο Στέφανος και ο Δημήτρηςτρώνε βανίλια «υποβρύχιο» και ετοιμάζονται για σκανδαλιές στον κήπο. «Βάλτε ένα φούτερ, δεν έχει ακόμα τόση ζέστη!». «Μια οικογένεια για να είναι υγιής δεν χρειάζεται τίποτε άλλο από αγάπη» λένε η Ελένη και η Κάτια. Στην ερώτηση ποια φιλοσοφία ζωής θέλουν να περάσουν στα δύο τους αγόρια, δεν χρειάζεται να το σκεφτούν: «Τον σεβασμό στον εαυτό τους. Αρα και στον διπλανό τους.Οποιος και να είναι».
«Διαφέρουμε χωρίς να είμαστε κάτι διαφορετικό»
ΕΧΟΥΝ ΕΛΑΧΙΣΤΟΥΣφίλους γκέι, όπως παραδέχονται οι ίδιες. «Μόνο μια-δυο φίλες» λέει η Ελένη. «Πολλοί έχουν πρόβλημα με τον εαυτό τους,δεν μπορούν να υποστηρίξουν τις επιλογές τους.Θα έλεγα μάλιστα πως όταν είπαμε ότι η Κάτια είναι έγκυος και ότι σε λίγο θα έρχονταν στον κόσμο τα παιδιά μας, περισσότερο σοκαρίστηκαν οι γκέι.Ηταν σχεδόν σαν να σου έλεγαν:“Πώς γίνεται εγώ ακόμη να κρύβω ποιος είμαι και εσύ να προχωράς στο επόμενο βήμα.” Εμείς θέλουμε πάνω απ΄ όλα δίπλα μας ανθρώπους συμφιλιωμένους με τον εαυτό τους, είτε είναι ομοφυλόφιλοι είτε όχι».
«Προ ετών κάπως είχε γίνει και είχαμε έρθει σε επαφή με ένα άλλο ζευγάρι ομοφυλόφιλων μαμάδων» καταθέτει τη δική της εμπειρία η Κάτια . «Μίλησα τηλεφωνικά με τη μία και την άκουσα να λέει στην κόρη της:“Είδες; Να μην έχεις πρόβλημα, υπάρχουν και άλλες οικογένειες...”. Μόλις το άκουσα αυτό, έκοψα την επαφή. Δεν θα αφήσω κανέναν να μεταφέρει το δικό του πρόβλημα στη δική μου
οικογένεια.Με ενοχλεί επίσης αυτή η γκετοποίηση, να γίνει π.χ. μια ιστοσελίδα με γκέι μητέρες.Δεν είμαστε κάτι διαφορετικό» .
Η ματιά του Χόλιγουντ
Τα ομόφυλα ζευγάρια και τα απρόοπτα που προκύπτουν προσέγγισε και ο κινηματογράφος. «Τα παιδιά είναι εντάξει» (2010) της Λίζα Τσολοντένκο είναι μια τέτοια ταινία που κέρδισε μία Χρυσή Σφαίρα και τέσσερις υποψηφιότητες Οσκαρ. Μια ήσυχη και ευτυχισμένη τετραμελής αμερικανική οικογένεια, με τη Νικ (την υποδύεται η Ανέτ Μπένινγκ, αριστερά) και την Τζουλς (τον ρόλο κρατά η κοκκινομάλλα Τζουλιάν Μουρ ) να βρίσκονται επικεφαλής. Είναι παντρεμένες και μένουν στα προάστια της Νότιας Καλιφόρνιας μαζί με τα έφηβα παιδιά τους, την Τζόνι (σε πρώτο πλάνο) και τον Λέιζερ (μόλις που διακρίνεται πίσω). Οι μαμάδες τα ανάθρεψαν σωστά και με κανόνες οι οποίοι κλονίζονται όταν τα βλαστάρια τους σκαλίζουν τις... ρίζες τους αναζητώντας τον βιολογικό τους πατέρα. Από εκεί και μετά αναλαμβάνει το Χόλιγουντ με ανατροπές, χιούμορ και απρόοπτες καταστάσεις.
Πηγή: Κώστας Λακαφώσης
ΒΗΜΑ:22/05/2011
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΡΟΒΟΛΩΝ ΚΑΙ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ:
ΠΕΜΠΤΗ, 5 ΜΑΪΟΥ
6.00 μμ Χάρτινες Κούκλες - Paper Dolls, 2006, του Tomer Heymann, Ισραήλ, 80'
Αλλοδαπές τραβεστί στο Ισραήλ διηγούνται...
Ακολουθεί συζήτηση με τη δρ κοινωνική ψυχολόγο Γεωργία Τζαμαλούκα (ΤΕΙΑ)
8.00 μμ Έναρξη - Χαιρετισμοί:
Αντιδήμαρχος Πολιτισμού, Παιδείας & Πολιτισμού ● Κοσμητόρισσα Παιδαγωγικής Σχολής ΑΠΘ ● Πρόεδρος Τμήματος Κινηματογράφου ΑΠΘ ● Διευθυντής Γερμανι-κού Ινστιτούτου GOETHE Θεσ/νίκης ● Διευθυντής Γαλλικού Ινστιτούτου Θεσ/νίκης
8.30 μμ ΕΝΟΤΗΤΑ "Ζωές Γυναικών", 86'
Πέντε ταινίες μυθοπλασίας, μικρού μήκους από Βραζιλία, ΗΠΑ, Ισπανία με ηρωίδες ομοφυλόφιλες γυναίκες: συμβίωση, μητρότητα - πατρότητα, βία.
10.15 μμ ΕΝΟΤΗΤΑ: "N. Αφρική: Το δικαίωμα να ζεις", 94'
Δύο ντοκιμαντέρ: Ένας ραβίνος παντρεύει δύο γυναίκες - μια χριστιανική εκκλησία παντρεύει χωρίς διακρίσεις. Μια μυθοπλασία: απόλυτη φτώχια, πορνεία.
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, 6 ΜΑΪΟΥ
6.00 μμ ΕΝΟΤΗΤΑ " Trans-Βραζιλία", 109'
Δύο ντοκιμαντέρ μικρού μήκους & ένα μεγάλου μήκους:
Ο Επαναστάτης - O Rebeliado, 2009, του Bertrand Lira, 70'
Η καθημερινότητα στις φτωχογειτονιές, η θρησκευτική-πνευματική εξουσία.
Ακολουθεί συζήτηση με την εκδότρια κ. Μαριανέλα Κλόκα (ΘΕΤΙΚΗ ΦΩΝΗ)
8.15μμ Ασυνήθιστη Ιστορία - Le fil, 2009, του Mehdi Ben Attia, Γαλλία, 90'
Μυθοπλασία, στη Τυνησία, με την Claudia Cardinale: Η φιλελεύθερη οικογένεια, η "αποκάλυψη" του γιου, ο έρωτάς του με τον κηπουρό, η φυγή της οικονόμου...
Ακολουθεί συζήτηση με τη δρ κοινωνική ψυχολόγο Γεωργία Τζαμαλούκα (ΤΕΙΑ)
10.15 μμ Ο Κρόνος επιστρέφει - Sarurn Returns, 2009, των Imri Kahn & Lior Shamriz, Ισραήλ-Γερμανία, 93'
"Δεν υπάρχουν διαφορετικοί πολιτισμοί, μόνο διαφορετικές τάξεις": Βερολίνο - Ισραήλ, ποικιλία ερωτικών-φιλικών σχέσεων με κυρίαρχο το γυναικείο βίωμα.
ΣΑΒΒΑΤΟ, 7 ΜΑΪΟΥ
6.00 μμ ΕΝΟΤΗΤΑ "Ζωές Γυναικών", 86'
Πέντε ταινίες μυθοπλασίας, μικρού μήκους από Βραζιλία, ΗΠΑ, Ισπανία με ηρωίδες ομοφυλόφιλες γυναίκες: συμβίωση, μητρότητα - πατρότητα, βία.
Ακολουθεί συζήτηση με την κ. Δήμητρα. Κογκίδου, Κοσμητόρισσα Παιδαγωγικής Σχολής ΑΠΘ
8.00 μμ Sascha, 2010, του Dennis Todorovic, Γερμανία, 101'
Η γερμανική κοινωνία επιτρέπει την ομοφυλοφιλία του γιου, όμως ο μετανάστης πατέρας από την πρώην Γιουγκοσλαβία δεν αστειεύεται...
10.00 μμ Κινηματογράφησα την Αγάπη μου - I Shot my Love , 2010, του Tomer Heymann, Ισραήλ, 56'. Ακολουθεί συζήτηση με τον σκηνοθέτη.
Με παρακάμπτουν - It Kinda scares me, 2001, του Tomer Heymann, Ισραήλ, 60'
ΚΥΡΙΑΚΗ, 8 ΜΑΪΟΥ
11.30 πμ Τα παιδιά είναι εντάξει - The Kids are Alright, 2010, Lisa Cholodenko, ΗΠΑ, 106' Ένα ζευγάρι γυναικών με παιδιά, ο φυσικός πατέρας και μια διαπίστωση ... Ακολουθεί συζήτηση με τις λέκτορες δρ Χ. Αδάμου & δρ Μπ. Κακλαμανίδου (Τμήμα Κινηματογράφου ΑΠΘ)
6.00 μμ Κινηματογράφησα την Αγάπη μου - I Shot my Love , 2010, του Tomer Heymann, Ισραήλ, 56'. Με παρακάμπτουν - It Kinda scares me, 2001, του Tomer Heymann, Ισραήλ, 60' . Ακολουθεί συζήτηση με τον σκηνοθέτη.
8.30 μμ Βραβευμένες ταινίες 2ου ΔΦΘΤΜΜ: Ασυνήθιστοι γόνοι - Queer spawns , 30' & "Με λένε Love - My name is Love, 20'. Ομόφυλοι γονείς - Homo baby boom, 30'
Ακολουθεί συζήτηση με τους σκηνοθέτες: Anna Boluda & David Färdmar
10.30 μμ ΕΝΟΤΗΤΑ "Ν. Αφρική: Αλλάζοντας τον κόσμο μας" 113'
Δύο ντοκιμαντέρ: Γυναίκες μιλούν για την καθημερινότητα, τους αγώνες. Μία ταινία μυθοπλασίας: η εφαρμογή του ..."θεραπευτικού" βιασμού.
ΔΕΥΤΕΡΑ, 9 ΜΑΪΟΥ
6.00 μμ ΕΝΟΤΗΤΑ : "Ανοίγοντας τα Φτερά", 104'
Εννιά ταινίες μικρού μήκους: Νέοι/νέες στα πρώτα τους ερωτικά βήματα.
8.00 μμ ΕΝΟΤΗΤΑ "Ν. Αφρική: Αλλάζοντας τον κόσμο μας" 113'
Δύο ντοκιμαντέρ: Γυναίκες μιλούν για την καθημερινότητα, τους αγώνες.
Μία ταινία μυθοπλασίας: η εφαρμογή του ..."θεραπευτικού" βιασμού.
Ακολουθεί συζήτηση με τη Λεσβιακή Ομάδα Θεσσαλονίκης.
10.30 μμ Ο Κρόνος επιστρέφει - Sarurn Returns, 2009, των Imri Kahn & Lior Shamriz, Ισραήλ-Γερμανία, 93'
"Δεν υπάρχουν διαφορετικοί πολιτισμοί, μόνο διαφορετικές τάξεις": Βερολίνο - Ισραήλ, ποικιλία ερωτικών-φιλικών σχέσεων με κυρίαρχο το γυναικείο βίωμα.
ΤΡΙΤΗ, 10 ΜΑΪΟΥ
6.00 μμ Γκέι Ημέρες - Hazman Havarod, 2009, Yair Qedar, Ισραήλ, 71'
Ντοκιμαντέρ για το ομοφυλοφιλικό κίνημα από τη δεκαετία του 1980 ως σήμερα.
8.00 μμ ΕΝΟΤΗΤΑ : "N. Αφρική: Το δικαίωμα να ζεις", 94'
Δύο ντοκιμαντέρ: Ένας ραβίνος παντρεύει δύο γυναίκες - μια χριστιανική εκκλησία παντρεύει χωρίς διακρίσεις. Μια μυθοπλασία: απόλυτη φτώχια, πορνεία.
Ακολουθεί συζήτηση με την κ. Στεφανία Πανταζή, κοινωνική λειτουργό (PRAKSIS)
10.00 μμ ΕΝΟΤΗΤΑ : "Ανοίγοντας τα Φτερά", 104'
Εννιά ταινίες μικρού μήκους: Νέο ι/νέες στα πρώτα τους ερωτικά βήματα.
ΤΕΤΑΡΤΗ, 11 ΜΑΪΟΥ
6.00 μμ Ασυνήθιστη Ιστορία - Le fil, 2009, του Mehdi Ben Attia, Γαλλία, 90'
Μυθοπλασία, στη Τυνησία, με την Claudia Cardinale: Η φιλελεύθερη οικογένεια, η "αποκάλυψη" του γιου, ο έρωτάς του με τον κηπουρό, η φυγή της οικονόμου...
7.50 μμ Απονομή Βραβείων Κοινού
8.00 μμ Τα παιδιά είναι εντάξει - The Kids are Alright, 2010, Lisa Cholodenko, ΗΠΑ, 106' Ένα ζευγάρι γυναικών με παιδιά, ο φυσικός πατέρας και μια διαπίστωση...
10.00 μμ Sascha, 2010, του Dennis Todorovic, Γερμανία, 101'
Η γερμανική κοινωνία επιτρέπει την ομοφυλοφιλία του γιου, όμως ο μετανάστης πατέρας από την πρώην Γιουγκοσλαβία δεν αστειεύεται...
6.00 μμ Χάρτινες Κούκλες - Paper Dolls, 2006, του Tomer Heymann, Ισραήλ, 80'
Αλλοδαπές τραβεστί στο Ισραήλ διηγούνται...
Ακολουθεί συζήτηση με τη δρ κοινωνική ψυχολόγο Γεωργία Τζαμαλούκα (ΤΕΙΑ)
8.00 μμ Έναρξη - Χαιρετισμοί:
Αντιδήμαρχος Πολιτισμού, Παιδείας & Πολιτισμού ● Κοσμητόρισσα Παιδαγωγικής Σχολής ΑΠΘ ● Πρόεδρος Τμήματος Κινηματογράφου ΑΠΘ ● Διευθυντής Γερμανι-κού Ινστιτούτου GOETHE Θεσ/νίκης ● Διευθυντής Γαλλικού Ινστιτούτου Θεσ/νίκης
8.30 μμ ΕΝΟΤΗΤΑ "Ζωές Γυναικών", 86'
Πέντε ταινίες μυθοπλασίας, μικρού μήκους από Βραζιλία, ΗΠΑ, Ισπανία με ηρωίδες ομοφυλόφιλες γυναίκες: συμβίωση, μητρότητα - πατρότητα, βία.
10.15 μμ ΕΝΟΤΗΤΑ: "N. Αφρική: Το δικαίωμα να ζεις", 94'
Δύο ντοκιμαντέρ: Ένας ραβίνος παντρεύει δύο γυναίκες - μια χριστιανική εκκλησία παντρεύει χωρίς διακρίσεις. Μια μυθοπλασία: απόλυτη φτώχια, πορνεία.
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, 6 ΜΑΪΟΥ
6.00 μμ ΕΝΟΤΗΤΑ " Trans-Βραζιλία", 109'
Δύο ντοκιμαντέρ μικρού μήκους & ένα μεγάλου μήκους:
Ο Επαναστάτης - O Rebeliado, 2009, του Bertrand Lira, 70'
Η καθημερινότητα στις φτωχογειτονιές, η θρησκευτική-πνευματική εξουσία.
Ακολουθεί συζήτηση με την εκδότρια κ. Μαριανέλα Κλόκα (ΘΕΤΙΚΗ ΦΩΝΗ)
8.15μμ Ασυνήθιστη Ιστορία - Le fil, 2009, του Mehdi Ben Attia, Γαλλία, 90'
Μυθοπλασία, στη Τυνησία, με την Claudia Cardinale: Η φιλελεύθερη οικογένεια, η "αποκάλυψη" του γιου, ο έρωτάς του με τον κηπουρό, η φυγή της οικονόμου...
Ακολουθεί συζήτηση με τη δρ κοινωνική ψυχολόγο Γεωργία Τζαμαλούκα (ΤΕΙΑ)
10.15 μμ Ο Κρόνος επιστρέφει - Sarurn Returns, 2009, των Imri Kahn & Lior Shamriz, Ισραήλ-Γερμανία, 93'
"Δεν υπάρχουν διαφορετικοί πολιτισμοί, μόνο διαφορετικές τάξεις": Βερολίνο - Ισραήλ, ποικιλία ερωτικών-φιλικών σχέσεων με κυρίαρχο το γυναικείο βίωμα.
ΣΑΒΒΑΤΟ, 7 ΜΑΪΟΥ
6.00 μμ ΕΝΟΤΗΤΑ "Ζωές Γυναικών", 86'
Πέντε ταινίες μυθοπλασίας, μικρού μήκους από Βραζιλία, ΗΠΑ, Ισπανία με ηρωίδες ομοφυλόφιλες γυναίκες: συμβίωση, μητρότητα - πατρότητα, βία.
Ακολουθεί συζήτηση με την κ. Δήμητρα. Κογκίδου, Κοσμητόρισσα Παιδαγωγικής Σχολής ΑΠΘ
8.00 μμ Sascha, 2010, του Dennis Todorovic, Γερμανία, 101'
Η γερμανική κοινωνία επιτρέπει την ομοφυλοφιλία του γιου, όμως ο μετανάστης πατέρας από την πρώην Γιουγκοσλαβία δεν αστειεύεται...
10.00 μμ Κινηματογράφησα την Αγάπη μου - I Shot my Love , 2010, του Tomer Heymann, Ισραήλ, 56'. Ακολουθεί συζήτηση με τον σκηνοθέτη.
Με παρακάμπτουν - It Kinda scares me, 2001, του Tomer Heymann, Ισραήλ, 60'
ΚΥΡΙΑΚΗ, 8 ΜΑΪΟΥ
11.30 πμ Τα παιδιά είναι εντάξει - The Kids are Alright, 2010, Lisa Cholodenko, ΗΠΑ, 106' Ένα ζευγάρι γυναικών με παιδιά, ο φυσικός πατέρας και μια διαπίστωση ... Ακολουθεί συζήτηση με τις λέκτορες δρ Χ. Αδάμου & δρ Μπ. Κακλαμανίδου (Τμήμα Κινηματογράφου ΑΠΘ)
6.00 μμ Κινηματογράφησα την Αγάπη μου - I Shot my Love , 2010, του Tomer Heymann, Ισραήλ, 56'. Με παρακάμπτουν - It Kinda scares me, 2001, του Tomer Heymann, Ισραήλ, 60' . Ακολουθεί συζήτηση με τον σκηνοθέτη.
8.30 μμ Βραβευμένες ταινίες 2ου ΔΦΘΤΜΜ: Ασυνήθιστοι γόνοι - Queer spawns , 30' & "Με λένε Love - My name is Love, 20'. Ομόφυλοι γονείς - Homo baby boom, 30'
Ακολουθεί συζήτηση με τους σκηνοθέτες: Anna Boluda & David Färdmar
10.30 μμ ΕΝΟΤΗΤΑ "Ν. Αφρική: Αλλάζοντας τον κόσμο μας" 113'
Δύο ντοκιμαντέρ: Γυναίκες μιλούν για την καθημερινότητα, τους αγώνες. Μία ταινία μυθοπλασίας: η εφαρμογή του ..."θεραπευτικού" βιασμού.
ΔΕΥΤΕΡΑ, 9 ΜΑΪΟΥ
6.00 μμ ΕΝΟΤΗΤΑ : "Ανοίγοντας τα Φτερά", 104'
Εννιά ταινίες μικρού μήκους: Νέοι/νέες στα πρώτα τους ερωτικά βήματα.
8.00 μμ ΕΝΟΤΗΤΑ "Ν. Αφρική: Αλλάζοντας τον κόσμο μας" 113'
Δύο ντοκιμαντέρ: Γυναίκες μιλούν για την καθημερινότητα, τους αγώνες.
Μία ταινία μυθοπλασίας: η εφαρμογή του ..."θεραπευτικού" βιασμού.
Ακολουθεί συζήτηση με τη Λεσβιακή Ομάδα Θεσσαλονίκης.
10.30 μμ Ο Κρόνος επιστρέφει - Sarurn Returns, 2009, των Imri Kahn & Lior Shamriz, Ισραήλ-Γερμανία, 93'
"Δεν υπάρχουν διαφορετικοί πολιτισμοί, μόνο διαφορετικές τάξεις": Βερολίνο - Ισραήλ, ποικιλία ερωτικών-φιλικών σχέσεων με κυρίαρχο το γυναικείο βίωμα.
ΤΡΙΤΗ, 10 ΜΑΪΟΥ
6.00 μμ Γκέι Ημέρες - Hazman Havarod, 2009, Yair Qedar, Ισραήλ, 71'
Ντοκιμαντέρ για το ομοφυλοφιλικό κίνημα από τη δεκαετία του 1980 ως σήμερα.
8.00 μμ ΕΝΟΤΗΤΑ : "N. Αφρική: Το δικαίωμα να ζεις", 94'
Δύο ντοκιμαντέρ: Ένας ραβίνος παντρεύει δύο γυναίκες - μια χριστιανική εκκλησία παντρεύει χωρίς διακρίσεις. Μια μυθοπλασία: απόλυτη φτώχια, πορνεία.
Ακολουθεί συζήτηση με την κ. Στεφανία Πανταζή, κοινωνική λειτουργό (PRAKSIS)
10.00 μμ ΕΝΟΤΗΤΑ : "Ανοίγοντας τα Φτερά", 104'
Εννιά ταινίες μικρού μήκους: Νέο ι/νέες στα πρώτα τους ερωτικά βήματα.
ΤΕΤΑΡΤΗ, 11 ΜΑΪΟΥ
6.00 μμ Ασυνήθιστη Ιστορία - Le fil, 2009, του Mehdi Ben Attia, Γαλλία, 90'
Μυθοπλασία, στη Τυνησία, με την Claudia Cardinale: Η φιλελεύθερη οικογένεια, η "αποκάλυψη" του γιου, ο έρωτάς του με τον κηπουρό, η φυγή της οικονόμου...
7.50 μμ Απονομή Βραβείων Κοινού
8.00 μμ Τα παιδιά είναι εντάξει - The Kids are Alright, 2010, Lisa Cholodenko, ΗΠΑ, 106' Ένα ζευγάρι γυναικών με παιδιά, ο φυσικός πατέρας και μια διαπίστωση...
10.00 μμ Sascha, 2010, του Dennis Todorovic, Γερμανία, 101'
Η γερμανική κοινωνία επιτρέπει την ομοφυλοφιλία του γιου, όμως ο μετανάστης πατέρας από την πρώην Γιουγκοσλαβία δεν αστειεύεται...
Ναι στους ομοφυλόφιλους, όχι όμως στο σπίτι μας
Ναι στους ομοφυλόφιλους, όχι όμως στο σπίτι μας. Αυτή είναι η τάση που επικρατεί στην κυπριακή κοινωνία σύμφωνα με έρευνα της Prime Consulting για το Sigmalive. Φυσικά αυτό αλλάζει στις νεαρές ηλικίες, των οποίων οι απόψεις για το θέμα είναι εντελώς αντίθετες με αυτές των μεγαλυτέρων και όπως όλα δείχνουν είναι απλά θέμα χρόνου η αποδοχή των ατόμων με διαφορετική σεξουαλικότητα.
Όπως κατέδειξε η έρευνα, το 37,54% των ερωτηθέντων θα αποδεχόταν σίγουρα στην παρέα του ομοφυλόφιλους, ένα 25.24% μάλλον θα τους αποδεχόταν, ενώ ένα 24.92% δεν θα τους αποδεχόταν.
Ακόμη, αναλύοντας από ηλικιακής σκοπιάς τις απαντήσεις εξάγεται το συμπέρασμα πως οι νέοι μεταξύ 18 και 24 αποδέχονται πλήρως τους ομοφυλόφιλους, ενώ τα ποσοστά αποδοχής μειώνονται όσο αυξάνονται ο ηλικίες.
Όσον αφορά την αποδοχή ή όχι του γάμου μεταξύ των ομοφυλοφίλων, φαίνεται, , καθαρά ότι η κυπριακή κοινωνία, αποδέχεται μεν τους ομοφυλόφιλους, θα μπορούσε να τους εντάξει σε επίπεδο παρέας και φιλίας, αλλά μέχρι το σημείο που δεν υπάρχουν στο σπίτι της. Το 59,3% διαφωνεί με τους γάμους μεταξύ ομοφυλοφίλων.
Η κυπριακή κοινωνία, ως επί τω πλείστον αρνείται να αποδεχτεί τη διαφορετικότητα, καταφεύγοντας σε αυτή τη μορφή κοινωνικού ρατσισμού. Μέχρι πότε όμως; Από τη στιγμή που οι νέοι καταρρίπτουν πολλά στερεότυπα προηγούμενων γενεών, είναι αναπόφευκτη και η αποδοχή των ατόμων με διαφορετική σεξουαλικότητα. Σε αυτό συμβάλλουν η γνώση και η ενημέρωση για τα θέματα ομοφυλοφιλία η οποία στην Κύπρο δεν βρίσκεται στα ίδια επίπεδα όπως σε άλλες χώρες του εξωτερικού.
ΠΗΓΗ: Sigma Live
20 Φεβρουαρίου 2011
Όπως κατέδειξε η έρευνα, το 37,54% των ερωτηθέντων θα αποδεχόταν σίγουρα στην παρέα του ομοφυλόφιλους, ένα 25.24% μάλλον θα τους αποδεχόταν, ενώ ένα 24.92% δεν θα τους αποδεχόταν.
Ακόμη, αναλύοντας από ηλικιακής σκοπιάς τις απαντήσεις εξάγεται το συμπέρασμα πως οι νέοι μεταξύ 18 και 24 αποδέχονται πλήρως τους ομοφυλόφιλους, ενώ τα ποσοστά αποδοχής μειώνονται όσο αυξάνονται ο ηλικίες.
Όσον αφορά την αποδοχή ή όχι του γάμου μεταξύ των ομοφυλοφίλων, φαίνεται, , καθαρά ότι η κυπριακή κοινωνία, αποδέχεται μεν τους ομοφυλόφιλους, θα μπορούσε να τους εντάξει σε επίπεδο παρέας και φιλίας, αλλά μέχρι το σημείο που δεν υπάρχουν στο σπίτι της. Το 59,3% διαφωνεί με τους γάμους μεταξύ ομοφυλοφίλων.
Η κυπριακή κοινωνία, ως επί τω πλείστον αρνείται να αποδεχτεί τη διαφορετικότητα, καταφεύγοντας σε αυτή τη μορφή κοινωνικού ρατσισμού. Μέχρι πότε όμως; Από τη στιγμή που οι νέοι καταρρίπτουν πολλά στερεότυπα προηγούμενων γενεών, είναι αναπόφευκτη και η αποδοχή των ατόμων με διαφορετική σεξουαλικότητα. Σε αυτό συμβάλλουν η γνώση και η ενημέρωση για τα θέματα ομοφυλοφιλία η οποία στην Κύπρο δεν βρίσκεται στα ίδια επίπεδα όπως σε άλλες χώρες του εξωτερικού.
ΠΗΓΗ: Sigma Live
20 Φεβρουαρίου 2011
ΗΠΑ
Πιο κοντά στην τέλεση γάμων μεταξύ ομοφυλοφίλων
Ο Μπαράκ Ομπάμα χαρακτήρισε περιττό και αντισυνταγματικό τον επίμαχο νόμο.Δεν σκοπεύει να συνεχίσει την απαγόρευση τέλεσης γάμων ομοφυλοφίλων στις ΗΠΑ η αμερικανική κυβέρνηση, η οποία εμφανίζεται διατεθειμένη να άρει τον σχετικό νόμο.
Μάλιστα, ο αμερικανός πρόεδρος, Μπαράκ Ομπάμα, χαρακτήρισε τον επίμαχο νόμο αντισυνταγματικό και περιττό. Το 1996 είχε θεσπιστεί ένας νόμος ο οποίος έλεγε ρητά ότι «η μόνη νόμιμη ένωση είναι μεταξύ ενός άνδρα και μιας γυναίκας». Ωστόσο, πέντε πολιτείες και η Ουάσινγκτον επιτρέπουν την τέλεση ομοφυλοφιλικών γάμων. Όπως έγινε γνωστό από τον εκπρόσωπο Τύπου του Λευκού Οίκου, ο Ομπάμα έδωσε εντολή στο υπουργείο Δικαιοσύνης να μην υπερασπίζεται στις δικαστικές αίθουσες τον νόμο περί γάμου, γεγονός που μπορεί να ανοίξει το δρόμο για τη θέσπιση ομοσπονδιακού νόμου που δεν θα απαγορεύει τους γάμους μεταξύ ομοφύλων.
Μόλις πριν από τρεις μήνες η κυβέρνηση Ομπάμα ανακοίνωσε πως θα αναθεωρήσει τη νομοθεσία βάσει της οποίας υπάρχουν διακρίσεις σε βάρος των ομοφυλοφίλων που υπηρετούν στο στρατό των ΗΠΑ.
ΤΟ ΒΗΜΑ
Πέμπτη 24 Φεβρουαρίου 2011
Μάλιστα, ο αμερικανός πρόεδρος, Μπαράκ Ομπάμα, χαρακτήρισε τον επίμαχο νόμο αντισυνταγματικό και περιττό. Το 1996 είχε θεσπιστεί ένας νόμος ο οποίος έλεγε ρητά ότι «η μόνη νόμιμη ένωση είναι μεταξύ ενός άνδρα και μιας γυναίκας». Ωστόσο, πέντε πολιτείες και η Ουάσινγκτον επιτρέπουν την τέλεση ομοφυλοφιλικών γάμων. Όπως έγινε γνωστό από τον εκπρόσωπο Τύπου του Λευκού Οίκου, ο Ομπάμα έδωσε εντολή στο υπουργείο Δικαιοσύνης να μην υπερασπίζεται στις δικαστικές αίθουσες τον νόμο περί γάμου, γεγονός που μπορεί να ανοίξει το δρόμο για τη θέσπιση ομοσπονδιακού νόμου που δεν θα απαγορεύει τους γάμους μεταξύ ομοφύλων.
Μόλις πριν από τρεις μήνες η κυβέρνηση Ομπάμα ανακοίνωσε πως θα αναθεωρήσει τη νομοθεσία βάσει της οποίας υπάρχουν διακρίσεις σε βάρος των ομοφυλοφίλων που υπηρετούν στο στρατό των ΗΠΑ.
ΤΟ ΒΗΜΑ
Πέμπτη 24 Φεβρουαρίου 2011
ΔΗΜΗΤΡΑ ΚΟΓΚΙΔΟΥ
«Φόβος και προκατάληψη»
«Νομίζω ότι είναι αναγκαία η άμεση συμπερίληψη των ομόφυλων ζευγαριών στο σύμφωνο συμβίωσης. Η αναγνώριση συναντά εμπόδια διαφόρων ειδών που προέρχονται από την ομοφυλοφοβία, την ύπαρξη προκαταλήψεων και την “έλλειψη” ανάλογων θετικών παραδειγμάτων. Η μη αναγνώρισή τους δεν τους επιτρέπει να απολαμβάνουν δικαιώματα όπως φορολογικές απαλλαγές, προστασία της οικογενειακής στέγης, ασφαλιστικά κτλ. και κατά συνέπεια υφίστανται αρνητικές διακρίσεις σε πολλά επίπεδα. Η προσήλωση στον δήθεν σεβασμό των “πατροπαράδοτων οικογενειακών ηθών” είναι μια πολιτική επιλογή που εξαναγκάζει πολλούς ανθρώπους να ζουν σε συνθήκες κοινωνικού αποκλεισμού».
Κοντά στους Gay το facebook
Σε δυο νέες αλλαγές προχωράει στο Status του το facebook με σκοπό να καλυφθούν και οι ομοφυλόφιλοι χρήστες του. "Σε συμβίωση" και "Σε ένωση", τα δύο νέα status στο προφίλ των χρηστών. Θύελλα αντιδράσεων
Πολλοί χρήστες της δημοφιλούς ιστοσελίδας κοινωνικής δικτύωσης, ίσως κάποιες φορές να ψάχνουν το κάτι παραπάνω στη λίστα επιλογών τους, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να βρουν αυτό που του τους ταιριάζει.
Γι' αυτό το λόγο λοιπόν οι αρμόδιοι του site μετά από την πληθώρα μηνυμάτων που λάμβαναν από ομοφυλόφιλους χρήστες, συμβουλεύτηκαν διάφορους οργανισμούς που ασχολούνται με τα δικαιώματα των gay και τελικά πρόσθεσαν εκτός από τις επιλογές που υπήρχαν, όπως ήταν το “Μόνος”, “Σε σχέση”, “Σε ελεύθερη σχέση”, “Παντρεμένος”, “Χήρος”, ακόμα δύο επιλογές οι οποίες είναι “Σε συμβίωση” (in a domestic partnership”) και “Σε ένωση” (“in a civil union”).
Οι δύο νέες επιλογές χρησιμοποιούνται κυρίως στις ΗΠΑ από τα ομόφυλα ζευγάρια τα οποία δεν μπορούν να εκφραστούν ελεύθερα καθώς η πολιτεία τους δεν τους το αναγνωρίζει.
Από την άλλη όμως, όπως ήταν αναμενόμενο υπάρχουν και αντιδράσεις από αυτούς που υποστηρίζουν ότι οι όροι αυτοί, χρησιμοποιούνται στις πολιτείες που δεν αναγνωρίζουν ότι οι gay μπορούν να κοινοποιούν πώς είναι παντρεμένοι και μάλλον το Facebook θέλει να κάνει το ίδιο.
Η συγκεκριμένη αλλαγή, είναι διαθέσιμη μόνο στις ΗΠΑ στον Καναδά, στη Γαλλία, στην Αυστραλία και στη Μ. Βρετανία, όμως σε λίγο καιρό θα μπορεί να χρησιμοποιείτε και σε άλλες χώρες.
ΠΗΓΗ: News247.gr
Δευτέρα,21 Φεβρουαρίου 2011
ΔΗΜΗΤΡΑ ΚΟΓΚΙΔΟΥ
«Δεν υστερούν οι ομόφυλες οικογένειες»
«Κάθε παιδί που γεννιέται έχει το αδιαπραγμάτευτο δικαίωμα να έχει μια
οικογένεια που να του παρέχει στοργή, φροντίδα και προστασία. Στο δικαίωμα του παιδιού προστίθεται η διεκδίκηση του δικαιώματος κάθε ανθρώπου να γίνει γονιός.
Αν κρίνουμε από τη μη ρύθμιση ακόμη της δυνατότητας τέλεσης πολιτικού γάμου ή σύναψης συμφώνου συμβίωσης ανάμεσα σε ομόφυλα άτομα στην Ελλάδα, έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας για την αποδοχή και την ικανοποίηση του δικαιώματος στη γονεϊκότητα μέσω της υιοθεσίας (ή καλύτερα τεκνοθεσίας). Εξάλλου και σε χώρες που αποδέχονται και αναγνωρίζουν την ομόφυλη συμβίωση, η υιοθεσία προκαλεί ακόμη μεγάλες αντιδράσεις. Η βασική επιχειρηματολογία είναι ότι δεν είναι “προς το συμφέρον του παιδιού” να μεγαλώνει σε μια οικογένεια με ομόφυλους γονείς. Το επιχείρημα αυτό είναι σε μεγάλο βαθμό αποτέλεσμα προκαταλήψεων, καθώς δεν ανταποκρίνεται στα σύγχρονα επιστημονικά δεδομένα που καταδεικνύουν ότι τα παιδιά που μεγαλώνουν σε ομόφυλες οικογένειες δεν υστερούν σε τίποτε από τα παιδιά που μεγαλώνουν σε ετερόφυλες».
Η Δήμητρα Κογκίδου είναι καθηγήτρια και κοσμήτωρ στην Παιδαγωγική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
ΠΗΓΗ: ΤΟ ΒΗΜΑ
Κυριακή 20 Φεβρουαρίου 2011
οικογένεια που να του παρέχει στοργή, φροντίδα και προστασία. Στο δικαίωμα του παιδιού προστίθεται η διεκδίκηση του δικαιώματος κάθε ανθρώπου να γίνει γονιός.
Αν κρίνουμε από τη μη ρύθμιση ακόμη της δυνατότητας τέλεσης πολιτικού γάμου ή σύναψης συμφώνου συμβίωσης ανάμεσα σε ομόφυλα άτομα στην Ελλάδα, έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας για την αποδοχή και την ικανοποίηση του δικαιώματος στη γονεϊκότητα μέσω της υιοθεσίας (ή καλύτερα τεκνοθεσίας). Εξάλλου και σε χώρες που αποδέχονται και αναγνωρίζουν την ομόφυλη συμβίωση, η υιοθεσία προκαλεί ακόμη μεγάλες αντιδράσεις. Η βασική επιχειρηματολογία είναι ότι δεν είναι “προς το συμφέρον του παιδιού” να μεγαλώνει σε μια οικογένεια με ομόφυλους γονείς. Το επιχείρημα αυτό είναι σε μεγάλο βαθμό αποτέλεσμα προκαταλήψεων, καθώς δεν ανταποκρίνεται στα σύγχρονα επιστημονικά δεδομένα που καταδεικνύουν ότι τα παιδιά που μεγαλώνουν σε ομόφυλες οικογένειες δεν υστερούν σε τίποτε από τα παιδιά που μεγαλώνουν σε ετερόφυλες».
Η Δήμητρα Κογκίδου είναι καθηγήτρια και κοσμήτωρ στην Παιδαγωγική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
ΠΗΓΗ: ΤΟ ΒΗΜΑ
Κυριακή 20 Φεβρουαρίου 2011
Αντώνης Κανάκης
Γάμος ομοφυλοφίλων
Προσωπικά μου φαίνεται αδιανόητο ότι το 2011 μιλάμε ακόμη για τους gay ή για τον γάμο τους! Τα στερεότυπα δε, είναι τόσο ισχυρά που ο περισσότερος κόσμος όταν ακούει για γάμο ομοφυλοφίλων, τους φαντάζεται στην εκκλησία με στέφανα και ρύζια και τον έναν από αυτούς ντυμένο νυφούλα. Η πραγματικότητα όμως είναι πολύ διαφορετική. Στη εκκλησία δεν θα γίνειποτέ των ποτών τέτοιος γάμος, γιατί πολύ απλά, από ναούς της αγάπης, τους έχουν μετατρέψει, πολλοί από τους αυτοαποκαλούμενους εκπροσώπους του Θεού, σε ναούς της μισαλλοδοξίας και του μίσους γενικότερα.
Αυτό που θέλουν οι ομοφυλόφιλοι, οι οποίοι είναι τόσοι μα τόσοι πολλοί, γεγονός που πρέπει να το καταλάβουν κάποια στιγμή όλοι όσοι ισχυρίζονται τα περί «ανωμαλίας» και να μας εξηγήσουν επιτέλους πως του ξέφυγε του δημιουργού μας τόση πολλή ανωμαλία στον κόσμο, είναι να έχουν όλα τα νόμιμα δικαιώματα που συνεπάγεται ένας γάμος, να είναι ίσοι δηλαδή με τους υπόλοιπους συμπολίτες τους και σε ανθρώπινο και κοινωνικό επίπεδο να σταματήσει μια για πάντα αυτή η απάνθρωπη και παράλογη διάκριση.
Ειδικά για τα νόμιμα δικαιώματα που στερούνται οι άνθρωποι αυτοί, είχα γράψει ένα κομμάτι και παλαιότερα, το 2005 συγκεκριμένα και με την ανοχή του aixmi.gr θα επαναλάβω ένα κομμάτι του και εδώ:
Παρακολουθούσα ένα επεισόδιο της σειράς «Στην εντατική», κατά τη διάρκεια του οποίου, εξελίχθηκε μια ιδιαίτερη, διαφορετική ιστορία. Όχι γιατί τα συναισθήματα των πρωταγωνιστών ήταν διαφορετικά (πώς να είναι εξάλλου, αφού όλοι οι άνθρωποι μοιραζόμαστε τους ίδιους φόβους, ανάγκες, ελπίδες) αλλά γιατί η κοινωνία, αποφάσισε προ πολλού τον διαχωρισμό, την απομόνωση, την ενοχοποίηση τέτοιων ανθρώπινων ιστοριών.
Μια γυναίκα έφτασε στην εντατική, ύστερα από ισχυρό εγκεφαλικό. Έπρεπε να παρθεί η παρακάτω απόφαση. Είτε να την αφήσουν να πεθάνει φυσικά και γαλήνια, είτε να την κρατήσουν εκβιαστικά στη ζωή με μηχανική υποστήριξη, έως ότου υποκύψει ύστερα από έντονη ταλαιπωρία. Ο νόμος προέβλεπε ότι την απόφαση δικαιούται να λάβει είτε ο σύζυγος, είτε οποιοσδήποτε άλλος συγγενής πρώτου βαθμού. Η γυναίκα είχε μόνο δύο ανθρώπους. Τον αδερφό της, με τον οποίο δεν είχαν καμία επαφή τα τελευταία 10 χρόνια και την επί 27 χρόνια σύντροφο της ζωής της.
Δύο γυναίκες λοιπόν, που έζησαν επί 27 χρόνια ως ζευγάρι, αγάπησαν και φρόντισαν η μια την άλλη πηγαίνοντας κόντρα στις κοινωνικές επιταγές, εισπράττοντας όλες τις δυσάρεστες συνέπειες αυτής της επιλογής.Είκοσι επτά χρόνια μετά, η μία συνοδεύει την άλλη στη τελευταία μάχη της ζωής της, που δυστυχώς πρόκειται με σιγουριά να χάσει. Δεν δικαιούται όμως να υποδείξει την επιλογή της συντρόφου της, σχετικά με τον τρόπο που επιθυμούσε να πεθάνει, όπως της την είχε εμπιστευτεί την πρώτη φορά που υπέστη ένα μικρότερης σημασίας εγκεφαλικό επεισόδιο.
Ο λόγος που δεν δικαιούται, είναι το γεγονός πως δεν είναι νόμιμα παντρεμένες. Δεν είναι νόμιμα παντρεμένες, όχι γιατί δεν το ήθελαν, αλλά γιατί ο νόμος το απαγορεύει. Έτσι λοιπόν, οι υπεύθυνοι γιατροί εντοπίζουν τηλεφωνικά τον αδερφό της ετοιμοθάνατης γυναίκας, ο οποίος σε αντίθεση με την επιθυμία της και αρνούμενος να μιλήσει με τη σύντροφο της αδερφής του, δίνει την εντολή να την κρατήσουν με κάθε μηχανικό μέσο και για όσο αντέξει στη ζωή.
Κατά συνέπεια, η επί 27ετίας σύντροφός της, παρακολουθεί τον άνθρωπο που όλη της τη ζωή αγαπούσε και φρόντιζε, να αργοπεθαίνει με έναν φρικτό και βίαιο τρόπο που ο ίδιος δεν επιθυμούσε, ανήμπορη να κάνει το παραμικρό εξαιτίας κάποιων απάνθρωπων νόμων, που παραδόξως θεσπίστηκαν από τους ίδιους τους ανθρώπους. Νόμοι, που εκφράζουν, όχι μόνο την αποστροφή της κοινωνίας για επιλογές ανθρώπων που αφορούν αποκλειστικά τη προσωπική τους ζωή, που όχι μόνο στερούν από τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια επιδόματα και άλλου είδους παρόμοιες παροχές (που δικαιούνται τα παντρεμένα ετερόφυλα ζευγάρια), που όχι μόνο τους στερούν το δικαίωμα για μια κοινωνικά φυσιολογική ζωή, αλλά τους στερούν ακόμα και τα δικαιώματα στο θάνατο. Να μη δικαιούται δηλαδή μια γυναίκα, να πάρει την απόφαση για έναν ανώδυνο και αξιοπρεπή θάνατο της συντρόφου της, μόνο και μόνο γιατί είναι του ιδίου φύλου.Θέματα όπως αυτό, αποδεικνύουν πόσο πραγματικά πρωτόγονη είναι η θεωρητικά εξελιγμένη κοινωνία μας. Μακάρι η εξέλιξη στα ανθρώπινα θέματα, να ήταν ανάλογη της τεχνολογικής. Άραγε, πως μπορούμε να επιδεικνύουμε τόσο ανοιχτό μυαλό σε ότι αφορά τα άψυχα πράγματα και να είμαστε τόσο στενόμυαλοι και σκληροί σε ότι αφορά τις ψυχές των συνανθρώπων μας; Όσο δεν πιστεύω ή δεν θέλω να πιστεύω στην κακία, τόσο την συναντώ μπροστά μου.
Ποια είναι αυτή η δύναμη που κάνει καλούς ανθρώπους να συμπεριφέρονται με τόση κακία προς τους συνανθρώπους τους; Πώς καταφέραμε να μετατρέψουμε τις ανασφάλειες μας, τα πάθη μας, τους φόβους μας, τις επιλογές μας σε μία ανεγκέφαλη ηθική, που βίαια επιβάλλουμε στους άλλους;
Πώς το παίζουμε Θεοί με τις ζωές των ανθρώπων; Με την καρδιά και την ψυχή τους; Πώς τολμάμε να υποδεικνύουμε ποιον και πώς θα αγαπήσουν; Ποιες θα είναι οι σεξουαλικές τους προτιμήσεις; Από πού πηγάζει η αλαζονεία, να θεωρούμε και να πιστεύουμε πως ο δικός μας τρόπος, οι δικές μας επιλογές είναι οι «σωστές», οι «φυσιολογικές», οι εγκεκριμένες από τον ίδιο Τον Θεό; Πιστέψτε με, κανένας Θεός δεν θα μπορούσε να διαχωρίσει κατά αυτόν τον τρόπο τους ανθρώπους, να είναι τόσο σκληρός μαζί τους, όσο είναι οι ίδιοι οι άνθρωποι.
Η κοινωνία μας, λανθασμένα κατά την άποψη μου, έχει συνδέσει τον γάμο με την αναπαραγωγή. Αυτή η σύνδεση δε, συμβαίνει σε τέτοιο βαθμό, ώστε όχι μόνο η αναπαραγωγή θεωρείται απώτερος στόχος του γάμου, αλλά αποτελεί προϋπόθεση ο γάμος για την αναπαραγωγή! Ο γάμος όμως, κυρίαρχα είναι η ένωση δύο ΑΝΘΡΩΠΩΝ που αγαπιούνται και που επέλεξαν να ζήσουν μαζί τη ζωή τους.
Το μόνο, που έχουμε δικαίωμα να απαιτούμε από τους συνανθρώπους μας, σχετικά με τις επιλογές της προσωπικής τους ζωής, είναι αυτές να μην λειτουργούν εις βάρος κανενός άλλου. Φανταστείτε μία κοινωνία με πλειοψηφία ομοφυλόφιλους, όπου οι ετερόφυλοι εισπράττουν χλευασμό, απαξίωση, απομόνωση, μίσος, μόνο και μόνο επειδή είναι αυτό που είναι. Ας μην κάνουμε στους άλλους ότι δεν θα θέλαμε να κάνουν σε εμάς.Ας σκεφτούν λίγο οι εκπρόσωποι της εκκλησίας (βασικοί υπεύθυνοι της κατάστασης) με κριτήριο την αγάπη, που υποτίθεται πως εκπροσωπούν, και ας πάψουν να επιδεικνύουν και σε αυτό το θέμα, το γνωστό σκληρό και γεμάτο μίσος πρόσωπό τους. Ας σοβαρευτούν λίγο οι διάφοροι τηλεοπτικάντζαροι, οι οποίοι φιλοξενούν και εκφράζουν ομόφοβα, γεμάτα μίσος, μηνύματα.
Ας αναλάβουν τις ευθύνες τους οι πολιτικοί, που όχι μόνο δεν κάνουν τίποτα για το θέμα αυτό, αλλά ουκ ολίγες φορές κάποιοι από αυτούς, εκφράζουν επίσης oμόφοβες απόψεις, χωρίς να είναι καν αυτός ο ρόλος τους.
Τέλος, ας ανοίξουμε όλοι την καρδιά και το μυαλό μας. Ας σκεφτούμε καθαρά, απαλλαγμένοι από την πολλές φορές, λανθασμένη κοινωνική εκπαίδευση που δεχθήκαμε. Ας μην μεταφέρουμε τον θυμό μας στους άλλους, δεν φταίνε αυτοί που είμαστε θυμωμένοι, εμείς φταίμε. Ας αναλογιστούμε την δυστυχία που προκαλούμε στους συνανθρώπους μας με την συμπεριφορά μας. Ας προτάξουμε την αγάπη και όχι το μίσος, και ας μετατρέψουμε την ανεγκέφαλη, υποκριτική, απάνθρωπη στο θέμα αυτό κοινωνία μας, σε σκεπτόμενη, ειλικρινή, ανθρώπινη. Στο όχι και τόσο μακρινό μέλλον (σε κάποιες χώρες στον ίδιο με εμάς πλανήτη, ήδη συμβαίνει), θα κοιτάμε πίσω και με την ίδια απορία με την οποία αντιμετωπίζουμε σήμερα το γεγονός πως κάποτε οι γυναίκες δεν είχαν δικαίωμα ψήφου για παράδειγμα, με την ίδια απορία θα αντιμετωπίζουμε τότε το γεγονός πως το 2011 οι ομοφυλόφιλοι δεν είχαν δικαίωμα γάμου και βίωναν ακόμα κοινωνικές διακρίσεις.
ΠΗΓΗ: Aixmi.gr
Αυτό που θέλουν οι ομοφυλόφιλοι, οι οποίοι είναι τόσοι μα τόσοι πολλοί, γεγονός που πρέπει να το καταλάβουν κάποια στιγμή όλοι όσοι ισχυρίζονται τα περί «ανωμαλίας» και να μας εξηγήσουν επιτέλους πως του ξέφυγε του δημιουργού μας τόση πολλή ανωμαλία στον κόσμο, είναι να έχουν όλα τα νόμιμα δικαιώματα που συνεπάγεται ένας γάμος, να είναι ίσοι δηλαδή με τους υπόλοιπους συμπολίτες τους και σε ανθρώπινο και κοινωνικό επίπεδο να σταματήσει μια για πάντα αυτή η απάνθρωπη και παράλογη διάκριση.
Ειδικά για τα νόμιμα δικαιώματα που στερούνται οι άνθρωποι αυτοί, είχα γράψει ένα κομμάτι και παλαιότερα, το 2005 συγκεκριμένα και με την ανοχή του aixmi.gr θα επαναλάβω ένα κομμάτι του και εδώ:
Παρακολουθούσα ένα επεισόδιο της σειράς «Στην εντατική», κατά τη διάρκεια του οποίου, εξελίχθηκε μια ιδιαίτερη, διαφορετική ιστορία. Όχι γιατί τα συναισθήματα των πρωταγωνιστών ήταν διαφορετικά (πώς να είναι εξάλλου, αφού όλοι οι άνθρωποι μοιραζόμαστε τους ίδιους φόβους, ανάγκες, ελπίδες) αλλά γιατί η κοινωνία, αποφάσισε προ πολλού τον διαχωρισμό, την απομόνωση, την ενοχοποίηση τέτοιων ανθρώπινων ιστοριών.
Μια γυναίκα έφτασε στην εντατική, ύστερα από ισχυρό εγκεφαλικό. Έπρεπε να παρθεί η παρακάτω απόφαση. Είτε να την αφήσουν να πεθάνει φυσικά και γαλήνια, είτε να την κρατήσουν εκβιαστικά στη ζωή με μηχανική υποστήριξη, έως ότου υποκύψει ύστερα από έντονη ταλαιπωρία. Ο νόμος προέβλεπε ότι την απόφαση δικαιούται να λάβει είτε ο σύζυγος, είτε οποιοσδήποτε άλλος συγγενής πρώτου βαθμού. Η γυναίκα είχε μόνο δύο ανθρώπους. Τον αδερφό της, με τον οποίο δεν είχαν καμία επαφή τα τελευταία 10 χρόνια και την επί 27 χρόνια σύντροφο της ζωής της.
Δύο γυναίκες λοιπόν, που έζησαν επί 27 χρόνια ως ζευγάρι, αγάπησαν και φρόντισαν η μια την άλλη πηγαίνοντας κόντρα στις κοινωνικές επιταγές, εισπράττοντας όλες τις δυσάρεστες συνέπειες αυτής της επιλογής.Είκοσι επτά χρόνια μετά, η μία συνοδεύει την άλλη στη τελευταία μάχη της ζωής της, που δυστυχώς πρόκειται με σιγουριά να χάσει. Δεν δικαιούται όμως να υποδείξει την επιλογή της συντρόφου της, σχετικά με τον τρόπο που επιθυμούσε να πεθάνει, όπως της την είχε εμπιστευτεί την πρώτη φορά που υπέστη ένα μικρότερης σημασίας εγκεφαλικό επεισόδιο.
Ο λόγος που δεν δικαιούται, είναι το γεγονός πως δεν είναι νόμιμα παντρεμένες. Δεν είναι νόμιμα παντρεμένες, όχι γιατί δεν το ήθελαν, αλλά γιατί ο νόμος το απαγορεύει. Έτσι λοιπόν, οι υπεύθυνοι γιατροί εντοπίζουν τηλεφωνικά τον αδερφό της ετοιμοθάνατης γυναίκας, ο οποίος σε αντίθεση με την επιθυμία της και αρνούμενος να μιλήσει με τη σύντροφο της αδερφής του, δίνει την εντολή να την κρατήσουν με κάθε μηχανικό μέσο και για όσο αντέξει στη ζωή.
Κατά συνέπεια, η επί 27ετίας σύντροφός της, παρακολουθεί τον άνθρωπο που όλη της τη ζωή αγαπούσε και φρόντιζε, να αργοπεθαίνει με έναν φρικτό και βίαιο τρόπο που ο ίδιος δεν επιθυμούσε, ανήμπορη να κάνει το παραμικρό εξαιτίας κάποιων απάνθρωπων νόμων, που παραδόξως θεσπίστηκαν από τους ίδιους τους ανθρώπους. Νόμοι, που εκφράζουν, όχι μόνο την αποστροφή της κοινωνίας για επιλογές ανθρώπων που αφορούν αποκλειστικά τη προσωπική τους ζωή, που όχι μόνο στερούν από τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια επιδόματα και άλλου είδους παρόμοιες παροχές (που δικαιούνται τα παντρεμένα ετερόφυλα ζευγάρια), που όχι μόνο τους στερούν το δικαίωμα για μια κοινωνικά φυσιολογική ζωή, αλλά τους στερούν ακόμα και τα δικαιώματα στο θάνατο. Να μη δικαιούται δηλαδή μια γυναίκα, να πάρει την απόφαση για έναν ανώδυνο και αξιοπρεπή θάνατο της συντρόφου της, μόνο και μόνο γιατί είναι του ιδίου φύλου.Θέματα όπως αυτό, αποδεικνύουν πόσο πραγματικά πρωτόγονη είναι η θεωρητικά εξελιγμένη κοινωνία μας. Μακάρι η εξέλιξη στα ανθρώπινα θέματα, να ήταν ανάλογη της τεχνολογικής. Άραγε, πως μπορούμε να επιδεικνύουμε τόσο ανοιχτό μυαλό σε ότι αφορά τα άψυχα πράγματα και να είμαστε τόσο στενόμυαλοι και σκληροί σε ότι αφορά τις ψυχές των συνανθρώπων μας; Όσο δεν πιστεύω ή δεν θέλω να πιστεύω στην κακία, τόσο την συναντώ μπροστά μου.
Ποια είναι αυτή η δύναμη που κάνει καλούς ανθρώπους να συμπεριφέρονται με τόση κακία προς τους συνανθρώπους τους; Πώς καταφέραμε να μετατρέψουμε τις ανασφάλειες μας, τα πάθη μας, τους φόβους μας, τις επιλογές μας σε μία ανεγκέφαλη ηθική, που βίαια επιβάλλουμε στους άλλους;
Πώς το παίζουμε Θεοί με τις ζωές των ανθρώπων; Με την καρδιά και την ψυχή τους; Πώς τολμάμε να υποδεικνύουμε ποιον και πώς θα αγαπήσουν; Ποιες θα είναι οι σεξουαλικές τους προτιμήσεις; Από πού πηγάζει η αλαζονεία, να θεωρούμε και να πιστεύουμε πως ο δικός μας τρόπος, οι δικές μας επιλογές είναι οι «σωστές», οι «φυσιολογικές», οι εγκεκριμένες από τον ίδιο Τον Θεό; Πιστέψτε με, κανένας Θεός δεν θα μπορούσε να διαχωρίσει κατά αυτόν τον τρόπο τους ανθρώπους, να είναι τόσο σκληρός μαζί τους, όσο είναι οι ίδιοι οι άνθρωποι.
Η κοινωνία μας, λανθασμένα κατά την άποψη μου, έχει συνδέσει τον γάμο με την αναπαραγωγή. Αυτή η σύνδεση δε, συμβαίνει σε τέτοιο βαθμό, ώστε όχι μόνο η αναπαραγωγή θεωρείται απώτερος στόχος του γάμου, αλλά αποτελεί προϋπόθεση ο γάμος για την αναπαραγωγή! Ο γάμος όμως, κυρίαρχα είναι η ένωση δύο ΑΝΘΡΩΠΩΝ που αγαπιούνται και που επέλεξαν να ζήσουν μαζί τη ζωή τους.
Το μόνο, που έχουμε δικαίωμα να απαιτούμε από τους συνανθρώπους μας, σχετικά με τις επιλογές της προσωπικής τους ζωής, είναι αυτές να μην λειτουργούν εις βάρος κανενός άλλου. Φανταστείτε μία κοινωνία με πλειοψηφία ομοφυλόφιλους, όπου οι ετερόφυλοι εισπράττουν χλευασμό, απαξίωση, απομόνωση, μίσος, μόνο και μόνο επειδή είναι αυτό που είναι. Ας μην κάνουμε στους άλλους ότι δεν θα θέλαμε να κάνουν σε εμάς.Ας σκεφτούν λίγο οι εκπρόσωποι της εκκλησίας (βασικοί υπεύθυνοι της κατάστασης) με κριτήριο την αγάπη, που υποτίθεται πως εκπροσωπούν, και ας πάψουν να επιδεικνύουν και σε αυτό το θέμα, το γνωστό σκληρό και γεμάτο μίσος πρόσωπό τους. Ας σοβαρευτούν λίγο οι διάφοροι τηλεοπτικάντζαροι, οι οποίοι φιλοξενούν και εκφράζουν ομόφοβα, γεμάτα μίσος, μηνύματα.
Ας αναλάβουν τις ευθύνες τους οι πολιτικοί, που όχι μόνο δεν κάνουν τίποτα για το θέμα αυτό, αλλά ουκ ολίγες φορές κάποιοι από αυτούς, εκφράζουν επίσης oμόφοβες απόψεις, χωρίς να είναι καν αυτός ο ρόλος τους.
Τέλος, ας ανοίξουμε όλοι την καρδιά και το μυαλό μας. Ας σκεφτούμε καθαρά, απαλλαγμένοι από την πολλές φορές, λανθασμένη κοινωνική εκπαίδευση που δεχθήκαμε. Ας μην μεταφέρουμε τον θυμό μας στους άλλους, δεν φταίνε αυτοί που είμαστε θυμωμένοι, εμείς φταίμε. Ας αναλογιστούμε την δυστυχία που προκαλούμε στους συνανθρώπους μας με την συμπεριφορά μας. Ας προτάξουμε την αγάπη και όχι το μίσος, και ας μετατρέψουμε την ανεγκέφαλη, υποκριτική, απάνθρωπη στο θέμα αυτό κοινωνία μας, σε σκεπτόμενη, ειλικρινή, ανθρώπινη. Στο όχι και τόσο μακρινό μέλλον (σε κάποιες χώρες στον ίδιο με εμάς πλανήτη, ήδη συμβαίνει), θα κοιτάμε πίσω και με την ίδια απορία με την οποία αντιμετωπίζουμε σήμερα το γεγονός πως κάποτε οι γυναίκες δεν είχαν δικαίωμα ψήφου για παράδειγμα, με την ίδια απορία θα αντιμετωπίζουμε τότε το γεγονός πως το 2011 οι ομοφυλόφιλοι δεν είχαν δικαίωμα γάμου και βίωναν ακόμα κοινωνικές διακρίσεις.
ΠΗΓΗ: Aixmi.gr
Γέννησε η σύντροφος της Μιράντας του Sex an the city
Μαμά έγινε για τρίτη φορά χθες η γνωστή ηθοποιός Μιράντα του “Sex and the city” αλλά αυτή την φορά με έναν διαφορετικό τρόπο. Η σύντροφό της Christine Marinori έφερε χθες στον κόσμο ένα αγοράκι. “Τόσο η Christine όσο και το μωρό είναι πολύ καλά στην υγεία τους” σύμφωνα με το περιοδικό “People”.
Η Cynthia Nixon μετά τον χωρισμό της με τον πρώην άντρα της Danny Mozes το 2003, το 2004 έκανε την πρώτη δημόσια εμφάνιση με την Christine και είχε δηλώσει ότι είναι ομοφυλόφιλη : “ Όσον αφορά τον σεξουαλικόπροσανατολισμό η αλήθεια είναι πως δεν αισθάνομαι ότι έχω αλλάξει. Είμαι απλά μια γυναίκα ερωτευμένη με μια άλλη γυναίκα”.
Πηγή: Newsit.gr
Γκέι βράβευση Ρίκι Μάρτιν
«Η δημόσια ανακοίνωση του Ρίκι Μάρτιν, ότι είναι γκέι, άλλαξε το παιχνίδι για πολλούς ομοφυλόφιλους Λατίνους, που για πάρα πολύ καιρό δεν είχαν ένα ομοφυλόφιλο πρότυπο». Αυτή ήταν η δήλωση της Glaad, της «Gay and Lesbian Alliance Against Defamation» (Συμμαχίας Ομοφυλόφιλων και Λεσβιών κατά της Δυσφήμησης), που ανακοίνωσε προχθές πως πρόκειται να βραβεύσει τον τραγουδιστή με το βραβείο Vito Russo. Η συμμαχία δίνει το συγκεκριμένο βραβείο σε μέλη της βιομηχανίας του θεάματος που παραδέχονται ανοιχτά ότι είναι γκέι, προωθώντας έτσι τα ίσα δικαιώματα για όλους, ανεξαρτήτως σεξουαλικών προτιμήσεων. Το βραβείο θα απονεμηθεί τον ερχόμενο μήνα στη Νέα Υόρκη.
Β.Β.
ΠΗΓΗ: Ελευθεροτυπία
Β.Β.
ΠΗΓΗ: Ελευθεροτυπία
Gay γάμοι στη συμπρωτεύουσα
Μίκα Κοντορούση
Φωτιές άναψε η συνέντευξη του δημάρχου Θεσσαλονίκης Γιάννη Μπουτάρη σε ομοφυλοφιλικό περιοδικό της πόλης, καθώς ο ίδιος δεν δίστασε να παραδεχτεί δημοσίως ότι τάσσεται υπέρ των γάμων των ομοφυλόφιλων, την υιοθέτηση παιδιών από ζευγάρια του ίδιου φύλου, αλλά και τη διενέργεια gay parade στο κέντρο της συμπρωτεύουσας. Και όπως ήταν αναμενόμενο, σφοδρές ήταν οι αντιδράσεις του περιφερειάρχη Παναγιώτη Ψωμιάδη και του μητροπολίτη Άνθιμου. Ο κ. Ψωμιάδης από την πλευρά του δήλωσε ότι «η ισοπέδωση των πάντων, μόνο σε αδιέξοδα οδηγεί. Όλοι έχουμε φίλους γκέι, αλλά εγώ γκέι πολιτική δεν κάνω.
Η ομοφυλοφιλία είναι ένα ανθρώπινο κοινωνικό φαινόμενο. Δεν μπορούμε να αποκλείσουμε κανέναν, όπως εμείς μένουμε πιστοί στις παραδόσεις μας και την Ορθοδοξία». Ο περιφερειάρχης δεν δίστασε μάλιστα να υπογραμμίσει ότι οι οποιεσδήποτε παρελάσεις ομοφυλοφίλων στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, θα προκαλέσουν την αντίδραση των πολιτών και θα βρουν αντίθετο τον ίδιο.
Σε ηπιότερα μήκη κύματος κινήθηκε η απάντηση του μητροπολίτη Άνθιμου, ο οποίος αρκέστηκε να σχολιάσει τη συνέντευξη, λέγοντας ότι «οι απόψεις της Εκκλησίας είναι γνωστές εδώ και χρόνια. Τυχόν νεότερες εναλλακτικές απόψεις, είναι θέμα της ελληνικής πολιτείας το πώς θα τις χειριστεί».
Στη συνέντευξη στο περιοδικό «Screw» ο κ. Μπουτάρης υπογραμμίζει ότι έχει θέσει σαν στόχο τη συνεργασία με δημάρχους και από άλλες πόλεις, για την αλλαγή του Οικογενειακού Δικαίου.
«Πρέπει να ευθυγραμμιστούμε με το Δίκαιο των υπόλοιπων ευρωπαϊκών χωρών. Αν θέλουμε να λεγόμαστε και εμείς σύγχρονη ευρωπαϊκή πόλη», δήλωσε χαρακτηριστικά ο κ. Μπουτάρης. Παράλληλα, όσον αφορά την υιοθέτηση παιδιών από ομοφυλόφιλα ζευγάρια, ο κ. Μπουτάρης είπε «στην Αμερική επιτρέπονται, που είναι πιο συντηρητική χώρα από τη δική μας».
Τέλος, στη συνέντευξη ο κ. Μπουτάρης είπε ότι έχει γκέι φίλους και θα υποστηρίξει τα δικαιώματά τους ή πρωτοβουλίες σχετικών οργανώσεων, ενώ τόνισε ότι «αν οι παρελάσεις ομοφυλόφιλων γίνονται σε Λονδίνο, Βερολίνο, θα γίνουν και στη χώρα μας» .
ΠΗΓΗ: News247.gr
Φωτιές άναψε η συνέντευξη του δημάρχου Θεσσαλονίκης Γιάννη Μπουτάρη σε ομοφυλοφιλικό περιοδικό της πόλης, καθώς ο ίδιος δεν δίστασε να παραδεχτεί δημοσίως ότι τάσσεται υπέρ των γάμων των ομοφυλόφιλων, την υιοθέτηση παιδιών από ζευγάρια του ίδιου φύλου, αλλά και τη διενέργεια gay parade στο κέντρο της συμπρωτεύουσας. Και όπως ήταν αναμενόμενο, σφοδρές ήταν οι αντιδράσεις του περιφερειάρχη Παναγιώτη Ψωμιάδη και του μητροπολίτη Άνθιμου. Ο κ. Ψωμιάδης από την πλευρά του δήλωσε ότι «η ισοπέδωση των πάντων, μόνο σε αδιέξοδα οδηγεί. Όλοι έχουμε φίλους γκέι, αλλά εγώ γκέι πολιτική δεν κάνω.
Η ομοφυλοφιλία είναι ένα ανθρώπινο κοινωνικό φαινόμενο. Δεν μπορούμε να αποκλείσουμε κανέναν, όπως εμείς μένουμε πιστοί στις παραδόσεις μας και την Ορθοδοξία». Ο περιφερειάρχης δεν δίστασε μάλιστα να υπογραμμίσει ότι οι οποιεσδήποτε παρελάσεις ομοφυλοφίλων στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, θα προκαλέσουν την αντίδραση των πολιτών και θα βρουν αντίθετο τον ίδιο.
Σε ηπιότερα μήκη κύματος κινήθηκε η απάντηση του μητροπολίτη Άνθιμου, ο οποίος αρκέστηκε να σχολιάσει τη συνέντευξη, λέγοντας ότι «οι απόψεις της Εκκλησίας είναι γνωστές εδώ και χρόνια. Τυχόν νεότερες εναλλακτικές απόψεις, είναι θέμα της ελληνικής πολιτείας το πώς θα τις χειριστεί».
Στη συνέντευξη στο περιοδικό «Screw» ο κ. Μπουτάρης υπογραμμίζει ότι έχει θέσει σαν στόχο τη συνεργασία με δημάρχους και από άλλες πόλεις, για την αλλαγή του Οικογενειακού Δικαίου.
«Πρέπει να ευθυγραμμιστούμε με το Δίκαιο των υπόλοιπων ευρωπαϊκών χωρών. Αν θέλουμε να λεγόμαστε και εμείς σύγχρονη ευρωπαϊκή πόλη», δήλωσε χαρακτηριστικά ο κ. Μπουτάρης. Παράλληλα, όσον αφορά την υιοθέτηση παιδιών από ομοφυλόφιλα ζευγάρια, ο κ. Μπουτάρης είπε «στην Αμερική επιτρέπονται, που είναι πιο συντηρητική χώρα από τη δική μας».
Τέλος, στη συνέντευξη ο κ. Μπουτάρης είπε ότι έχει γκέι φίλους και θα υποστηρίξει τα δικαιώματά τους ή πρωτοβουλίες σχετικών οργανώσεων, ενώ τόνισε ότι «αν οι παρελάσεις ομοφυλόφιλων γίνονται σε Λονδίνο, Βερολίνο, θα γίνουν και στη χώρα μας» .
ΠΗΓΗ: News247.gr
Αρνητική η Δικαιοσύνη
in.gr - Σε ισχύ η απαγόρευση στους γάμους ομοφυλόφιλων στη Γαλλία
Παρίσι, Γαλλία
Κλειστή κρατά την «πόρτα» της νομιμοποίησης των γάμων ομοφυλόφιλων το Συνταγματικό Δικαστήριο της Γαλλίας, κρίνοντας ότι η απαγόρευση είναι σύμφωνη με το Σύνταγμα της χώρας και αναθέτοντας στους πολιτικούς την ευθύνη της απόφασης για ενδεχόμενη αλλαγή της νομοθεσίας.
Στο Συνταγματικό Δικαστήριο προσέφυγε ένα ζευγάρι γυναικών που ενώθηκαν με ένα PACS (πολιτικό σύμφωνο αλληλεγγύης, πολιτική ένωση ανοιχτή στους ομοφυλόφιλους) και οι οποίες αναζήτησαν μια μεγαλύτερη νομική κάλυψη για τα τέσσερα παιδιά τους.
Οι γάμοι μεταξύ ομοφυλοφίλων είναι νόμιμοι στην Ολλανδία, το Βέλγιο, την Ισπανία, την Πορτογαλία, τη Νορβηγία, τη Σουηδία, την Ισλανδία, τον Καναδά, τη Νότια Αφρική, την Αργεντινή και σε ορισμένα κράτη της Αμερικής.
Στην απόφασή του, το Συνταγματικό Δικαστήριο τονίζει ότι τα αμφισβητούμενα άρθρα του αστικού κώδικα -75 και 144- είναι «σύμφωνα με το Σύνταγμα».
Στην απόφαση τονίζεται ότι από τα άρθρα αυτά προκύπτει «σύμφωνα με τη γαλλική νομοθεσία, γάμος είναι η ένωση ενός άνδρα και μιας γυναίκας» (όπως υπενθύμισε το Ακυρωτικό Δικαστήριο, το ανώτατο δικαστικό όργανο της Γαλλίας, ακυρώνοντας γάμο ομοφυλοφίλων που είχε τελεστεί το 2004).
Όσον αφορά την αρχή της ισότητας ενώπιον του νόμου, το Συμβούλιο «έριξε το μπαλάκι» στους πολιτικούς.
«Με βάση την αρχή ότι ένας γάμος είναι η ένωση ενός άνδρα και μιας γυναίκας, ο νομοθέτης, έκρινε, εντός των ορίων της δικαιοδοσίας του, ότι η διαφορετικότητα της κατάστασης ανάμεσα στα ζευγάρια ιδίου φύλου και στα ζευγάρια διαφορετικού φύλου μπορεί να δικαιολογήσει μια διαφορετική μεταχείριση όσον αφορά τους κανόνες οικογενειακού δικαίου» υπογραμμίζεται στην απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου.
Δημοσίευση: 28 Ιαν. 2011, 13:07
Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ/Γαλλικό/Γερμανικό
Κλειστή κρατά την «πόρτα» της νομιμοποίησης των γάμων ομοφυλόφιλων το Συνταγματικό Δικαστήριο της Γαλλίας, κρίνοντας ότι η απαγόρευση είναι σύμφωνη με το Σύνταγμα της χώρας και αναθέτοντας στους πολιτικούς την ευθύνη της απόφασης για ενδεχόμενη αλλαγή της νομοθεσίας.
Στο Συνταγματικό Δικαστήριο προσέφυγε ένα ζευγάρι γυναικών που ενώθηκαν με ένα PACS (πολιτικό σύμφωνο αλληλεγγύης, πολιτική ένωση ανοιχτή στους ομοφυλόφιλους) και οι οποίες αναζήτησαν μια μεγαλύτερη νομική κάλυψη για τα τέσσερα παιδιά τους.
Οι γάμοι μεταξύ ομοφυλοφίλων είναι νόμιμοι στην Ολλανδία, το Βέλγιο, την Ισπανία, την Πορτογαλία, τη Νορβηγία, τη Σουηδία, την Ισλανδία, τον Καναδά, τη Νότια Αφρική, την Αργεντινή και σε ορισμένα κράτη της Αμερικής.
Στην απόφασή του, το Συνταγματικό Δικαστήριο τονίζει ότι τα αμφισβητούμενα άρθρα του αστικού κώδικα -75 και 144- είναι «σύμφωνα με το Σύνταγμα».
Στην απόφαση τονίζεται ότι από τα άρθρα αυτά προκύπτει «σύμφωνα με τη γαλλική νομοθεσία, γάμος είναι η ένωση ενός άνδρα και μιας γυναίκας» (όπως υπενθύμισε το Ακυρωτικό Δικαστήριο, το ανώτατο δικαστικό όργανο της Γαλλίας, ακυρώνοντας γάμο ομοφυλοφίλων που είχε τελεστεί το 2004).
Όσον αφορά την αρχή της ισότητας ενώπιον του νόμου, το Συμβούλιο «έριξε το μπαλάκι» στους πολιτικούς.
«Με βάση την αρχή ότι ένας γάμος είναι η ένωση ενός άνδρα και μιας γυναίκας, ο νομοθέτης, έκρινε, εντός των ορίων της δικαιοδοσίας του, ότι η διαφορετικότητα της κατάστασης ανάμεσα στα ζευγάρια ιδίου φύλου και στα ζευγάρια διαφορετικού φύλου μπορεί να δικαιολογήσει μια διαφορετική μεταχείριση όσον αφορά τους κανόνες οικογενειακού δικαίου» υπογραμμίζεται στην απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου.
Δημοσίευση: 28 Ιαν. 2011, 13:07
Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ/Γαλλικό/Γερμανικό
Διωγμός λόγω ιδιαιτερότητας
Με απέλαση από το Ηνωμένο Βασίλειο κινδυνεύει μια ομοφυλόφιλη γυναίκα από την Ουγκάντα. Εάν πάει πίσω στη χώρα της κινδυνεύει η ζωή της καθώς η ομοφυλοφιλία είναι παράνομη. Την είχαν ξυλοκοπήσει και διασύρει κατά το παρελθόν.
Μια γυναίκα από την Ουγκάντα, η οποία είναι λεσβία, κατάφερε να παρεμποδίσει προσωρινά την απέλασή της.
Η Μπρέντα Νάμιγκειντ δηλώνει ότι φοβάται για τη ζωή της εάν από το Ηνωμένο Βασίλειο όπου βρίσκεται πάει στην Ουγκάντα όπου η ομοφυλοφιλία εκεί είναι παράνομη. Μάλιστα η αρχική της αίτηση περί ασύλου απορρίφθηκε καθώς δεν υπήρχαν αποδείξεις ότι είναι όντως λεσβία.Τώρα η περίπτωσή της θα περάσει από δικαστικό έλεγχο. Οι συνήγοροί της ζήτησαν από έναν δικαστή να εκδώσει απόφαση κατά της απέλασης της, η οποία επρόκειτο να
πραγματοποιηθεί την Παρασκευή το βράδυ.
Ο δικηγόρος της θα υποστηρίξει την παραμονή της στο Ηνωμένο Βασίλειο παρά την σεξουαλικότητά της καθώς εάν γυρίσει στη χώρα της κινδυνεύει η ζωή της.
Η Νάμιγκειντ βρίσκεται τώρα σε ένα κέντρο κράτησης έξω από το Λονδίνο και δήλωσε στο BBC ότι την διακατέχει έντονος φόβος όταν σκέφτεται την ενδεχόμενη επιστροφή της στη πατρίδα.
Το 2002 μάλιστα ξυλοκοπήθηκε και διασύρθηκε για αυτό και αποφάσισε να φύγει. Σημειώνεται ότι ο ακτιβιστής υπέρ της ομοφυλοφιλίας Ντέιβιντ Κάτο ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου κοντά στη Καμπάλα.
Οι ομοφυλοφιλικές πράξεις στην Ουγκάντα είναι παράνομες και επισύρουν μέχρι και ποινή φυλάκισης 14 ετών ενώ αξιωματούχος ήθελε να ενταχθεί και η θανατική ποινή στους "αμαρτωλούς".
ΠΗΓΗ: News247.gr
Κυριακή,30 Ιανουαρίου 2011
Μια γυναίκα από την Ουγκάντα, η οποία είναι λεσβία, κατάφερε να παρεμποδίσει προσωρινά την απέλασή της.
Η Μπρέντα Νάμιγκειντ δηλώνει ότι φοβάται για τη ζωή της εάν από το Ηνωμένο Βασίλειο όπου βρίσκεται πάει στην Ουγκάντα όπου η ομοφυλοφιλία εκεί είναι παράνομη. Μάλιστα η αρχική της αίτηση περί ασύλου απορρίφθηκε καθώς δεν υπήρχαν αποδείξεις ότι είναι όντως λεσβία.Τώρα η περίπτωσή της θα περάσει από δικαστικό έλεγχο. Οι συνήγοροί της ζήτησαν από έναν δικαστή να εκδώσει απόφαση κατά της απέλασης της, η οποία επρόκειτο να
πραγματοποιηθεί την Παρασκευή το βράδυ.
Ο δικηγόρος της θα υποστηρίξει την παραμονή της στο Ηνωμένο Βασίλειο παρά την σεξουαλικότητά της καθώς εάν γυρίσει στη χώρα της κινδυνεύει η ζωή της.
Η Νάμιγκειντ βρίσκεται τώρα σε ένα κέντρο κράτησης έξω από το Λονδίνο και δήλωσε στο BBC ότι την διακατέχει έντονος φόβος όταν σκέφτεται την ενδεχόμενη επιστροφή της στη πατρίδα.
Το 2002 μάλιστα ξυλοκοπήθηκε και διασύρθηκε για αυτό και αποφάσισε να φύγει. Σημειώνεται ότι ο ακτιβιστής υπέρ της ομοφυλοφιλίας Ντέιβιντ Κάτο ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου κοντά στη Καμπάλα.
Οι ομοφυλοφιλικές πράξεις στην Ουγκάντα είναι παράνομες και επισύρουν μέχρι και ποινή φυλάκισης 14 ετών ενώ αξιωματούχος ήθελε να ενταχθεί και η θανατική ποινή στους "αμαρτωλούς".
ΠΗΓΗ: News247.gr
Κυριακή,30 Ιανουαρίου 2011
Δικαιώθηκαν οι ομοφυλόφιλοι
Αυστραλιανό δικαστήριο ενέκρινε πως αμφότεροι οι σύντροφοι ενός ζευγαριού ομοφυλοφίλων έχουν πλήρη γονικά δικαιώματα επί των διδύμων κοριτσιών που απέκτησαν μέσω παρένθετης μητέρας στην Ινδία, μεταδίδουν σήμερα τα μέσα ενημέρωσης της χώρας. Η σύλληψη των διδύμων έγινε δυνατή μέσω σπέρματος του ενός από τους δύο άνδρες και ενός ωαρίου από άγνωστη δότρια. Η παρένθετη μητέρα γέννησε τα δίδυμα τον περασμένο χρόνο, μεταδίδει το αυστραλιανό δίκτυο ABC.
Το δικαστήριο Οικογενειακών Υποθέσεων της Μελβούρνης αποφάνθηκε χθες πως και ο σύντροφος του βιολογικού πατέρα των παιδιών έχει ίσα γονικά δικαιώματα επί αυτών, προστίθεται στην είδηση.
Η δικαστική απόφαση καταδεικνύει πως «ως οικογένεια μπορεί να ορισθεί οποιοσδήποτε συνδυασμός γονέων», τονίζει η δικηγόρος Κάρολαϊν Κάουνσελ, ειδική στο οικογενειακό δίκαιο.
«Το πιο σημαντικό πράγμα είναι η κοινή γονική ευθύνη που έχουν οι άνθρωποι οι οποίοι μεγαλώνουν παιδιά στην Αυστραλία», τόνισε η Κάουνσελ, η οποία είναι πρόεδρος του Νομικού Ινστιτούτου της Βικτόρια.
ΠΗΓΗ: Αθήνα 9.84
Νότιος Αφρική
Κατακραυγή για τους «θεραπευτικούς βιασμούς»
ΓΙΟΧΑΝΕΣΜΠΟΥΡΓΚ
Πως «θεραπεύεις» μία λεσβία; Μα φυσικά ...βιάζοντας την! Αυτό τουλάχιστον φαίνεται να πιστεύουν πολλοί Νοτιοαφρικανοί άνδρες, καθώς τουλάχιστον μια ομοφυλόφιλη γυναίκα βιάζεται κάθε ημέρα στο Κέιπ Τάουν για να «θεραπευτεί» και να επιστρέψει στον ίσιο δρόμο.
Οι «θεραπευτικοί βιασμοί» έχουν πάρει διαστάσεις επιδημίας στη Νότια Αφρική όπου πολλοί πιστεύουν ότι το σεξουαλικό αυτό έγκλημα μπορεί να κάνει μια ομοφυλόφιλη γυναίκα να αλλάξει προσανατολισμό. Η πεποίθηση είναι τόσο βαθιά ριζωμένη που μόνο πολύ πρόσφατα ξεκίνησε μια προσπάθεια από οργανώσεις πολιτών να πείσουν την κυβέρνηση να λάβει μέτρα.
Εκατόν σαράντα χιλιάδες υπογραφές έχει το κείμενο που ζητά από τον υπουργό Δικαιοσύνης Τζεφ Ραντέμπε και τον πρόεδρο Τζέικομπ Ζούμα να καταδικάσουν δημοσίως τους «θεραπευτικούς βιασμούς» και να ποινικοποιήσουν τα εγκλήματα μίσους. Ομως μέχρι στιγμής δεν έχει υπάρξει καμία αντίδραση από την πλευρά της κυβέρνησης.
Μέχρι σήμερα κανένας «θεραπευτικός βιαστής» δεν έχει καταδικαστεί στη Νότια Αφρική, την παγκόσμια πρωτεύουσα των βιασμών, όπως αποκαλείται, όπου ακόμη και ο πρόεδρος Ζούμα, Ζουλού παραδοσιακών αρχών, έχει κατηγορηθεί και περάσει από δίκη για βιασμό. Μια Νοτιοαφρικανή που γεννιέται σήμερα έχει περισσότερες πιθανότητες να πέσει θύμα βιασμού παρά να μορφωθεί. Το ένα τέταρτο των κοριτσιών βιάζονται πριν κλείσουν τα 16 τους χρόνια.
Τα θύματα των «θεραπευτικών βιασμών» είναι συχνά μαύρες, φτωχές, ομοφυλόφιλες γυναίκες. Ούτε και ο ομαδικός βιασμός της Γιούντι Σιμελάνε, εθνικής ηρωίδας και πρώην άσσου της εθνικής ομάδας γυναικείου ποδοσφαίρου της Νότιας Αφρικής, ο οποίος πήρε μεγάλη δημοσιότητα το 2008, δεν κατάφερε να αλλάξει τη νοοτροπία.
ΤΟ ΒΗΜΑ online
Κυριακή 30 Ιανουαρίου 2011
Πως «θεραπεύεις» μία λεσβία; Μα φυσικά ...βιάζοντας την! Αυτό τουλάχιστον φαίνεται να πιστεύουν πολλοί Νοτιοαφρικανοί άνδρες, καθώς τουλάχιστον μια ομοφυλόφιλη γυναίκα βιάζεται κάθε ημέρα στο Κέιπ Τάουν για να «θεραπευτεί» και να επιστρέψει στον ίσιο δρόμο.
Οι «θεραπευτικοί βιασμοί» έχουν πάρει διαστάσεις επιδημίας στη Νότια Αφρική όπου πολλοί πιστεύουν ότι το σεξουαλικό αυτό έγκλημα μπορεί να κάνει μια ομοφυλόφιλη γυναίκα να αλλάξει προσανατολισμό. Η πεποίθηση είναι τόσο βαθιά ριζωμένη που μόνο πολύ πρόσφατα ξεκίνησε μια προσπάθεια από οργανώσεις πολιτών να πείσουν την κυβέρνηση να λάβει μέτρα.
Εκατόν σαράντα χιλιάδες υπογραφές έχει το κείμενο που ζητά από τον υπουργό Δικαιοσύνης Τζεφ Ραντέμπε και τον πρόεδρο Τζέικομπ Ζούμα να καταδικάσουν δημοσίως τους «θεραπευτικούς βιασμούς» και να ποινικοποιήσουν τα εγκλήματα μίσους. Ομως μέχρι στιγμής δεν έχει υπάρξει καμία αντίδραση από την πλευρά της κυβέρνησης.
Μέχρι σήμερα κανένας «θεραπευτικός βιαστής» δεν έχει καταδικαστεί στη Νότια Αφρική, την παγκόσμια πρωτεύουσα των βιασμών, όπως αποκαλείται, όπου ακόμη και ο πρόεδρος Ζούμα, Ζουλού παραδοσιακών αρχών, έχει κατηγορηθεί και περάσει από δίκη για βιασμό. Μια Νοτιοαφρικανή που γεννιέται σήμερα έχει περισσότερες πιθανότητες να πέσει θύμα βιασμού παρά να μορφωθεί. Το ένα τέταρτο των κοριτσιών βιάζονται πριν κλείσουν τα 16 τους χρόνια.
Τα θύματα των «θεραπευτικών βιασμών» είναι συχνά μαύρες, φτωχές, ομοφυλόφιλες γυναίκες. Ούτε και ο ομαδικός βιασμός της Γιούντι Σιμελάνε, εθνικής ηρωίδας και πρώην άσσου της εθνικής ομάδας γυναικείου ποδοσφαίρου της Νότιας Αφρικής, ο οποίος πήρε μεγάλη δημοσιότητα το 2008, δεν κατάφερε να αλλάξει τη νοοτροπία.
ΤΟ ΒΗΜΑ online
Κυριακή 30 Ιανουαρίου 2011
Κρίνεται η νομιμότητα των γάμων μεταξύ ομοφυλοφίλων
Στις 14 Ιανουαρίου 2011 ξεκίνησε η διαδικασία εφέσεως του πολιτικού γάμου μεταξύ δύο γυναικών και μεταξύ δύο ανδρών που έγιναν στην Τήλο. Όπως αναφέρει σε σχετική ανακοίνωση της η Ευαγγελία Βλάμη, εκ μέρους της ΜΚΟ «Λεσβίες για την Ισότητα»:
«Θέλουμε να ευχαριστήσουμε την Επιτροπή Athens Pride που ανέλαβε εξ' ολοκλήρου τα δικαστικά και τα παραστατικά έξοδα δικηγόρων των εφέσεων. Τα έξοδα του Πρωτοδικείου πληρώθηκαν από την Λεσβιακή Ομάδα Αθήνας και τον Ερμή, ομάδα Ελληνίδων λεσβιών και γκέι στη Γερμανία, κάνοντας πράξη την υποστήριξη της για την υπερηφάνεια και την ενδυνάμωση της ΛΟΑΤ κοινότητας. Έτσι μας ενθαρύνει να συνεχίσουμε μαζί την μάχη για την αναγνώριση ισότητας των ομοερωτικών σχέσεων και δίνει δύναμη σε όλες και όλους μας».
ΠΗΓΗ: Greek Money.gr
Δευτέρα, 31 Ιανουαρίου 2011
«Θέλουμε να ευχαριστήσουμε την Επιτροπή Athens Pride που ανέλαβε εξ' ολοκλήρου τα δικαστικά και τα παραστατικά έξοδα δικηγόρων των εφέσεων. Τα έξοδα του Πρωτοδικείου πληρώθηκαν από την Λεσβιακή Ομάδα Αθήνας και τον Ερμή, ομάδα Ελληνίδων λεσβιών και γκέι στη Γερμανία, κάνοντας πράξη την υποστήριξη της για την υπερηφάνεια και την ενδυνάμωση της ΛΟΑΤ κοινότητας. Έτσι μας ενθαρύνει να συνεχίσουμε μαζί την μάχη για την αναγνώριση ισότητας των ομοερωτικών σχέσεων και δίνει δύναμη σε όλες και όλους μας».
ΠΗΓΗ: Greek Money.gr
Δευτέρα, 31 Ιανουαρίου 2011
Ουγκάντα
Δολοφονήθηκε ακτιβιστής για την προάσπιση δικαιωμάτων ομοφυλοφίλων
ΚΑΜΠΑΛΑ
Ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου ακτιβιστής, υπέρμαχος των δικαιωμάτων των ομοφυλόφιλων στην Ουγκάντα, ο οποίος μήνυσε πέρυσι τοπική εφημερίδα που τον καταδίκασε ως ομοφυλόφιλο. Η αστυνομία επιβεβαίωσε το θάνατο του Ντέιβιντ Kέιτο αλλά δήλωσε ότι ερευνά τις συνθήκες του περιστατικού. Η εφημερίδα Rolling Stone της Ουγκάντα δημοσίευσε φωτογραφίες ορισμένων ανθρώπων, υποστηρίζοντας ότι είναι ομοφυλόφιλοι, με επικεφαλίδα του άρθρου «Κρεμάστε τους». Επειτα από μήνυση του Κέιτο, δικαστήριο ζήτησε από την εφημερίδα να σταματήσει να δημοσιεύει τα στοιχεία ανθρώπων, λέγοντας ότι είναι ομοφυλόφιλοι.
Αρκετοί ακτιβιστές έχουν δεχθεί επιθέσεις μετά τη δημοσίευση των στοιχείων τους στην εφημερίδα. Οι ομοφυλοφιλικές δραστηριότητες είναι παράνομες στην Ουγκάντα, με ποινές που φτάνουν τα 14 χρόνια φυλάκισης. Βουλευτής, μάλιστα, επιχείρησε να αυξήσει τις ποινές και να συμπεριληφθεί η καταδίκη σε θάνατο, σε ορισμένες περιπτώσεις. Η οργάνωση Sexual Minorities Uganda (Smug) δήλωσε ότι ο Kέιτο λάμβανε σειρά απειλητικών μηνυμάτων από τότε που δημοσιεύθηκε το όνομά του, η φωτογραφία και η διεύθυνσή του στην εφημερίδα.
Ο διευθύνων σύμβουλος της οργάνωσης Φρανκ Μουγκίσα δήλωσε στο αφρικανικό πρόγραμμα του BBC ότι «τον σκότωσε κάποιος που μπήκε στο σπίτι του με ένα σφυρί, κάτι που σημαίνει ότι οποιοσδήποτε άλλος θα μπορούσε να είναι ο επόμενος στόχος».
ΠΗΓΗ: TO BHMA
Πέμπτη 27 Ιανουαρίου 2011
Ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου ακτιβιστής, υπέρμαχος των δικαιωμάτων των ομοφυλόφιλων στην Ουγκάντα, ο οποίος μήνυσε πέρυσι τοπική εφημερίδα που τον καταδίκασε ως ομοφυλόφιλο. Η αστυνομία επιβεβαίωσε το θάνατο του Ντέιβιντ Kέιτο αλλά δήλωσε ότι ερευνά τις συνθήκες του περιστατικού. Η εφημερίδα Rolling Stone της Ουγκάντα δημοσίευσε φωτογραφίες ορισμένων ανθρώπων, υποστηρίζοντας ότι είναι ομοφυλόφιλοι, με επικεφαλίδα του άρθρου «Κρεμάστε τους». Επειτα από μήνυση του Κέιτο, δικαστήριο ζήτησε από την εφημερίδα να σταματήσει να δημοσιεύει τα στοιχεία ανθρώπων, λέγοντας ότι είναι ομοφυλόφιλοι.
Αρκετοί ακτιβιστές έχουν δεχθεί επιθέσεις μετά τη δημοσίευση των στοιχείων τους στην εφημερίδα. Οι ομοφυλοφιλικές δραστηριότητες είναι παράνομες στην Ουγκάντα, με ποινές που φτάνουν τα 14 χρόνια φυλάκισης. Βουλευτής, μάλιστα, επιχείρησε να αυξήσει τις ποινές και να συμπεριληφθεί η καταδίκη σε θάνατο, σε ορισμένες περιπτώσεις. Η οργάνωση Sexual Minorities Uganda (Smug) δήλωσε ότι ο Kέιτο λάμβανε σειρά απειλητικών μηνυμάτων από τότε που δημοσιεύθηκε το όνομά του, η φωτογραφία και η διεύθυνσή του στην εφημερίδα.
Ο διευθύνων σύμβουλος της οργάνωσης Φρανκ Μουγκίσα δήλωσε στο αφρικανικό πρόγραμμα του BBC ότι «τον σκότωσε κάποιος που μπήκε στο σπίτι του με ένα σφυρί, κάτι που σημαίνει ότι οποιοσδήποτε άλλος θα μπορούσε να είναι ο επόμενος στόχος».
ΠΗΓΗ: TO BHMA
Πέμπτη 27 Ιανουαρίου 2011
ΗΠΑ: Το πρώτο μουσείο ομοφυλοφιλίας
Τα εγκαίνια του πρώτου μουσείου ομοφυλοφιλίας των ΗΠΑ πραγματοποιήθηκαν χθες στο Σαν Φρανσίσκο, τη Μέκκα των εναλλακτικών επιλογών διαβίωσης στην Αμερική. Το ίδρυμα βρίσκεται στην πιο πολυπληθή από ομοφυλόφιλους περιοχή της πόλης, το Κάστρο, και περιέχει προσωπικά εκθέματα του Χάρβει Μίλκ, πρωτοπόρου στη μάχη υπέρ των δικαιωμάτων των ομοφυλόφιλων. Ηταν ο πρώτος εκλεγμένος πολιτικός που δημοσιοποίησε τις επιλογές της προσωπικής του ζωής, στην Καλιφόρνια, πριν δολοφονηθεί. Σύμφωνα με τους υπεύθυνους, η ιδέα της δημιουργίας του μουσείου γεννήθηκε όταν περισσότεροι από 25.000 άνθρωποι επισκέφτηκαν πρόχειρη έκθεση που είχε στηθεί στην περιοχή μετά την επιτυχία της κινηματογραφικής ταινίας Μίλκ, το 2008.
ΠΗΓΗ: Εφημερίδα Μακεδονία της Θεσσαλονίκης
Στην κατηγορία: Κόσμος 14/01/2011
Τα εγκαίνια του πρώτου μουσείου ομοφυλοφιλίας των ΗΠΑ πραγματοποιήθηκαν χθες στο Σαν Φρανσίσκο, τη Μέκκα των εναλλακτικών επιλογών διαβίωσης στην Αμερική. Το ίδρυμα βρίσκεται στην πιο πολυπληθή από ομοφυλόφιλους περιοχή της πόλης, το Κάστρο, και περιέχει προσωπικά εκθέματα του Χάρβει Μίλκ, πρωτοπόρου στη μάχη υπέρ των δικαιωμάτων των ομοφυλόφιλων. Ηταν ο πρώτος εκλεγμένος πολιτικός που δημοσιοποίησε τις επιλογές της προσωπικής του ζωής, στην Καλιφόρνια, πριν δολοφονηθεί. Σύμφωνα με τους υπεύθυνους, η ιδέα της δημιουργίας του μουσείου γεννήθηκε όταν περισσότεροι από 25.000 άνθρωποι επισκέφτηκαν πρόχειρη έκθεση που είχε στηθεί στην περιοχή μετά την επιτυχία της κινηματογραφικής ταινίας Μίλκ, το 2008.
ΠΗΓΗ: Εφημερίδα Μακεδονία της Θεσσαλονίκης
Στην κατηγορία: Κόσμος 14/01/2011
Αθήνα, 19 Ιανουαρίου 2011
Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών
(Αρ. Αποφ. Πρωτ. 7646/2010).
http://www.transgender-association.gr/
transgender.support.association@gmail.com
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Θέμα: «Το Πρωτοδικείο Αθηνών αναγνωρίζει την εφαρμογή του άρθρου 14 της ΕΣΔΑ (απαγόρευση των διακρίσεων) για τα διεμφυλικά άτομα».
Σύμφωνα με την απόφαση 7646/2010, το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών στην εξέταση της αίτησης αναγνώρισης του Σωματείου Υποστήριξης Διεμφυλικών, που εκδόθηκε τον Δεκέμβριο του 2010 και μας επιδόθηκε τον Ιανουάριο του 2011, αναγνωρίζεται η εφαρμογή του Άρθρου 14 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ), το οποίο αναφέρεται στην απαγόρευση των διακρίσεων.
Σημειώνουμε ότι το Άρθρο 14 της ΕΣΔΑ, απαγορεύει τις διακρίσεις για λόγους «όπως το φύλο, η φυλή, το χρώμα, η γλώσσα, η θρησκεία, η πολιτική ή άλλη πεποίθηση, η εθνική ή κοινωνική καταγωγή, η σχέση με εθνική μειονότητα, η ιδιοκτησία, η γέννηση ή άλλη κατάσταση», δεν υπάρχει δηλαδή ρητή αναφορά στην ταυτότητα κοινωνικού φύλου.
Η αναφορά αυτή στην απόφαση αποτελεί μία πρώτη καλή εξέλιξη για την εφαρμογή της Ευρωπαϊκής νομοθεσίας κατά των διακρίσεων και για τα διεμφυλικά άτομα, σε πλήρη αντιστοιχία και με την επίσης πρόσφατη απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΕΔΑΔ), στην υπόθεση P.V. κατά Ισπανίας, όπου αναγνωρίστηκε από το ΕΔΑΔ ότι η ταυτότητα κοινωνικού φύλου, θεωρείται έδαφος που απαγορεύονται οι διακρίσεις στο Άρθρο 14 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα.
Η Διοικούσα Επιτροπή του
Σωματείου Υποστήριξης Διεμφυλικών (Σ.Υ.Δ.)
http://www.transgender-association.gr/
transgender.support.association@gmail.com
Θέμα: «Το Πρωτοδικείο Αθηνών αναγνωρίζει την εφαρμογή του άρθρου 14 της ΕΣΔΑ (απαγόρευση των διακρίσεων) για τα διεμφυλικά άτομα».
Σύμφωνα με την απόφαση 7646/2010, το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών στην εξέταση της αίτησης αναγνώρισης του Σωματείου Υποστήριξης Διεμφυλικών, που εκδόθηκε τον Δεκέμβριο του 2010 και μας επιδόθηκε τον Ιανουάριο του 2011, αναγνωρίζεται η εφαρμογή του Άρθρου 14 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ), το οποίο αναφέρεται στην απαγόρευση των διακρίσεων.
Σημειώνουμε ότι το Άρθρο 14 της ΕΣΔΑ, απαγορεύει τις διακρίσεις για λόγους «όπως το φύλο, η φυλή, το χρώμα, η γλώσσα, η θρησκεία, η πολιτική ή άλλη πεποίθηση, η εθνική ή κοινωνική καταγωγή, η σχέση με εθνική μειονότητα, η ιδιοκτησία, η γέννηση ή άλλη κατάσταση», δεν υπάρχει δηλαδή ρητή αναφορά στην ταυτότητα κοινωνικού φύλου.
Η αναφορά αυτή στην απόφαση αποτελεί μία πρώτη καλή εξέλιξη για την εφαρμογή της Ευρωπαϊκής νομοθεσίας κατά των διακρίσεων και για τα διεμφυλικά άτομα, σε πλήρη αντιστοιχία και με την επίσης πρόσφατη απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΕΔΑΔ), στην υπόθεση P.V. κατά Ισπανίας, όπου αναγνωρίστηκε από το ΕΔΑΔ ότι η ταυτότητα κοινωνικού φύλου, θεωρείται έδαφος που απαγορεύονται οι διακρίσεις στο Άρθρο 14 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα.
Η Διοικούσα Επιτροπή του
Σωματείου Υποστήριξης Διεμφυλικών (Σ.Υ.Δ.)
http://www.transgender-association.gr/
transgender.support.association@gmail.com
